Klagen

Entertainment

Klagen

Door -

Deel dit artikel

Even voor de duidelijkheid: de foto bij dit stuk is NIET de schoonmoeder van onze columnist Tino Stuij en heeft puur een illustratieve functie. Wel gaat zijn bijdrage over zijn schoonmoeder, maar vooral over klagen.  

Door: Tino Stuij

We zijn klagers. 

Allemaal.

Te laat met dit. 

Te vroeg met dat.

Waarom krijg ik godverdomme die jas niet mee zonder nummertje ?

Te veel prikkers.

Te weinig vaccins.

Nee, ik had de saus apart gevraagd.

Dat. Klagers. 

In een dorp als Zandvoort waren het van oudsher de strandpachters die klaagden. 

Of de visboeren. 

Want een dag niet gezeurd, is een dag niet geleefd. 

Als er een gezamenlijk gevoel te vinden is buiten het oranjegevoel, is dit misschien wel het klagen dat we tot kunst hebben verheven. 

Misschien moeten we het klagen als cultureel erfgoed in de canon meenemen. 

Dat brengt me op mijn schoonmoeder.

Ik ben dol op haar. Maar omdat mijn moeder is overleden en uit geklaagd, 
is mijn schoonmoeder de oudste klager als rolmodel in de buurt. 

Ze is kien, verslindt de meest ingewikkelde boeken, speelt bridge en is prominent lid van een leesclub. 

Wel vertoont ze een lichte vorm van typisch ouderengedrag en daar hoort een pietsie zeuren bij. 

Vandaag had ik me voorgenomen om er samen met haar een heerlijke zeikochtend van te maken. 

Samen op weg naar de RAI waar ze eindelijk gevaccineerd wordt. 

Eindelijk, want vorige week zondag ging het niet door vanwege een sneeuwstorm. 

Dat is een kleine klaag. Inleidende schermutseling. 

Parkeer 7, ingang G. 

En daar gaat natuurlijk van alles mis, nemen we gemakshalve aan. 

Verkeerde aanwijzingen, opstoppingen, te weinig zitplekken en irritante mensen, die drie keer hetzelfde vragen. 

Na keurig voor de deur geparkeerd te hebben en uiterst vriendelijk te zijn ontvangen, kwamen we met de eerste schrik vrij. Want het zal hierna wel spaak lopen. 

En waarom staan hier om de drie meter stoelen aan de kant ? Slordig. 

Oh, zodat mensen even kunnen zitten als het eventueel te lang duurt. Wallawoepie.

De volgende post, een aardige basisarts die de papieren nakijkt. Wachttijd 2 minuut 37. 

Ook geen klagen waard. Godsamme, waar loopt het eindelijk fout, teneinde ons een groots klaagmoment te gunnen ? Er volgt een dubbele controle, ook niet verkeerd natuurlijk en binnen vijf minuten zitten. Nog een laatste check, prikje en een behulpzame GGD’r die z’n vinger twee minuten op de plek houdt omdat ze bloedverdunners slikt. 

Via een slim aangegeven route terug in een stoel om daar een kwartiertje te zitten. 

Dit, om te zien of het vaccin niks geks met je doet. 

Als uitsmijter op een tafel bij de uitgang een goodiebag meegepikt met daarin bloeiende tulpen. 

Zal wel snel doodgaan met dit weer, denk ik. Toch effe geklaagd. 

‘We doen er vijftienhonderd vandaag,’ laat de vriendelijke arts mij weten. ‘In dit tempo zijn we inmiddels vijf plaatsen gestegen op de Europese vaccinatielijst.’

Met die opmerking stapten mijn schoonmoeder en ik in de auto. 

De weg naar de uitgang stond ook buitengewoon goed aangegeven. 

We moeten snel op zoek naar iets anders. 

Niks te klagen hier. 

 

Deel dit artikel