Lang leve de Trance Koning

Entertainment

Lang leve de Trance Koning

Door -

Deel dit artikel

Op de 30e april dat ik dit schrijf, is de cirkel voor mij rond. Wat een toeval dat het precies vandaag gebeurt! Naast Netflix en Pathe Thuis op drie verschillende schermen gebeurt er de laatste weken namelijk niet veel in huize Helsloot.

‘Wie is dan die trance koning?’ hoor ik jullie in koor zingen. Daar zijn de meningen sterk over verdeeld, zoals ik al schreef in mijn column over de lijst van DJ Mag. Maar voor mij is er één echte trance koning: Paul van Dyk. Dus na alle mooie verhalen van mijn maatje Boskamp over John Digweed, gooi ik er graag een schepje BPM’s bovenop.

Meervaart

Paul van Dyk hoorde ik voor het eerst in de Meervaart in Amsterdam. Ik weet het nog tot in detail. Of, okee, zoals van veel feestjes weet ik de grote lijnen nog. Het pand leek wel een doolhof. Ik kwam voor Carl Cox en Sven Väth, maar belandde in een zaaltje waar een iets te netjes geklede jongen zijn best stond te doen. En zijn best was op dat moment voor mij uitzinnig goed! Ik vroeg aan Johan Groenenwegen, die het feest organiseerde, wie het was. En na zijn antwoord stapte de jonge Helsloot, in volle overtuiging van zichzelf, op de jonge Van Dyk af. Jonge ja, we hebben over 1994, ik was 21.

‘Tering hey, jij draait echt lekker’

‘Tering hey, jij draait echt lekker’ zei ik hem. Daar was geen woord Spaans bij en zeker ook geen Duits. Wist ik veel dat hij een Duitser is. Hij keek mij met grote ogen aan. Niet zo groot als die van mij op dat moment… Maar het was een moment om nooit te vergeten. Vooral niet toen daarna ‘For an angel’ klonk. Al jaren hoog in de All Time Dance Charts. En voor altijd één van mijn favoriete tracks.
De jaren erna was ik fan, groot fan. De sound van PvD was net een tandje sneller dan ik gewend was. En meestal met melodie, dat trok mij wel. Eind jaren ‘90 werd de trance als stroming groter en groter, ik had inmiddels zelf een paar mixalbums op mijn naam staan en ook het produceren begon belangrijker te worden.

NightTown

In 2002 was het zo ver: ik had mijn eerste plaat af. En altijd als Paul van Dyk in Nederland draaide, was ik erbij. Ook die keer dat hij in NightTown draaide. Rotterdam was toen al meer techno dan trance en NightTown was de bakermat van mijn leven in de dance scene. Weer stapte ik op hem af, dit keer blakend van het zelfvertrouwen. Paul, mag ik Paul zeggen? Ja ik mag Paul zeggen! ‘Ok listen, I’ve been listening to your music for almost a decade now. Now it’s your turn to listen to mine’. Wederom geen Spaans en geen Duits. Ik spreek überhaupt maar één woord Duits. Maar goed, deze keer begreep hij me wel en hij pakte mijn CD aan. Dat deed ik in die tijd wel vaker, CD’s weggeven. Hoorde je nooit meer wat. Maar nu ging het anders. Drie weken na de avond in NightTown kreeg ik e-mail van een vriend. Paul van Dyk had mijn plaat gedraaid op de legendarische May Day rave in Duitsland! En dit was live te zien op de Duitse MTV! Op, jawel, 30 april. De set werd supervaak herhaald en mijn plaat verkocht als een malle. Later stopte Paul ‘m ook nog in zijn Essential Mix voor de BBC.
Kortom, het kon niet op!

Vandit krijg ik nooit genoeg

Uiteraard ben ik Paul blijven volgen. Ik heb zijn meeste albums en als ik kan, ga ik nog steeds naar zijn gigs. Het blijft voor mij magisch wat hij doet. En dat brengt me bij vandaag, weer 30 april. In mijn mailbox zit een bericht van ene Paul van Dyk. Hij vindt mijn nieuwe plaat te gek en wil hem op zijn label hebben.

Ik zeg een lintje voor Paul, ik pak een biertje!

Deel dit artikel