Mijn Oscars voor beste muziek

Entertainment

Mijn Oscars voor beste muziek

Door -

Deel dit artikel

Deze maand zou Oscar-maand zijn. Maar zoals met bijna alles gooide ook hier Corona roet in het eten. Mick Boskamp bedacht daarom een alternatief: de Oscars voor beste muziek.

In muzikaal opzicht was 2020 een surrealistisch jaar. Ga maar na. Eén van mijn grote muzikale helden, de legendarische Amerikaanse multi-instrumentalist en zanger Todd Rundgren, die nu voor de derde keer genomineerd is voor de Rock & Roll Hall Of Fame, bracht eind vorig jaar een versie van Flappie van Youp van het Hek uit (ja, je leest het goed). En nooit kan ik meer naar één van de mooiste songs ever luisteren (God Only Knows van The Beach Boys) zonder aan de wanstaltige All You Need Is Love-versie van Hugo de Jonge en Femke Halsema te denken. 

Ook surrealistisch, maar dan in positieve zin, was de geweldige muziek die in lockdown werd gemaakt en/of gemixt. Maar aan de andere kant was dat ook wel verklaarbaar. Want wat doet een artiest, Dj en/of producer die niet kan optreden? Die duikt de studio in om muziek op te nemen. 

En zo belandde ik vorig jaar in music heaven, waarvan dit de kersen op de taart zijn. Mijn persoonlijke 10 Oscars gaan naar:

Vocal jazz album: Sunset In The Blue, Melody Gardot

Ze is een plaatje om te zien. En met de voornaam van een dure callgirl en met het artwork van haar voorlaatste (live-)album waarop ze van achteren volledig naakt te zien is, zou je denken dat de Amerikaanse zangeres Melody Gardot het van haar uiterlijk moet hebben. Niets is minder waar. Ze heeft een fenomenale, unieke, jazzy stem, waarmee ze verhalen met een kop en een staart zingt, en haar eigen composities hebben het in zich om classics te worden. Voor haar vijfde album wist ze een dreamteam om zich heen te verzamelen, bestaande uit Joni Mitchell-producer Larry Klein, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de legendarische opnametechnicus Al Schmitt. Wat deze grote mijnheren vooral zo goed gedaan hebben op, is Melody's stem zo te laten klinken alsof haar lippen de microfoon aan raken. Op een album waarop een uitstekend duet met Sting het minste liedje is, hoor je voornamelijk de easy listening jazz, waar Frank Sinatra het patent op had, met hier en daar een zwoele bossa nova track. Ik kan maar geen genoeg krijgen van Melody.

Mixalbum: Frequencies 13, Dj B.O.B.

Over geen genoeg krijgen gesproken. Stel dat er een soort stappenteller bestond voor de keren dat je een album draait. Dan zou Frequencies 13 van Dj B.O.B. op Mixcloud ervoor hebben gezorgd dat de uren, waarin ik naar muziek heb geluisterd in 2020, zouden resulteren in een loodrechte lijn naar boven ten opzichte van de jaren ervoor. Ik raakte maar niet verzadigd van de platenkeuze, de sound en de techniek van Bob van der Linden (zoals zijn werkelijke naam luidt). Anno nu praten we haast niet meer over mix-techniek, maar wie ook maar een beetje verstand van Dj-en heeft, moet het me eens dat wat we hier in de overgangen tussen de tracks horen spitzenklasse gruppe eins is, zoals de Duitsers aangeven als iets niet beter kan. En dan hebben we nog niet eens over de platenkeuze gehad. De tracks zijn van nu, maar de feel is volstrekt tijdloos en sexy. Alsof je alle jaren dat dance bestaat bij elkaar optelt en daar het allerbeste uit plukt, resulterend in een uur durende deep house techno mix voor in de boeken. 

Hands in the air track: Rosebud, Bookashade (John Digweed & Nick Muir Remix)

Voor iemand die nagenoeg niet danst, maar inwendig swingt zoals ik, lijkt het misschien wat vreemd om met een persoonlijke Oscar voor een hands in the air-track te komen. Maar wat ik daarmee bedoel is zo'n nummer waarbij je elke keer weer lekkere kippenvel krijgt als die break komt en je in je achterhoofd al weet waar dat rustmoment toe leidt. Total MayhemRosebud van het nijvere Duitse duo Bookashade is een sterk nummer, maar het wordt een verpletterend nummer in de remix van Nick Muir en John Digweed. Elke keer als ik hun versie hoor, moet 'ie harder op het moment van de break. Ik weet niet wat het is. Is het de contradictie tussen mooi en dodelijk? Of is het de onvergetelijke drumrol vlak voordat de beat er weer in komt? Ik vraag het me maar niet meer af. En steek als ik thuis ben op het moment suprême beide armen in de lucht. Nadat ik de gordijnen dicht heb gedaan uiteraard. 

Latin album: Abricó-De-Macaco, Joāo Bosco

De Braziliaanse zanger/componist/gitarist João Bosco is me er eentje. Toen hij rond 1970 vanuit het platteland van Minas Gerais naar Rio de Janeiro verhuisde en daar de tekstdichter Aldir Blanc ontmoette, was het meteen bingo. Bosco en Blanc (die vorig jaar mei op 74-jarige leeftijd met Corona overleed) schreven meer songs dan er krotten in de krottenwijken van Rio staan, o.a. voor de legendarische zangeres Ellis Regina, en Bosco zelf bracht sindsdien maar liefst 31 albums uit, waarvan Abricó-de-Macaco de laatste en een meesterwerk is. In 1 uur en 30 minuten (!) hoor je het beste van wat het toch al hoogst muzikale Brazilië te bieden heeft. Van bossa nova tot jazz, van samba tot fado en alles in die ongekende pittige Bosco saus; avontuurlijk, geil, ruig, experimenteel, aaibaar en romantisch. Luister bijvoorbeeld naar de song Holofotes. Dat gitaar- en drumwerk, au! Let ook op de begenadigde Israëlische klarinettist Anat Cohen. Wat een prachtig geluid heeft dat instrument toch, tenminste: als het goed bespeeld wordt. Als je van Bosco's sound houdt, raad ik je ook het eveneens vorig jaar verschenen live album Canta da Praya samen met mandoline-kunstenaar Hamilton de Holanda (Hamilton uit Holland) te beluisteren. Hier kun je ze samen zien

Downtempo album: EGLO.035, Danny Howells

De Britse Top-Dj Danny Howells en ik hebben een geschiedenis samen. Nog steeds ben ik er trots op dat ik als ‘regisseur’ een aandeel heb mogen hebben in zijn tweede mixalbum uit 1998, getiteld Nightlife Report 1: Mick Boskamp presents Danny Howells. Eigenlijk was het zijn eerste mixalbum omdat het tracks bevatte die hij zelf had gekozen, terwijl zijn eerste visitekaartje nummers van het label Jackpot bevatte. Toen ik hem voor het eerst zag, was het liefde op het eerste gezicht. En liefde op het eerste gehoor, want Danny is een muzikale Dj die de voorkeuren uit zijn jeugd (70's disco, 80’s new wave) op een ingenieuze manier laat terugkomen in zijn elektronische Dj- en producers-sound. Vorig jaar kwam er via Electronic Groove een gratis te beluisteren en op Soundcloud gratis te downloaden downtempo mix van hem uit die adembenemend was. Van downtempo verwacht je een lazy sound, maar dit was een ware kosmische trip, een speelfilm zonder beelden die je van begin tot einde op het puntje van je luisterstoel hield. Mooi, experimenteel, intens en uiterst muzikaal. Een mix voor gevorderden, zeg maar. Jammer dat Danny niet vaker laat horen waartoe hij in staat is. Dat is geen verwijt, maar een compliment.

Debut album: Breathe Deep, Oscar Jerome

In 2019 bracht de Oost-Londense zanger en gitarist Oscar Jerome een live-album uit dat notabene in de Amsterdamse Bitterzoet is opgenomen. Het was een soort generale repetitie voor zijn eerste, echte debuutalbum, het magnifieke Breathe Deep dat vorig jaar verscheen en me tijdens de eerste draaibeurt al van mijn sokken blies. Het is ook niet gering wat deze 25-jarige alleskunner in de 11 nummers te berde brengt. Zijn songs gaan van jazz via hiphop naar funk en van Afrikaans en spiritual jazz naar rhythm & blues en underground sixties sound. Kan het nog wat breder misschien? Daarnaast is Jerome een fantastisch gitarist en klinkt zijn stem warm en emotievol en weet hij zowel songs te dragen als er een ongekende swing aan te geven. Ik houd mijn hart vast voor zijn volgende album, want een debuut als dit is bewonderenswaardig, maar legt de lat ook wel ongekend hoog. We gaan het zien. Voorlopig mag Breathe Deep nog wel even mee.

Musical achievement: Bunker, John Digweed

Bijna een jaar geleden, toen Corona ons in een houdgreep begon te houden, had ik John Digweed aan de lijn, die me vertelde dat hij op de zaterdag vanuit zijn studio aan huis met een serie live-streams zou komen voor zijn fans op Facebook. Normaal gesproken zou hij al drie keer de wereld over gevlogen zijn, maar Covid-19 hield de sterren aan de grond. En als muziek je tweede natuur is en je hebt je fans hoog zitten, zoals bij John het geval is, dan zoek je naar een andere manier om aan je trekken te komen. Inmiddels zijn we een jaar verder en zijn er inmiddels - je gelooft het niet - 37 zaterdagse Bunker Sessions geweest, die inmiddels via Mixcloud Live te volgen zijn. Wil je de mixen terugluisteren, dan moet je je voor een habbekrats abonneren op John Digweed Live (klik op Bunker boven de foto). Mei vorig jaar interviewde ik John en toen zei hij:

Wat de Bunkershows betreft, wil ik een mooie langzame opbouw hebben en de energie omhoog brengen tijdens de set. Meestal breng ik een paar uur door met het doornemen van mijn mappen en het verwijderen van oude en nieuwe nummers. Op de avond kijk ik ernaar alsof het een nieuw schilderij is, dat ik probeer te doorgronden. Ik heb het gevoel dat ik aan het spelen ben op een thuisfeest, dus ik probeer momenten te creëren binnen de mix, waarin het feelgood aspect duidelijk naar voren komt. Ik ben overweldigd door alle feedback en commentaren, dus ik ben blij dat het sommige mensen plezier heeft gegeven terwijl we in lockdown zitten.'

Een jaar later heb ik het gros van de Bunker sessies gehoord. En het is onvoorstelbaar dat hij me keer op keer weet te verrassen en te boeien. Het perfecte doekje voor het bloeden in deze moeilijke tijden en by far de beste muzikale prestatie van het jaar, misschien wel van dit net begonnen nieuwe Millennium.

Jazz album: Jackets XL, Yellowjackets

Wat muziek betreft, ben ik net als met voedsel een alleseter. Ik houd van dance, van rock, van pop, van latin, van jazz en van fusion jazz. Wat het laatste genre betreft, ben ik al zo'n kleine 45 jaar (!) fan van Yellowjackets. Ik heb alle albums van het kwartet en het op 5 november vorig jaar (op mijn verjaardag!) verschenen Jackets XL is nummertje 25. Sinds het  vertrek van altsaxofonist Marc Russo in 1990 en de komst van tenorsaxofonist Bob Mintzer in hetzelfde jaar, werd de sound van de Jackets minder fusion en meer straight forward jazz. Maar dat mocht de pret niet drukken. Integendeel. Het was alsof ik als trouwe luisteraar mee-evalueerde met toetsenist Russel Ferrante (luister ook naar zijn prachtig, recent trio-album), saxofonist Mintzer, drummer William Kennedy en de Australische bassist Dane Alderson, die er pas in 2015 bij kwam (en Felix Pastorius, de zoon van Jaco Pastorius, verving die op zijn beurt Jimmy Haslip opvolgde). En toen kwam eind vorig jaar een bijzonder album uit, misschien wel omdat het de 25ste was. De titel zegt het al. Op Jackets XL worden ze begeleid door de uitstekende Duitse WDR Big Band. Het album bevat slechts een paar nieuwe tracks. Verder hoor je een dwarsdoorsnede uit de adembenemende catalogus van de band. Maar verwacht geen opgepoetste tracks met wat koperwerk van een big band er achter, want hier is duidelijk over nagedacht. Zo horen we op een aantal nummers Mintzer spelen op de EWI, een electronisch blaasinstrument. Op de voorlaatste albums hoorde je hem daar nauwelijks op. Volgens mij is dit geen toerval. Het lijkt mij een plan om de grote en al snel gedateerd klinkende big band sound ronduit electrifying te maken. Wat een lekker kwartetje is dit toch!

Single: My Future, Billie Eilish

Billie Eilish is de enige artiest waar zowel onze dochter als ik helemaal warm voor lopen. Ik denk nog vaak met tederheid terug aan die keer dat Leela en ik in de auto op weg waren naar iets leuks om te doen en we samen Bad Guy mee zongen op Spotify. Dit jaar bracht Billie geen album uit, maar wel een aantal singles, waarvan My Future voor de toekomst een klassieker zal blijken te zijn. In deze van een prachtige jazzy, funky melodie verpakte song, over hoe belangrijk het is om eerst van jezelf te houden en dan pas van een ander, hoor je hoe belachelijk goed deze jonge vrouw is. Mijn single van het jaar. 

Best overall album: Quattro, John Digweed

En last but not to least mijn album van het jaar. Kan ik het wel doen nadat ik hem al twee keer heb bedeeld met een muziek Oscar? Ik doe het gewoon, want anders zou ik zowel mezelf als John tekort doen, want Quattro is zonder twijfel het meest complete muziekwerk dat vorig jaar uit kwam. Want wat te denken van drie achterlijk strak gemixte albums vol wonderschone dance-muziek plus een album met eigen tracks van het duo Nick Muir en John Digweed. In mijn bespreking van een jaar geleden schreef ik daarover:

Als ik na beluistering van Juxtaposition aan Nick Muir app: 'I love Juxtaposition! Tripped out to the max. I like my downtempo music with a little bite. And this is just what the doctor ordered!', stuurt hij me terug: 'Great stuff Mick, you totally get it. In a parallel universe you're a musician.'

Maar ik ben geen muzikant. Ik ben een journalist. Een journalist die schrijft dat Quattro bovenaan het rijtje kan worden geplaatst van albums die in deze bespreking worden genoemd, titels die mijns inziens voor lange tijd niet beter konden. Als je iemand of jezelf blij wilt maken in deze moeilijke tijden met iets moois en unieks, dan kan ik je dit meesterwerk van een Dj/producer/muzikant op de toppen van zijn kunnen van harte aanbevelen.

En nu blijkt dat het album bijna een jaar na dato nog niets aan kracht en urgentie heeft ingeboet. Volgende week komt Quattro 2 uit. Ik heb nog niets gehoord. Ik kijk er dus reikhalzend naar uit. Ja, zelfs het leven in crisistijd kan mooi zijn. 

Deel dit artikel