Open brief aan Tiësto

Entertainment

Open brief aan Tiësto

Door -

Deel dit artikel

Van de week kwam Tiësto negatief in het nieuws. Het toeval wil dat Mick Boskamp een paar dagen daarvoor nietsvermoedend een open brief aan de Dj grootheid had geschreven voor latere publicatie op MZ. We hebben die brief nu naar voren gehaald, maar niet geactualiseerd. Zo was 'ie en zo is 'ie. 

Lieve Tiësto, lieve Tijs Verwest,

In de eerste plaats: gefeliciteerd! Op 17 januari j.l. werd je 50 jaar, een leeftijd waarop ik je als 50plusser (want hoe pril ook, je bent nu ouder dan 50) mag verwelkomen op Mannenzaken. Natuurlijk had ik je het liefst op de dag zelf willen feliciteren, maar op de één of andere manier is er weinig ruchtbaarheid aan gegeven dat je de big 5-0 hebt aangetikt.

Ik denk wel dat ik weet hoe dat komt. Hoe ruimdenkend de dance-wereld ook is, leeftijd blijft een dingetje. Voornamelijk onder Dj's en producers. Inplaats van er razend trots op te zijn dat jullie op zekere leeftijd nog steeds jongeren uit hun dak kunnen laten gaan (iets wat de Stones bijvoorbeeld niet lukt), houden jullie het verstrijken der jaren het liefste stil. Ik ben al ruim 20 jaar bevriend met een bijna zo beroemde collega als jij, maar hoe oud John Digweed is, weet ik niet. Ik denk dat zijn vrouw het niet eens weet. (Even een leuke anekdote. Ik was erbij dat hij zijn meisje aan iemand wilde voorstellen. Hij zei: 'And this is...'En toen bleef het stil en keek hij mij verschrikt aan. Was die slome heel even de naam van zijn eigen vrouw vergeten!)

'Het verschil is dat Tiësto wordt geadoreerd. Ze vallen soms nog net niet flauw als ze me zien.

Ja, ik vind juist dat je er trots op mag zijn dat je nog steeds still going strong gaat en nog steeds miljoenen mensen in beweging krijgt. Je bent een bikkel. Weet je nog wat je ooit tegen me hebt gezegd toen ik je jaren geleden urenlang voor Playboy interviewde? Ik vroeg: 'Heb je weleens nachtmerries dat het succes van de ene op de andere dag over kan zijn?' Je zei toen: 'Nooit. Het is alsof je de wk-finale voetbal speelt en je staat met 3-0 voor in de tweede helft. Ik speel gewoon die wedstrijd uit.' Dat was overigens Tiësto die sprak. De persoon die je ooit creëerde toen je naar een artiestennaam zocht, die ook in het buitenland klonk en je via Tiest op Tiësto kwam. Tijdens één van de gesprekken die ik toen in het Amsterdamse Renaissance-hotel met je voerde, vroeg ik wat het verschil tussen Tijs en Tiësto was. Je zei toen: 'Het verschil is dat Tiësto wordt geadoreerd. Ze vallen soms nog net niet flauw als ze me zien. Maar dat heeft alles te maken met het beeld dat ze van me hebben als ik achter de draaitafels sta. Daar ben ik Tiësto, de Dj die zoveel succes heeft. Maar Tijs zien ze op dat moment niet, want ik ben eigenlijk heel erg onzeker en gevoelig. Het gekke is dat op het moment dat ik draai, ook al is het voor duizenden en duizenden mensen, die onzekerheid totaal van me afglijdt.'

Die onzekere Tijs, vertelde je me ook, had volgens jou te maken met het feit dat je ouders waren gescheiden toen je vier was en je alleen door je moeder was opgevoed. 'Als er alleen een moeder in je leven is,' vertelde je, 'dan mis je toch een beetje de harde hand in je leven. Ze heeft het geweldig gedaan, maar toch ontbreekt er iets in je opvoeding, een zekere karaktervorming. Daar kwam nog bij dat we het niet bepaald breed hadden thuis. Ik liep veel in dezelfde kleren en daar werd ik nogal mee gepest op school. Terwijl iedereen op Nikes liep, droeg ik schoeisel van Zeeman. Tot overmaat van ramp had ik last van jeugdpuistjes, dus je kunt je voorstellen dat ik niet bepaald de playboy van de school was. Ik was ook geen denderende leerling, ging altijd met de hakken over de sloot naar de volgende klas.'

 Toen je in aanraking met de nieuwe dansmuziek kwam, was het liefde op het eerste gehoor.

Je werd gered door de bel, of in dit geval: door de beat. Toen je in aanraking met de nieuwe dansmuziek kwam, was het liefde op het eerste gehoor. 'Ik wist niet wat ik hoorde! In Amsterdam kreeg je de acid-house scene en in België de new beat-beweging, maar ik moet je eerlijk zeggen dat wat er in die clubs en op feesten gebeurde met al die drugs, volledig aan me voorbij ging. Ik voelde het sfeertje wel, maar ik was teveel bezig met wat de Dj aan het doen en aan het draaien was. In ’88 ging ik op vakantie naar Mallorca en toen hoorde ik in een club een plaat die echt mijn leven zou veranderen, French Kiss van L’il Louis. Dat nummer stopt op een goed moment en zwelt vervolgens als een soort orgasme aan. Tegenwoordig is zo’n zogenaamde break heel gebruikelijk in de dans-muziek, maar toen was het echt compleet nieuw. Het is heel vreemd om muziek te horen die je nog nooit eerder gehoord hebt. Ik vond het meteen helemaal geweldig.'

Als Dj in de dop die naar Ferry Maat's Soulshow luisterde en zelf mix-bandjes maakte, begon je toen van de ene op de andere dag house te draaien om uiteindelijk als verkoper te gaan werken bij Ronald Molendijk's Rotterdamse platenzaak Basic Beat. In een interview dat ik onder de naam Dj Profiles voor jongerenzender The Box maakte begin 2000, vertelde je me dat je elke dag acht uur stond te mixen in die zaak voor de Dj's die hun platen kwamen kopen. Zo kon je je nog verder bekwamen in wat later je – ik zal een understatement gebruiken – goedbetaalde vak zou worden. Maar in die beginjaren van je Dj-carrière kreeg je alleen maar nul op het rekest. Je stuurde je mixes en producties naar party-organisatoren, maar je kreeg nooit een reactie terug. Heb je ooit gekeken naar de White House Correspondents Dinner 2011, waarin Obama Donald Trump, die in de zaal zit, ongenadig te kakken zet? Sommigen hebben later gezegd dat op die bewuste avond Trump besloot om president van Amerika te worden. Om een lange vinger te maken naar alle mensen die op die bewuste avond niet meer bijkwamen van het lachen toen Obama zijn verbale sloopkogels op The Donald afvuurden. Ik denk dat er iets soortgelijks in jouw leven gebeurde toen de reacties uitbleven op je met bloed, zweet en tranen gemaakte mixen en producties. 

Tiësto is een multi-national is geworden, een bedrijf waar jij de CEO van bent, maar waarin je ook geleefd wordt door de beslissingen die anderen nemen.

Waarmee ik je overigens geenszins met Trump wil vergelijken. Je bent de liefste, meest zachtaardige en in de kern ook meest bescheiden Dj die ik ooit heb ontmoet en gesproken. Dat je soms het idee wekt dat wat ik van je vind niet zo is, heeft alles te maken met het feit dat Tiësto niet uit 1 persoon bestaat, maar een hele multi-national is geworden, een bedrijf waar jij de CEO van bent, maar waarin je ook geleefd wordt door de beslissingen die anderen nemen. En geloof me, maar dat weet je zelf ook, die beslissingen worden niet altijd in jouw voordeel gemaakt. Kijk naar de verbijsterende documentaire over Avicii, waarin zijn manager meteen ter zake komt. Over optredens nadat de Dj/producer net het ziekenhuis heeft verlaten, waar hij gehoord heeft dat zijn galblaas en blinde darm moeten worden verwijderd en dat zijn alvleesklier is gaan ontsteken. En we weten allemaal hoe Avicii's verhaal is geëindigd.

Ik denk of ik weet haast wel zeker, dat dit jou nooit zal gebeuren. Maar wat ik wel hoop is dat je af en toe nog net zo kan genieten van je succes en je rijkdom, in de breedste zin van het woord, als toen je tijdens de opnames van het programma voor The Box samen met me op de dak van dat Rotterdamse gebouw stond. Die blik in je ogen, alsof je het zelf nog niet kon bevroeden wat je allemaal teweeg had gebracht, als de hardloper die net het wereldrecord had verbroken, die gezichtsuitdrukking zal ik nooit vergeten. 

Hier deel 2 van bovengenoemde uitzending, die begint met het moment op het dak. Kijk ook naar deel 1

Deel dit artikel