Padvinders

Entertainment

Padvinders

Door -

Deel dit artikel

'Humor is heel persoonlijk. Zo mag ik mijn vrienden en familieleden graag en zo veel mogelijk afzeiken.' Aldus begint de column van Tino Stuij van week 48. Even doorlezen. Dan kom je de padvinders vanzelf tegen.

Mijn neef Renier – voor zover bekend nooit padvinder geweest – verwoordde het als volgt: ‘Oudere mannen die graag in een korte broek in het bos rond kleine jongetje rennen. Wat kan daar nu fout gaan?’

Ik weet niet of het de tak van mijn moeders kant – de Lemmensen – is, of die van mijn vader, Stuij. Het zal wel een combi zijn van het olijke Limburgse pesten van mijn moeder en dat voorzichtig bijdehante uit Amsterdam-Noord van mijn vader.

De Duitsers zeggen treffend: ‘was sich liebt das neckt sich’ en zo is het ook natuurlijk. Een van mijn vrienden zei ooit, ‘als jij te beleefd of aardig blijft en iemand een boekenbon voor z’n verjaardag geeft, vind je die persoon eigenlijk een flapneus.’
Ik vrees dat hij gelijk heeft. Teflon relaties kunnen mij niet bekoren. Met mijn nichten en neven hebben we inmiddels ook een licht schurende familie-app in het leven geroepen. Waar de ene sneer na de andere voorbij komt. Geen tere zielen app, je moet tegen een stootje kunnen. Natuurlijk, er wordt ook serieus geconverseerd over internationale betrekkingen en de toestand in Nagorno Karabach. Maar nog vaker worden de snedes landbrood van neef en restauranteigenaar Marcel afgefikt of wordt nicht Lana als hoofd marketing van het dorp zo’n beetje voor alles verantwoordelijk gehouden wat er ons inziens niet goed gaat in Zandvoort aan Zee. Ze krijgt zowel de schuld van omgewaaide pisbakken als een omhoogstaande stoeprand of snoeppapiertjes op straat.
Alles met een glimlach, maar vol op de persoon natuurlijk. Uitdelen en incasseren.
If it doesn’t kill you, it makes you stronger.

Toen ik vandaag een stukje las over de Scouting in Amerika, bedacht ik dat ik dit gespreksonderwerp even in de app moest gooien. Er werd namelijk bekend gemaakt dat er maar liefst honderdduizend gevallen van misbruik aan het licht zijn gekomen bij de Amerikaanse tak van de Boyscouts.
Nu heb ik altijd al geroepen dat volwassen gasten met een zakdoek om hun nek die bijeen wordt gehouden met een verkreukeld luciferdoosje van de Zwaluw, eigenlijk een andere hobby moeten zoeken. En dat het leren van de mastknoop en Zuid-Siberische aanlegstrik alleen tot sadomasochistische spelletjes leidt op latere leeftijd.
Maar in de familie app zitten een aantal verdwaalde padvinders.
Dus diende ik voorzichtig edoch professioneel weerwoord te vragen.
Want niet iedereen is natuurlijk onheus betast tijdens het maken van een kampvuur of herkansing van het veterstrikdiploma.
En padvinderij zal ongetwijfeld veel goeds hebben gebracht.

Neef Ivo, een zekere padvinder, liet me fijntjes weten dat er in ons land bij de padvinderij het minste aantal klachten over kindermishandeling is ingediend. Waarvan acte.
Mijn neef Renier – voor zover bekend nooit padvinder geweest – verwoordde het als volgt: ‘Oudere mannen die graag in een korte broek in het bos rond kleine jongetje rennen. Wat kan daar nu fout gaan?’.
Touché.
Ik moest meteen terugdenken aan mijn oud-collega en voormalig padvinder Sven Kockelmann. Met hem opende ik op het ministerie van televisie vaak de dag met een kop koffie en een goed gesprek. De redactie van Kro’s Brandpunt lag naast mijn werkkamer en ik had een Nespresso apparaat. Daar maak je vrienden mee. Het was de periode waarop de eerste seksschandalen uit de katholieke kerk naar buiten kwamen. Sven, niet altijd de grappigste druif uit de schaal, kwam al met een serieus gezicht binnen.
‘Koffie?’. ‘Ja, graag.’
‘Wat een gedoe hè, met die bisschoppen en dat misbruik in de kerk?’
Sven keek bedrukt en zette nogmaals z’n meest journalistieke gezicht op.

Voordat hij wat kon zeggen probeerde ik er met een grap uit te komen. ‘Ja, Sven, gedoe. Maar vroeger hoorde dat natuurlijk gewoon bij je opvoeding, even met meneer pastoor in de biechtstoel..’
Sven kon er niet om lachen. Een groot nieuwsverhaal over het niet zo roomse leven en ik bracht het terug tot een smakeloze grap.
Aangezien ik niet tegen veelbetekenende stiltes kan, ging ik nog even verder.
‘Ach Sven, serieus. Er zijn drie biotopen waar de kans op misbruik vrij fors is. Dat zijn de scouting, misdienaars en leden van een muziekkorps. Allemaal gevarenzones.’
Even keek onze meesterinterviewer weg. Stilte.
‘Ik heb op alle drie gezeten,’ reageerde hij enigszins uit het veld geslagen.
Ik liet het antwoord even indalen.
Opnieuw stilte, buiten het doorlopen van het tweede kopje koffie.
En keek hem aan. ‘Zo. Okay. En…for the record, niet misbruikt, Sven?’
‘Geenszins,’ antwoordde hij, nog licht verward.
Waarop ik als laatste tevergeefs probeerde een lach op z’n gezicht te krijgen.
Dat kan maar één ding betekenen, Sven. Dan was je waarschijnlijk gewoon te lelijk.’
Stilte nummer 3.

Zoals gezegd. Humor is heel persoonlijk.

Deel dit artikel