Nick wil geen happy end

Entertainment

Nick wil geen happy end

Door -

Deel dit artikel

‘Een paar jaar geleden ontmoette ik Nick uit Engeland. Sportief type van midden 60, een fietser op leeftijd.’ Zo begint deze prachtcolumn van onze man in Azië, Robert Fernhout. 

Er circuleert een video op internet waar Heleen van Royen verslag doet van haar gemiste ervaringen waar nog heel lang heel hard om gelachen is in Thailand.

De routes langs de Thaise kust hier zijn favoriet bij avontuurlijke toerfietsers die dan vaak van Bangkok via Cambodja naar Vietnam fietsen. Ik zag ‘m al langsfietsen terwijl ik nog van een cappuccino zat te genieten bij de koffieshop. Ik vind het dan leuk deze toerfietsers een redelijke voorsprong te geven om ze vervolgens - zonder doping - in te halen voordat ik weer thuis ben, in dit geval zo’n 15 km verderop. Dan heb ik toch het gevoel dat ik een beetje sportief bezig ben, zeg maar. Ik schatte zijn snelheid in op zo’n 20 km per uur en aangezien ik ondertussen expert ben in het berekenen van hoe lang ik er dan over doe om er weer bij te komen, wist ik dat ik me zelfs met een 10 minuten voorsprong voor Nick nergens zorgen over zou hoeven maken.

Eerste Thaise ervaring

Na de koffie afgerekend, de helm opgezet en de bidon weer met ijsblokjes gevuld te hebben, stap ik weer op de fiets. Ik zie Nick, van wie ik op dat moment nog niet weet dat hij Nick heet, in de verte bepakt en bezakt voor me rijden. Het is een oneerlijke strijd tegen mijn volbloed Italiaanse carbon ros en niet veel later rij ik naast hem langs de prachtige Thaise kust. We knopen maar een praatje aan.

Nick blijkt zijn vrouw in Engeland tijdelijk ontvlucht te zijn en heeft wel vaker van dit soort lange toerritten gereden, onder andere in Canada. Dit is zijn eerste Thailand ervaring. Hij is inderdaad onderweg naar Vietnam en ik vraag me af hoe hij navigeert. Nick is een man van de oude stempel; aan smartphones doet ‘ie niet want dat is te duur maar in Londen kent hij een geweldige kaartenwinkel en daar heeft hij een uiterst gedetailleerde kaart van Thailand op de kop getikt. Dacht ‘ie althans. Aangezien ik de wegen hier erg goed ken, in ieder geval binnen een straal van zo’n 100 km, stel ik voor even te stoppen zodat ik hem de beste en mooiste weg richting Cambodja kan wijzen. Terwijl Nick de kaart uitvouwt kan ik een glimlach niet onderdrukken; de kaart is van een dusdanige schaal dat alleen de hoofdwegen aangegeven zijn. Met een ‘hier links’ en ‘daar rechts’ van mij - Nick schrijft het wel allemaal netjes op - hoop ik dan maar dat hij Vietnam haalt.

Gezichtsverlies

Ik heb Nick tevens uitgelegd dat hij niet met een kaart aan hoeft te komen bij Thais. We kunnen het ons nauwelijks voorstellen maar de gemiddelde Thai kan dus niet kaartlezen. Leren ze gewoon niet hier. Het is altijd pijnlijk om toeristen, al dan niet met rugzak, ‘Chang beer’ shirtje en fladderende olifant motief broek de weg te zien vragen aan een tuk tuk chauffeur met een kaart in de hand. Die tuk tuk chauffeur zal dan om maar vooral geen gezichtsverlies te lijden even heel serieus naar die kaart kijken en met een stalen gezicht zeggen dat ie het wel weet om ze vervolgens gegarandeerd de verkeerde kant op te sturen. Het is een beetje zoals Westerse mannen hand in hand met een Thaise ladyboy richting hotel zien lopen; ergens zou je ze wel willen waarschuwen, aan de andere kant is het beter om je er niet mee te bemoeien zodat niemand gezichtsverlies lijdt. Ik heb in Thailand wel geleerd dat je de dingen op zijn beloop moet laten af en toe, komt allemaal goed uiteindelijk. Dat hoop ik dan maar, zeker in het laatste geval.

Voordat ik afscheid neem van Nick wil hij nog wel even wat specifieke informatie over Thaise massages inwinnen. Een massage lijkt ‘m wel wat na een lange rit maar hij heeft daar van vrienden nogal wat wilde verhalen over gehoord en daar heeft hij allemaal geen trek in. Hoe kan hij er nu zeker van zijn dat hij bij een gerenommeerde tent binnenstapt zonder zich daarbij letterlijk in het kruis getast te voelen? Ik leg uit dat de leeftijd, make-up en kleding van de dames die buiten voor de deur zitten voor 90% uitsluitsel geeft over wat voor vlees je in de (Jacuzzi) kuip hebt. Maar aangezien dit Amazing Thailand is kun je niets garanderen en die andere 10% is het risico van het vak, zeg maar.

Enigszins onnozel

Of er al dan niet verlangde extra diensten geleverd gaan worden blijkt inderdaad moeilijk in te schatten voor sommigen. De schrijfster Heleen van Royen, toch een zelfbenoemd expert op dit gebied, had daar ook wat problemen mee op vakantie in Thailand destijds. Zij wilde dan juist weer wel graag in het kruis getast worden. Helaas dacht ze dit, enigszins onnozel, te kunnen ervaren in de luxueuze spa van een 5 sterren resort en kwam dus van een koude kermis thuis zonder dat er hand- en spandiensten verricht waren. Er circuleert een video op internet waar ze verslag doet van haar gemiste ervaringen waar nog heel lang heel hard om gelachen is in Thailand.

Nick bedankt me voor alle informatie, drukt me op het hart om ook op oudere leeftijd maar vooral te bijven fietsen en gaat alleen verder, een eenzame fietser die langzaam aan de horizon verdween. 

Ik heb Nick nooit meer gezien daarna. Nogmaals spreek ik de hoop uit dat Nick Vietnam gehaald heeft zonder verdere aangename verassingen en ik neem aan dat hij ondertussen weer veilig en vertrouwd bij moeder de vrouw in Engeland zit.

Deel dit artikel