Stembevrijding

Entertainment

Stembevrijding

Door -

Deel dit artikel

Waarin Tino Stuij terugblikt op zijn periode als eindbaas bij een omroep, waarin hij te maken kreeg met zoiets als werknemers.

Ik wens je veel personeel.
Alle clichés zijn waar volgens deze oeroude Jiddische wens.
Ik heb het grootste gedeelte van mijn leven als betrekkelijk solist van mijn pen en conceptjes bedenken kunnen leven. Zonder hiërarchische afdelingen, klankbordgroepen en stuurgroepen. Toen ik ging werken binnen het publieke omroepdomein bleek dit echter onoverkomelijk. Dus werd ik regelmatig gefêteerd op kansloze vergaderingen met stafafdelingen plus hun specifieke sores op het eigen, veilige eilandje. Verbinding maken is weinigen gegeven en hoe fijn is het op je eigen stukje grond te blijven. En wanneer er niet genoeg coherentie lijkt te zijn in een bedrijf of stemmen staken, wordt er na overleg met een stuurgroep en klankbordgroep voor te veel geld een nog kanslozer tevredenheidsonderzoek gedaan.
Wie hier ooit mee te maken heeft gehad weet dat alle tevredenheidsonderzoeken uiteindelijk op hetzelfde uitkomen: een 7. Want de echt ontevredenen, de 3’tjes, zijn meestal al vertrokken en een 10 haalt niemand. Tien mille verbrand, hopsa.
Door bescheiden succes werd mijn werkende schil van getrouwen in de loop der tijd groter en groter. En wanneer je team plotseling uit tientallen begint te bestaan gaat de niet wenselijke personeelswens in vervulling. En vervolgens moet je beoordelingsgesprekken met collega’s hebben over wensen, verlangens, verbeterpunten en een stukje aandacht.
Om achter kleine en grote geheimen te komen die je eigenlijk niet wil weten van je collega’s.
Niet heel kinky, maar plotseling bleek er een producer rond te lopen die aangaf bij een volgend project niet in de weekenden te willen werken. Ongemakkelijk detail was dat het aanstaande zomerprogramma op zaterdag en zondag werd opgenomen. Een stapje gekker werd het toen in hetzelfde team een herintredende eindredacteur zat die op therapeutische basis voorzichtig wilde beginnen met een paar uurtjes werken.
En ik kreeg een gastenredacteur, die maar niet over de brug kwam met leuke bn’rs.
De gastenredacteur, verantwoordelijk voor het uitnodigen van alle bekende nederlanders, bleek een fobie te hebben die mij nog niet bekend was, want de persoon in kwestie had een telefoon-fobie.
Een vegetarisch kannibaal. Lekker dan, een ritselaar die er nooit is als we filmen en een inhoudelijk kampioen die niemand durft te bellen. En daar dan 20 uur televisie mee moeten maken.
Toen ik dacht alles gezien en gehoord te hebben kwam daar een volgende kaasdanser bij.
Die durfde wel te bellen en werkte ook op zaterdag. Dat was het goede nieuws.
Maar hij wilde bij aandachtspuntje ‘verlangens en/of verbeterpunten’ wel dat de publieke omroep hem hielp om z’n stem te laten horen. Er stond een verzoek in drievoud tot een extra cursus ‘stembevrijding’ van drie mille ingevuld. Een wat ?
Een cursus stembevrijding. ‘Ieder mens heeft een stem en kan zingen,’ werd me gemeld.
Er stond inmiddels een speciaal getimmerd en geïsoleerd stembevrijdershuisje in de tuin om zichzelf vrij te zingen. Dat was al een prima investering geweest.
Het stem bevrijden schijnt tegen klachten en emotionele blokkades te helpen.
Precies wat je nodig hebt als je een cameraploeg moet inplannen, een taxi voor een bn’r moet bellen en een hotel reserveren. Maar nu was mijn sterproducer klaar voor de vervolgcursus.
Daar kwam trouwens ook een stukje stemhealing bij.
Ik probeerde nog een grapje te maken maar zijn doodserieuze blik deed mijn stem direct verstommen in plaats van bevrijden. En dan, wat is er tegen een beetje stembevrijden in je eigen tuin ?
Ik heb volgens mij direct mijn krabbel gezet. 
Onder een voorwaarde: niet in het weekend alsjeblieft en kun je vandaag nog wat mensen bellen voor me, ouwe stembevrijder ?
Ik wens je veel personeel.

Deel dit artikel