Mijn foto van Erwin Olaf

Entertainment

Mijn foto van Erwin Olaf

Door -

Deel dit artikel

Of mijn foto tussen de 412 foto's zit die meesterfotograaf Erwin Olaf eind vorige week aan het Rijksmuseum schonk, weet ik niet. De foto was in ieder geval wel het resultaat van een heel bijzondere sessie.

Acht jaar geleden schreef ik er een briefje aan Erwin over, dat op Facebook verscheen. Een bericht aan de man die, zoals de Volkskrant schreef, van een woedende provocateur uitgroeide tot de fotograaf van het Koningshuis. Hier is dat briefje:

'Na een al te orgastische biceps-sessie weigerde zijn rechterarm verdere medewerking en bungelde wekenlang aan zijn schouder als een zojuist bevredigd kamelenlid.'

“Lieve Erwin,

Nog bedankt dat je me toestemming hebt gegeven voor het plaatsen van de foto. Omdat het een foto uit het begin van je carrière betreft, leek me het raadzaam om je een mailtje te sturen met het verzoek of ' ie op Facebook mocht.

Je reactie was helemaal Erwin Olaf: 'hoi Mick, is prima! die foto is van wel erg lang geleden! wel leuk weer terug te zien! dag, erwin'

Lang geleden was het zeker. Het was in 1985 dat ik voor het eerst jouw naam hoorde vallen op de redactie van Playboy. Mijn collega-redacteur Guus Luijters werkte samen met jou aan een fotoboek (Stadsgezichten, met fragmenten uit het Amsterdamse Dromenboek van Guus en met een inleiding van Hans van Manen.) Van Guus was ik al onder de indruk, maar jouw foto's waren ronduit verbijsterend, in de meest positieve zin van het woord.

Toen ik een persoonlijk verhaal ging schrijven over fitness, een artikel met foto voor en foto na een periode hard trainen, waren Guus, de hoofdredacteur, de artdirector en ik het unaniem eens over wie de begeleidende foto's moest gaan maken.

Foto 1 (die ik hier uit ijdelheid achterwege laat) werd in de lente van 1986 gemaakt. Ik citeer uit het artikel De Schepping (verschenen in Playboy nr. 6, juni 1987): 'De dag voordat ik begon met trainen, maakte Erwin Olaf een foto van me, als bewijs van hoe ik er op dat moment uitzag. Hij zei dat het wel meeviel met me. Dat zei mijn vriendin ook. Dat zijn de meest pijnlijke opmerkingen die je kunt krijgen.'

Foto 2 werd een half jaar later gemaakt. In de 6 maanden dat ik vijf dagen per week in de sportschool verbleef, was ik mijn benen en kuiten zichtbaar vergeten, maar daar repte je niet over. Ik kan me herinneren dat ik me geen vriendelijker en beter fotograaf had kunnen wensen om mijn transformatie vast te leggen.

Ik kan me ook herinneren dat we tijdens het maken van de foto werden bijgestaan door mijn personal trainer die voor hetzelfde artikel zou gaan schrijven:

'Onder waanzinnig gelach besprong Boskamp extra zware halters of sjorde hij aan kabels en katrollen als een gederailleerde klokkenluider. De gevolgen konden niet uitblijven. Na een al te orgastische biceps-sessie weigerde zijn rechterarm verdere medewerking en bungelde wekenlang aan zijn schouder als een zojuist bevredigd kamelenlid.'

No pain, no gain. Dat werd me ook weer eens duidelijk toen ik je gisteren als gast van Zomergasten* zag. Bevangen door de griep en koorts werd ik desondanks heel vrolijk en blij van wat je liet zien en van wat je zei. In de momenten dat het je ernst was (11 september, homohaat) was er toch hoop en altijd die passie. Mooi mens ben je.”

*Bovenstaand schrijven is dus van 8 jaar geleden en de Zomergasten-uitzending met Erwin was van 29 augustus 2010.

 

Deel dit artikel