Kaas boven kaas

Entertainment

Kaas boven kaas

Door -

Deel dit artikel

Iemand zelf verrassen op een surpriseparty is veel leuker dan verrast worden. Vooral de rol van de zogenaamde 'ophouder' is een dankbare taak, weet onze columnist Tino Stuij uit ervaring.

door: Tino Stuij

'Ik heb nog trek,' loog ze en tot totale verbijstering van haar nietsvermoedende vriend bestelde ze nogmaals een kaasfondue om zich ongans en gecertificeerd strontmisselijk te eten.

Niet alle surprises zijn leuk.

Wilma, de nietsvermoedende vrouw van Ron, werd onaangenaam verrast. Ze waren ruim 25 jaar getrouwd. Het vuur onder de piepers was al een tijdje uit maar er was nog geen bloedbonje in huis. Dat kon nog een tijdje doorsudderen, leek het. Tot die bewuste dinsdag.

Ron stond met z’n jas aan en deurklink in z’n hand toen hij z'n Wilma vertelde even Chinees te gaan halen. Wilma reageerde gewoontegetrouw: ‘lekker, neem je voor mij een portie Foe Yong Hai mee ?’

Ron’s antwoord was nogal onverwacht, kort en toch heel duidelijk: ‘Ik neem voor jou geen Foe Yong Hai meer mee. Sterker, ik kom het thuis ook niet meer opeten.’

Het was het laatste dat Wilma zag van Ron. Zes weken later haalde hij bij haar afwezigheid een tas met kleren en Ron kwam nooit meer in beeld.

Niet alle surprises zijn dus leuk.

Van een ander kaliber verrassing zijn de surprisefeestjes ter gelegenheid van een jubileum of verjaardag. Die vallen over het algemeen wel mee natuurlijk.

Het allerergst is het licht ongemakkelijke gevoel dat je niet iedereen te spreken krijgt, zoals op je eigen bruiloft.

Iemand zelf verrassen is natuurlijk veel leuker.

Vooral de rol van ‘ophouder’.

Ik moest ooit mijn vriend Hans een uur of twee bezighouden zodat thuis alles beslingerd kon worden. Dus ik bedacht de smoes dat ik misschien een auto wilde kopen in Amersfoort. Stukje rijden, beetje rond de auto hangen en precies op tijd terug. Het liep even anders. Want op het moment dat ik de beoogde auto instapte zat ik met mijn hoofd shocking klem tegen het dak. Veel te klein.

Maar ik kon natuurlijk niet linea recta terug naar Zandvoort om de verrassing te verknallen.

Gelukkig bracht Hans zelf uitkomst door een andere garage in de buurt te spotten. En zat ik vijf minuten later ongemerkt treuzelend in een auto van het Koreaanse merk SsangYong.

Die was wel groot genoeg en gaf me precies genoeg tijd om de surpriseparty niet te verknallen.

Hans hield een pittige kater aan het feestje over en ik had een week later een Koreaanse Jeep onder mijn kont.

Shit happens. Erger vond ik wat Erna overkwam, die haar vriend weg moest houden van zijn verrassingsfeest. Ze zouden samen kaasfondue eten bij Café Bern in Amsterdam. Het diner echter, verliep sneller dan verwacht. Veel sneller. Dus na de kaasfondue, dessert en koffie met friandises was een blik op de klok genoeg om te weten dat nog lang niet iedereen was verzameld voor de party.

Erna kon geen kant meer op. Paniek.

Zoals ze in het Engels prachtig kunnen verwoorden: ‘She had to take one for the team.’

'Ik heb nog trek,' loog ze en tot totale verbijstering van haar nietsvermoedende vriend bestelde ze nogmaals een kaasfondue om zich ongans en gecertificeerd strontmisselijk te eten.

Zo zie je.

Ik hield er slechts een Koreaanse auto aan over.

Erna een lactose allergie en drie dagen lang verstopping.

Kaas boven kaas.

Tino's nieuwe boek Hillywood aan Zee is HIER te bestellen.

Deel dit artikel