Nog nooit zo in paniek geweest

Entertainment

Nog nooit zo in paniek geweest

Door -

Deel dit artikel

Dat klopt wat hierboven staat. Ik ben nog nooit in mijn hele leven zo in paniek geweest als tijdens die 30 tergend langzame minuten op vrijdagmiddag 18 maart 2022.

"Een leven met MacBook en iPhone mag dan constant in beweging zijn, maar dan wel tussen je oren en niet in de rest van je lichaam."

Het zat zo. Op vrijdag moest ik op Dibbes passen. Dibbes is een kruising tussen een Heidewachtel en een Duitse Staande. Oftewel een mix tussen een jachthond die als de brandweer gaat en een jachthond die slaapt met 1 oog open. Denk je dat dat daar iets normaals uit voorkomt? 

Dibbes is verslaafd aan rennen. Als het een mens betrof, dan zouden we zeggen: ‘Nou, dat is in ieder geval een gezonde verslaving!’ Maar als iedereen die bovenmatig rent, rent zoals Dibbes in de duinen van Zandvoort rent, dan zou joggen, hardlopen en wat dies meer zij op 1 met stip op de lijst van verboden hard-drugs komen te staan. 
Er zijn ook theoretici, die beweren dat Dibbes niet verslaafd is aan het rennen an sich, maar dat het dier zo buitenaards hard en onvermoeibaar gaat, omdat het doel de middelen heiligt. En in dit geval is Dibbes’ drug of choice het duinkonijn. Dat hij tot nu toe gelukkig nog nooit in zijn bek heeft gekregen. 
Ik denk dat als Dibbes zou kunnen praten en hij de vraag zou krijgen: ‘Hoe voelt het om een ultra snelle en onvermoeibare hond te zijn?, dat hij dan zou antwoorden: ‘Ik sta daar nooit bij stil.'

De liefste en grappigste

Dat veel eigenaren met de jaren op hun honden gaan lijken, klopt. Ook in spiritueel opzicht. Paul het baasje kwam in mijn leven toen we samen uit gingen in de RoXY in de jaren negentig. Toen waren we zomaar vrienden. En na een lange, lange tijd kwamen we een paar jaar geleden weer in elkaars leven en werden we meer dan zomaar vrienden, namelijk vrienden voor het leven. Paul is regisseur en cameraman en moet vaak overdag aan de slag. Eens in de week ben ik dan hondenuitlaat-service 'In Het Boskamp'. Houd me ten goede: ik vind het geweldig om Dibbes over de vloer te hebben en ik zou zijn bezoek voor geen goud willen missen. Maar echt goed doorwerken is onmogelijk met deze hond in huis. Je zou hem kunnen vergelijken met de pakjes verslindende nicotine-verslavende die zichzelf op een rantsoen van zes sigaretten per dag heeft gezet. Waar denkt die persoon aan in de uren tussen de volgende sigaret? Precies. Aan de volgende sigaret. Als Dibbes een half uur niet gelopen heeft, begint hij te zuchten. Dat zuchten wordt steeds nadrukkelijker en luider. Op een goed moment moet ik Dibbes tot stilte manen, want anders denken de buren dat het niet goed met mij of juist heel goed met de vrouw gaat, waarvan ze denken dat ik die op bezoek heb. Maar ja, de prettige bijkomstigheid van dit type hond is dat je in beweging komt. Een leven met MacBook en iPhone mag dan constant in beweging zijn, maar dan wel tussen je oren en niet in de rest van je lichaam. Nee, dan een dag met Dibbes. Als ik aan het einde van de middag op mijn stappenteller kijk en ik zie 15.000 stappen staan, dan moet dat het resultaat zijn van een zeldzame dag waarop 1 van ons tweeën zwak, ziek of misselijk was. 

De wandeling

Afgelopen vrijdag had ik een vriend op visite. Het was mooi weer en we gingen wandelen. Met Dibbes natuurlijk. Wandelen in de natuur met dit ras is ideaal. Ze gaan en gaan en gaan en toch houden ze je de hele tijd in de gaten en weten ze precies waar je bent, zodat je nooit de hond in het vizier hoeft te houden. Halverwege Bloemendaal zei mijn vriend opeens: ‘Waar is Dibbes?’ Eerst schrok ik. Omdat ik Dibbes ook al een tijdje me niet meer de gaten had zien houden. Daarna dacht ik meteen: ‘Niks aan de hand. We roepen ‘m en hij komt eraan gevlogen.’ Maar al wat we riepen, het bleef doodstil in de duinen. De paniek kwam in golven. Eerst kleine golfjes, maar daarna al vrij rap gevolgd door eerst een tsunami van angst, gevolgd door een vloedgolf van emoties. Dibbes is vermist, verdwenen, nooit meer te vinden. Hij was een konijn achterna gesprongen en in een dichte groep bradnetels gesprongen, waar hij niet meer aan wist te ontkomen en waarin hij een langzame en vreselijke dood zou sterven. Ik dacht aan Paul. Dat hij me dat nooit zou vergeven. Bewust ging ik maar voorbij aan wat het me zou doen als ik moest leven met de dood van Dibbes op mijn geweten, de hond waar ik als cadeaubaasje zoveel om geef.

In paniek begon ik terug te lopen naar de plek waar we vandaan kwamen. Ik was al halverwege onze lange wandeling, maar tijd en afstand bestonden niet voor me. Geluid ook niet. Althans zo leek het omdat ik mijn luide roep om Dibbes door de stress nauwelijks meer kon waarnemen. En toen, toen ik mijn voeten niet meer voelde op het voetpad, kwam Dibbes in de verte aangerend. Even dacht ik dat hij in mijn armen wilde springen. Maar hij vloog langs me heen, want hij had waarschijnlijk weer een konijn gezien. Het was de hoogste tijd om hem aan de riem te doen. 

Punchline

Twee minuten nadat Dibbes en ik herenigd werden, kreeg ik een paniekerige Paul aan de lijn. Of alles wel goed was met me. Huh? Bleek dat hij was opgebeld door een mevrouw dat Dibbes was gevonden. Op zijn halsband stond Paul’s nummer. Er was zelfs een foto van Dibbes op Facebook te zien via een pagina van vermiste honden (de foto werd helaas verwijderd toen Dibbes terecht was). Voor het baasje van Dibbes was het een schok toen hij de foto zag. Zijn hond was namelijk gefotografeerd in het halletje van mijn woning. Waarop Paul dacht dat ik ergens in de duinen dood in de struiken lag, waarna Dibbes maar 1 ding had kunnen doen en dat is terugkeren naar zijn tweede huis om alarm te slaan.
Toen Dibbes vervolgens mij in de verte zijn naam hoorde roepen, zette hij het op een rennen richting geluid en liep hij me uiteindelijk op het pad tegemoet. Paul was al onderweg naar mijn huis, dus besloten we nu met zijn vieren, 3 mannen en 1 slimme hond, de tocht naar Bloemendaal te hervatten.
Werd het toch nog een leuke dag. 
Maar ik sliep al om acht uur ’s avonds. 

Deel dit artikel