Komt in de bus

Entertainment

Komt in de bus

Door -

Deel dit artikel

Omdat een vriend plotseling een woning moet betrekken en alleen een soeplepel, lelijke buffetkast en haveloze Billy op voorraad heeft, zegt onze columnist Tino Stuij toe het wel even te fiksen...

De afgelopen 48 uur stond in het teken van het inrichten van een huis. 
En het werd een aflevering van Jos Brink’s Wedden Dat ?
Wedden dat je in staat bent binnen twee etmalen een complete woninginrichting te scoren voor weinig? 
Omdat een vriend plotseling een woning moet betrekken en alleen een soeplepel, lelijke buffetkast en haveloze Billy op voorraad heeft, zeg ik toe het wel even te fiksen. 
Mijn zoon wist de spullen voor z’n studentenflat destijds ook via marktplaats bij elkaar te sprokkelen in een mum van tijd. 
Zijn truc was voornamelijk het woord ‘gratis’ intoetsen. Probeer het maar, je komt een heel eind. Ik besloot te passen voor de aangeboden gratis huiswijn en net een tandje betere slobberwijn te zoeken. Want een gratis bankstel klinkt misschien aanlokkelijk, de kans dat er nieuwe levensvormen in worden aangetroffen is vrij groot. Gratis kittens ophalen is trouwens ook geen succes op marktplaats. Dan komen op het eerste gezicht uiterst vriendelijke mensen langs die de jonge katjes vervolgens zonder gêne aan hun python voeren. Schijnt een spektakel te zijn, volgens terrariumliefhebbers. Gratis is dus niet okay. 
Ik zoek naar tientjeswerk. 
Gezocht: een koelkast, bankstel, eettafel met stoelen, vloedkleden en boxspring. 
En dan. Minutieus uitzoeken om te voorkomen dat je voor een mahoniehouten tafel naar Leeuwarden moet rijden. Dus alles in de buurt zoeken. Ik heb tenslotte maar voor 1 dag een bus gehuurd. Dus komt er een schema. Zandvoort-Hoofddorp, Hoofdorp-Lisse, Lisse-Heemstede, Heemstede-Hoofddorp, Hoofddorp-Zandvoort, Zandvoort-Amsterdam.
Stop 1, de koelkast. De aardige, ietwat corpulente Surinaamse Desmond hijgt al na tien traptreden. Maar het lukt. De koelkast is licht beschadigd, net als mijn rug. Maar wat wil je voor een paar tientjes. Dan naar de eettafel. Die stond al bijna bij het grofvuil maar de vriendelijke Lisser Stella was blij dat ik het setje mee nam. De marketingmevrouw zat midden in een google-meeting maar die liet ze even schieten. Weg met dat ding, voor niks.
Zij was ervan af. Toch twee tientjes drinkgeld gegeven voor een mooie fles wijn want ze zag eruit alsof ze wel een borrel kon gebruiken. En we zijn geen bedelaars. 
Intussen geappt of ik de boxspring al een uurtje eerder op kan halen, tussen bankstel en vloedkleed in. Dat kan. Sarah is thuis. Weer terug naar purschuimcity.
In Hoofddorp staat een vriendelijke Pakistaanse meneer te wachten. Sarah? Ben ik hier goed voor de boxspring ? Jazeker. Op zolder. Kut. Die zag ik niet aankomen. 
Dat wordt dus een stief halfuurtje draaien en keren naar driehoog en terug. Vier trappen. 
Prachtig bed. Maar met een zeventigjarige man van 1.54 een volledig bed van zolder tillen boven je macht is opnieuw niet fijn voor de inmiddels brakke rug. 
Doorweeks met een glaasje water naar Heemstede. Rogier is buitengewoon aardig. 
Het is ook een buitengewoon bijzondere bank van z’n ouders. Sjieke buurt. ‘Fijn dat je er bent, kerel. Nee, het is een loeizwaar ding. Prima kwaliteitje.’
Een statig pand, oprijlaan met schuur. Keurige mensen. De bank is inderdaad prachtig.
En niet te tillen. Heemsteedse sjiek, ik ga door mijn hoeven inmiddels. Niks gewend.
De bus is ramvol met spullen uit werkelijk alle lagen van de bevolking. 
Een marktplaats melting pot. 
Het Turkse vloerkleed is als laatste gelukkig licht gewoven. 
Ik kijk op de klok. Kroepoekje slaat op de gong en de Weddenschap lijkt gewonnen.
Even draaien met de duimen zoals Jos Brink dat als geen ander kan, het enige lichaamsdeel dat het nog lijkt te doen. Als altijd komt het in de bus.
Nu alleen nog naar Amsterdam. Het verkeer ophouden, mensen irriteren en een afspraak met mijn masseur maken. Geen happy end voor mij maar hopelijk wel voor mijn vriend.
En ik heb de Wedden Dat bokaal op zak. Eitje.

Deel dit artikel