Pianopanty’s

Entertainment

Pianopanty’s

Door -

Deel dit artikel

Wat er gebeurt als je een dame in nood met een ladder in haar panty helpt en een nieuw exemplaar gaat kopen, lees je in deze pretcolumn van Tino Stuij.

Door: Tino Stuij 
 

Ik vind mezelf een donkere prins van het ongemak. 
Niet alleen vanwege verkeerde opmerkingen op het verkeerde moment.
Of stiekem een dodelijke wind laten in een volle lift.
Ik heb het over gesprekken die plotseling een draai krijgen en je je er vervolgens niet meer uit kunt praten.
Alsof je een hinkstapsprong gaat maken en je afzet is al verkeerd vanaf stap een.
Je voelt meteen dat het niet goed zit.
Voor de meeste stervelingen vooral herkenbaar bij zwangere vrouwen.
Dat wil zeggen. Vrouwen waarvan je denkt dat ze zwanger zijn en het niet zijn.
Gevalletje oeps. Stop met praten, maak geen oogcontact meer, draai je om en been weg.
Of dames die al bevallen zijn en je vraagt wanneer ze zijn uitgerekend.Ook een hele duidelijke oeps. Opnieuw sorry zeggen, omdraaien, pet aantikken en afzwaaien. Want het komt nooit meer goed.

 

Een tenenkrommend geval van mezelf in een konijnenstrik wurmen gebeurde vlak voor een optreden van pianowonder Jan Vayne in Haarlem.

Ik ken Jan, kom uit Zandvoort en Haarlem ligt natuurlijk in de buurt. Dus reisde ik af om hem te zien spelen in het Concertgebouw. Het was een beetje sjieke bedoening.

De burgemeester was onderweg voor een ontmoeting, handje schudden creatieve chef concertgebouw, dat werk.

De manager van Jan destijds, Han, was een goedlachse struise horeca-koningin uit Zwolle.

Het lachen verging haar echter, toen ze vlak voordat alle notabelen zouden arriveren een ladder in haar panty trok. Dus bood ik aan snel naar een lingeriewinkel om de hoek te rennen om haar te redden. Omdat Han niet alleen een struis karakter had maar ook een struis onderstel bleek ik de grootste maat te moeten halen. 

 

De vriendelijke mevrouw achter de toonbank in de kousenwinkel keek me verwachtingsvol aan. ‘Ik heb een panty nodig, mevrouw.’

‘Maar natuurlijk meneer. Welke maat ?’

En voordat de woorden mijn mond verlieten, bemerkte ik instinctief dat het direct de verkeerde kant op zou gaan. ‘De grootste maat, mevrouw.’

Het stalen gezicht verraadde niets maar de verkoopster nam mij als twee meter hoge kerel van top tot teen op en zei: ‘Natuurlijk.’

Nu kun je het woord ‘natuurlijk’ op 50 verschillende manier uitspreken. Maar zij zei het op een manier dat ik mezelf inderdaad al in deze panty door het huis zag dansen op donderdagavond.

En zo kijk je dan dus ook meteen, schuldig. 

 

De behulpzame mevrouw bleef stoïcijns kijken en legde drie soorten panty’s voor me neer.

En dan kom je in fase 2 van het hellende vlak. ‘Ja, het is natuurlijk niet voor mij. Ziet u, ik sta in het concertgebouw en een kennis van me trekt per ongeluk haar panty stuk. Ja, de burgemeester komt zo dus ze kon zelf niet komen, weet u. Het is een concert van die langharige pianist, misschien kent u hem..’

En met elke zin draaide ik dieper en vaster in de konijnenstrik.

De kousenmevrouw bleef me strak aankijken en zachtjes knikken.

Haar begripvolle woorden moesten me geruststellen maar haar ogen zeiden iets anders.

Ik zag dat zij mij zag op muziek van Jan Vayne in haar panty.

En wat doe je dan ? Afrekenen, omdraaien en weglopen. 

Om met de Trockener Kecks te spreken: het komt nooit meer goed.

 
Tino's nieuwe boek Hillywood aan Zee is HIER te bestellen.

Deel dit artikel