Mijn soundtrack van ADE 2019

Entertainment

Mijn soundtrack van ADE 2019

Door -

Deel dit artikel

Laten we het nu eens niet over drugs hebben. Laten we ons focussen op de muziek, op de Dj's/producers en op de mensen met wie het ADE 2019 een feestje werd.

foto/zelfportret van Robert Babicz

En zo ontstond het idee voor The Amsterdam Dance EVent, waarbij de EV voor Electric Vehicle staat.

Vorige week kreeg ik een redactrice van editie NL aan de telefoon. Ze vroeg of we samen een leuk item konden maken over drugs en het ADE. Ik dacht: 'Samen? Daar gaan we weer. Moet ik gratis en voor niets aan de bak voor die lui.' Want zo slim zijn ze wel in omroepland. Waarom ze mij belde was vanwege de brief die ik een paar weken geleden had geschreven voor Het Parool, de brief die een week lang trending topic werd. En waarmee ik wilde zeggen dat de recreatieve drugsgebruiker ook eens met de vinger naar zichzelf mocht wijzen en een stukje eigen verantwoordelijkheid kon nemen. Niets meer en niets minder. Ben ik anti-drugs? Niet echt. Ik ben er alleen allergisch voor. Dat vertelde ik allemaal aan de steeds meer in verwarring rakende redactrice. Nooit meer wat van gehoord. Zo doe je dat. 

Van de radar

Toen ik vanmorgen terug dacht aan het ADE 2019, dacht ik aan het weerzien met een stel mooie mannen, die die ik stuk voor stuk zo'n tien jaar niet had gezien en gesproken. Want dat is wel een dingetje met betrekking tot drugs. Als je er niet tegen kunt zoals ik en je raakt verslaafd, dan verdwijn je voor onbepaalde tijd zomaar van de radar. Maar tijdens het ADE kwam ik ze weer tegen, zoals de in Punta del Este, Uruguay wonende Ian Hindmarsh, de manager van o.a. Carl Cox en John Digweed. Of Digweed's muzikale partner in Bedrock, Nick Muir, die sinds een aantal jaren ook draait. En Harry Lemon, de Rotterdamse klasse producer en Dj. Het mooie aan mensen met wie je een klik hebt, is dat die klik er meteen weer is, ook na zoveel jaar.

Klinken als een klok

Als ik terug denk aan de woensdag, donderdag , zaterdag en zondag (vrijdag was een broodnodige rustdag) dan denk ik met name aan de muziek, zoals de sound van Guy J., waar ik nooit echt goed naar geluisterd had, maar die op het Lost & Found-feest op de zaterdagmiddag zo ongenadig goed stond te draaien, dat ik bij thuiskomst meteen een mix van hem opzocht. Ik had mazzel, want hij had net een Oktober-mix gedeeld op Soundcloud. Ook ontdekte ik een producer/Dj die allesbehalve nieuw was, omdat die bij de connaisseurs, waartoe ik mezelf ook dacht te rekenen, al decennia lang hoge ogen gooit. Hij heet Robert Babicz en komt uit Polen. Hij draaide op het super gezellige bootfeest Gods Of Music van toppromotor Mary German. En daar viel me al op hoe bijzonder sterk zijn producties zijn. Want tijdens een Dj set van Babicz hoor je alleen maar Babicz-muziek. Zijn studio in Malta, die hij zijn Spaceship noemt, is misschien wel de best geoutilleerde studio van de dance-wereld. Babicz maakt 7 tracks per week (!) en als hij een nummer niet klaar krijg aan het einde van een dag, dan delete hij 'm. Met recht is hij een studio wizard en dat hoor je terug aan zijn producties, die klinken als een klok. Luister maar naar deze mix die hij vorige week speciaal voor het ADE heeft gemaakt. Met nogmaals: louter Babicz-muziek.

Hier alvast een teaser

Zondagavond had ik de Pool naast me in de auto. We maakten een ritje door de stad en tegelijkertijd interviewde ik hem, want aan de binnenkant van de voorruit had ik een GoPro bevestigd, die alles opnam. De dagen daarvoor had ik op dezelfde wijze interviews gedaan met Dj- producers Nick Muir, Eelke Kleijn, Sébastien Léger en de enige vrouw in het gezelschap, Rocky Valente uit Portugal. Mijn lieve vriend, Dj en reclameman Bob van der Linden had het idee bedacht. Hij dacht: 'Die Boskamp houdt opeens van auto's en hij is gek op dance. Waarom combineert hij die twee niet?' En zo ontstond het idee voor The Amsterdam Dance EVent, waarbij de EV voor Electric Vehicle staat. Elektronische dansmuziek en elektrische auto's passen goed bij elkaar. Van KIA kreeg ik de geweldige e-Niro tot mijn beschikking en van Budgetcam mocht ik een paar GoPro's lenen. En zo konden we aan de slag. Het mooie van interviews doen in de auto, is dat binnen een paar minuten de passagier vergeten is dat een camera alles opneemt, waardoor de gesprekken opvallend intiem worden. Als de filmpjes gemonteerd zijn, ben je de eerste die ze ziet. Uiteraard in dit theater. Gun ons wel even de tijd, want het is een hele klus.

Hier alvast een teaser. Twee minuten van het interview met mijn held Sébastien Léger, die ik van Schiphol haalde en naar het Transformatorhuis reed waar hij op Lost & Found draaide. Ik zat even niet zo lekker in mijn Engels en tot overmaat van ramp was het ook nog een ingewikkeld verhaal, dat ik vertelde. Let op het hoofd van een al vermoeide Léger, die de nacht ervoor nog in Egypte draaide, maar let vooral op zijn reactie. En vervolgens op die van mij. 

Deel dit artikel