Pannenkoek

Entertainment

Pannenkoek

Door -

Deel dit artikel

Op de dag dat het precies 77 jaar geleden is dat Nederland werd bevrijd, denkt Tino Stuij zoals altijd op deze dag aan een bijzonder eerbetoon. 

ps. De foto bij het stuk van Tino heeft niet veel met zijn column te maken, maar om een illustratie van een pannenkoek te nemen, past misschien wel bij de titel, maar zeker niet bij de inhoud. Vandaar deze foto uit het Zandvoort van mei 1942. Kinderen op de Strandweg mogen het strand niet op, want begin mei is een groot deel van Zandvoort tot Sperrgebied verklaard. Fotograaf onbekend/Collectie Genootschap Oud Zandvoort​​.

Wij waren draken. 
Wanneer ik terugkijk op de pubertijd van mijn eigen kinderen, was het een wandeling in het park. Beetje jokken en stiekem slokken, maar ik heb, op een gele kaart voor mijn zoon na, mijn kinderen nooit van het politiebureau opgepikt. 
Bij onze vriendengroep op het schoolpleintje van de Mariaschool in Zandvoort was dit wel anders. We voetbalden en hingen als lamzakken in het fietsenhok met Petje, Burk, Snarf, Dre, Anton en talloze anderen die kwamen aanwaaien. 
Lokale politieagenten kenden ons groepje wel. 
Niet van grote misdaden, maar wel van dagelijks kattenkwaad.
Raampje tikken, fikkie stoken, met opgevoerde brommers zonder helm rijden en winkeldiefstalletjes van kansloze artikelen die niemand echt nodig had. Gewoon op zoek naar spanning. Tegenwoordig kom je dan in contact met Bureau Halt. 
Wij werden af en toe opgepakt en op het politiebureau in de hoek gezet voor een uurtje. 
Nog net niet met een ezelhoed op. Spielerei, in het beeld van de tijd. 
Jeugdvriend Anton kwam misschien het vaakst op het bureau. 
Niet alleen vanwege regelmatige rottigheid, maar ook omdat z’n vader brigadier van politie was: Jaap Zijp. Wij waren draken, en Anton dus ook. 
Op een dag verkocht Anton de gummiknuppel van z’n vader aan vriendje Burk voor 2,50. 
Misschien was dat de reden waarom vader Jaap z’n dienstpistool op het bureau in de kluis liet. De vrome Jaap Zijp zat iedere zondag met z’n vrouw Marie in de kerk. 
Misschien wel te bidden dat z’n zoontje iets meer in het gareel ging lopen. 
Als we bij de familie Zijp op de Hogeweg kwamen om spelletjes te doen kregen we allemaal een kopje thee en koekje uit een ouderwetse koektrommel. 
Licht beklemmend voelde het. Misschien dat Anton daaruit probeerde te breken. Het zou z’n gedrag verklaren. Een voorval kan ik me als de dag van gisteren herinneren. 
We waren ergens bij de Passage van Zandvoort iets aan het uitspoken wat zeker niet de bedoeling was. En schrokken toen er plotseling een politieauto voor onze neus stond. 
Het autoraampje draaide open en Jaap Zijp keek ons licht bestraffend aan. 
‘Jongens, jongens. Anton toch. Hou hier nou mee op. Straks komt de politie eraan.’
Wanneer een agent in functie en uniform in een auto met zwaailicht op het dak dit zegt word je daarna door niemand meer serieus genomen. Voor ons was brigadier Zijp dus een pannenkoek. We hadden al een agent die babyface werd genoemd maar hij werd Brigadier Watje. Ieder jaar rond 4 en 5 mei moet ik altijd even denken aan Brigadier Jaap Zijp. 
Met z’n zachtaardige ogen. Toen ik ooit in Israël bij herdenkingscentrum Yad Vashem was, ben ik op zoek gegaan naar een boom. Er staat namelijk langs de Laan der Rechtvaardigen een boom met zijn naam. Deze zijn aangeplant voor rechtschapen mensen die zich hebben ingezet om Joodse mensen te helpen in de Tweede Wereldoorlog. 
Een bijzonder eerbetoon. Die vrome, slome brigadier had uiteindelijk een groter hart en meer moed dan toen tot ons doordrong. Ik herdenk hem in vrijheid vandaag. 
Jaap Zijp, allesbehalve een pannenkoek, maar een echte held.

Deel dit artikel