Open brief aan Linda de Mol

Entertainment

Open brief aan Linda de Mol

Door -

Deel dit artikel

Op Valentijnsdag kwam het grote nieuws dat Linda de Mol creatief directeur van Net5 is geworden. Voor Mick Boskamp een mooie aanleiding om eindelijk die brief aan haar te schrijven.

Lieve Linda,

Hoe lang geleden zal het geweest zijn dat ik je voor het laatst heb gezien? En dan bedoel ik niet op de televisie en niet op de cover van je tijdschrift. Als ik even snel reken, dan moet het zo'n 30 jaar geleden zijn geweest. Al ben ik niet zo goed in jaartallen. Mijn geest doet voornamelijk aan gebeurtenissen en herinneringen en die herinneringen aan jou zijn me dierbaar. 

'Toen de naam van jouw broer werd genoemd, sprak ik de legendarische woorden: 'Volgens mij is die wel zakelijk, ja.' 

Wanneer ik je voor het eerst ontmoette, weet ik nog wèl. Dat moet begin 1987 zijn geweest. In het kantoor van je grote broer op een industrieterrein in Hilversum, waar John de Mol Producties BV en zijn toenmalige artiestenbureau Total Management zetelden. John was manager geworden van het damestrio Centerfold, dat was geformeerd door Dolly Dots-producers Peter van Asten, Richard Debois en ondergetekende. In die tijd was ik redacteur van Playboy en ook nog eens het vriendje van één van de drie zangeressen annex naaktmodellen, dus op de vraag van Richard en Peter of ik manager wilde worden, zei ik nee. Naast het feit dat ik een fijne baan had bij het mannenblad en manager zijn je er niet zomaar even bij doet, zou daar alleen maar narigheid van komen. Toen Richard en Peter tegen me zeiden dat ze iemand wisten voor die klus en de naam van jouw broer werd genoemd, sprak ik de legendarische woorden: 'Volgens mij is die wel zakelijk, ja.' 

The DJ Kat Show was een kinderprogramma, maar ik keek er als dertigjarige naar omdat ik jou zo goed en sprankelend vond. 

Toen John van start ging met een jongerenprogramma voor de TROS, dat om jou zou draaien en dat ook jouw (voor)naam zou dragen, vroeg hij aan mij of ik redacteur wilde worden van Linda. Daar had ik wèl zin in. Het leek me geweldig om televisie te maken en zeker ook voor John die ik, sinds onze eerste ontmoeting bij de opnames van Disco Circus in Oud-Valkenveen waar hij producer van was en ik popartiesten kwam interviewen, zowel als vakman en als mens hoog had zitten. Mijn hoofdredacteur bij Playboy Jan Heemskerk Sr vond het goed dat ik ging schnabbelen, ook uit eigen belang, want zo kon ik mooi contact met de voor Playboy belangrijke televisiewereld onderhouden. Er was ook nog een andere reden dat ik 'ja' zei tegen je broer. Ik was fan van je. Een jaar daarvoor had ik je op Sky Channel gezien als side-kick van een harige kat in een zwartleren jack, die graag plaatjes draaide. The DJ Kat Show was een kinderprogramma, maar ik keek er als dertigjarige naar omdat ik jou zo goed en sprankelend vond. 

 Hoewel het programma niet echt een dijenkletser was, waren die vergaderingen ronduit legendarisch.

Die eerste ontmoeting, meteen gevolgd door de eerste redactievergadering voor Linda, ging helemaal goed. En daarna zou het alleen maar nog gezelliger worden. Aanwezig waren altijd producer John Eshuis, redacteur en oud-collega bij de Hitkrant Annemarie den Daas en later eindredacteur Leo Janssen, die een belangrijke speler in die jaren bij De Mol zou worden. Het enthousiasme droop er vanaf in die vergaderruimte bij John de Mol Producties. En je was in levende lijve precies zoals ik je had voorgesteld toen ik je op Sky Channel zag. Lief, enthousiast, warm, altijd geïnteresseerd, super gemotiveerd, nooit hooghartig. Zo kon het dus ook in Hilversum. Hoewel het programma, dat opgenomen werd in de Panda Studios in Loosdrecht, niet echt een dijenkletser was, waren die vergaderingen ronduit legendarisch. Nooit zal ik vergeten dat er voor de vergadering een jonge cabaretier was uitgenodigd, die met jou voor Linda een persiflage zou doen op de presentatie van het Eurovisiesongfestival. Ik lag onder de tafel van het lachen. Geen wonder ook, want die jonge cabaretier was Paul de Leeuw. Die persiflage zouden jij en Paul nog vaker doen in de jaren daarna. Maar ik was bij de geboorte ervan. Ook bewaar ik goede herinneringen aan de geestige inbreng van het eveneens jonge cabaret-duo Zak en As, oftewel Justus van Oel en Erik van Muiswinkel. Het waren allemaal mini-optredens en ik was een bevoorrecht mens dat ik er als één van de weinigen bij mocht zijn.

Vervolgens mocht ik als dertigjarige in de woonkamer zitten bij de ouderen die wat minder goed ter been waren.

Waar ik ook bij mocht zijn eind jaren tachtig, was een verjaardagsfeest van jou. Ik weet nog goed dat ik met een goed excuus moest komen bij mijn familie om die middag en avond bij jou te kunnen zijn, want mijn lieve zus is op dezelfde dag jarig als jij (8 juli). Ik zei tegen mijn moeder: 'Mama, tegen deze uitnodiging van Linda kan ik nu eenmaal geen 'nee' zeggen. Want haar verjaardag wordt ongetwijfeld een grandioos glamourfeest!' Toen ik die bewuste middag door jouw huis naar achteren liep, zag ik tot mijn grote verbijstering alle gasten in polonaise door de tuin gaan met jouw vader en broer voorop. Op het programma stonden o.a. koekhappen en twister. 'Je hoeft niet mee te doen,' zei je op een goed moment tegen me, wetende wat voor vlees je in de kuip had. Vervolgens mocht ik als dertigjarige in de woonkamer zitten bij de ouderen die wat minder goed ter been waren en voor wie twister een brug te ver was. Die dag werd me duidelijk waarom jij en John later zo ongenadig goed in spelletjesshows zouden zijn. Dat speelden jullie niet, dat waren jullie.

Eén keer had ik de kans om je weer eens te zien. Dat was toen ik voor het magazine Matthijs een artikel had geschreven.

Toen het programma Linda werd gestaakt, en ik door je broer werd doorgeschoven naar de redactie van de Vijf Uur Show, verloren we elkaar uit het oog. Dat ik je daarna nooit meer in levende lijve ben tegengekomen, zal misschien ook te maken hebben gehad met het feit dat John en ik gebrouilleerd raakten. Over het waarom schrijf ik nog weleens een open brief aan je broer. Eén keer had ik de kans om je weer eens te zien. Dat was toen ik voor het magazine Matthijs, de eerste manneneditie van Linda, waar Matthijs van Nieuwkerk de hoofdredactie van had gedaan, een artikel had geschreven (dat natuurlijk weer over seks ging). Dat magazine werd gepresenteerd en voor die presentatie had ik een uitnodiging gekregen. Maar ik zat toen midden in een verhuizing en kon niet komen. Heb ik achteraf wel spijt van gehad.

'Ik vind het leuk om te delen', zei je. 'Want wat heb je aan geld als je er bovenop blijft zitten?' 

Natuurlijk ben ik je al die jaren blijven volgen. Ik zag je groeien en groeien. Wat ik vooral zo knap vind, is dat je dat grandioze glamourfeest kunt houden in je magazine en dat je tegelijkertijd kunt twisteren op de buis, zonder dat je daardoor een zwalkend imago-probleem krijgt. Je hebt het allemaal en je bent het allemaal. Dat je ook nog steeds een geweldige vrouw bent, liet je zien in het Net5-programma De Mobiel Van... Daarin vertelde je dat je jaarlijks met een 15-koppige vriendinnenclub naar het buitenland gaat, een reis die je altijd uit eigen zak betaalt. 'Ik vind het leuk om te delen', zei je toen tegen presentatrice Antoinette Scheulderman. 'Want wat heb je aan geld als je er bovenop blijft zitten?' 

En nu word je creatief directeur bij datzelfde Net5. Ik heb er een heel goed gevoel over. Zeker is dat het enthousiasme in de vergaderruimte weer van de muren zal druipen. Net als 30 jaar geleden.

Liefs en veel succes, Mick

p.s. Ik weet niet of ik je er een groot plezier mee doe, maar ik heb op youtube een aflevering van Linda uit 1987 gevonden. Ik sta op de aftiteling. Is het toch echt gebeurd allemaal.

Deel dit artikel