John Digweed's Quattro is subliem

Entertainment

John Digweed's Quattro is subliem

Door -

Deel dit artikel

Toen viel me al meteen op dat de geluidskwaliteit, de mastering van het album extreem goed is. Elk geluidje hoor je, elke hi-hat, elke laag van een track. knisperend en helder.' Mick Boskamp bespreekt John Digweeds Quattro-album.

Maar dan heel in de verte komt er als een zachte lentebries een beeldschone melodielijn voorbij, terwijl de beat en de bas over elkaar heen beginnen te schuiven.

Het is tien uur 's ochtends en het is logischerwijs stil op straat. Niet vanwege het tijdstip, maar vanwege de crisis. Het is mooi weer en ik ben aan het rennen. De eerste kilometers zijn altijd het zwaarst, maar vandaag niet. Vandaag begon mijn training met de eerste track van het tweede deel van John Digweeds nieuwe album Quattro, een vierluik dat z'n weerga niet kent op muzikaal gebied. Ik zeg nadrukkelijk op muzikaal gebied, in de brede zin, want er is geen genre ter wereld dat zich zo blijft vernieuwen en ontwikkelen als elektronische dansmuziek. En deel 2 van Quattro, toepasselijk Tempo geheten, is daar het springlevende bewijs van.

Hardlopen is doorgaans een saaie bezigheid, maar nu ren ik op wolken en dat heeft alles te maken met de spannende pacing van het album, dat begon met fraaie breaks en nu langzaam opbouwt naar een hoogtepunt. Als ik door het park achter het treinstation ren, lijkt het alsof opeens de laatste track van de download klinkt. Ik hoor namelijk alleen nog maar een wegstervende beat over mijn sublieme Chinese oordopjes. Ben ik zo snel vandaag dat er al een uur voorbij is? Maar dan heel in de verte komt er als een zachte lentebries een beeldschone melodielijn voorbij, terwijl de beat en de bas over elkaar heen beginnen te schuiven. Later, als ik thuis ben, en het fysieke album bekijk, kom ik te weten dat die track Manis heet van de Japanse producer Satoshi Fumi. What a tune! Het kan geen toeval zijn dat de opbouw ernaar toe subtieler dan subtiel is. Zo is John. En wat bijna niet voor mogelijk te houden was, blijkt hij daar met de jaren steeds beter in te worden.

Terwijl ik met kippenvel op mijn armen in het zonnetje ren, denk ik aan die zomerse dag in juni 1994. 's Middags reed ik van mijn huis in Amsterdam naar de kust en halverwege schoof ik de mix-CD ‘Journeys By Dj’s volume 4’ in de speler, die ik op aanraden van een medewerker van Outland Records had gekocht. In het uur dat zou volgen, veranderde mijn leven.

Tot dat moment had ik house-muziek maar zo zo gevonden. Als muziekjournalist die Steely Dan, Todd Rundgren en Stevie Wonder in- en uitademde, begreep ik er helemaal niets van. Maar wat ik nog minder begreep was de heldenverering richting Dj’s, gasten die alleen maar wat plaatjes opzetten en pronkten met andermans muziek. Maar op die zomerdag in ’94 begreep ik het opeens. Wat ik precies begreep, kon ik niet onder woorden brengen. Het was een gevoel. En niemand die dat gevoel voor mij zo helder in muziek kon vertalen als John Digweed, de man die de CD had gemixt en gecompileerd.

Datzelfde jaar kwam het eerste dance-concept album, de klassieker Renaissance: The Mix Collection van Sasha en John uit, bestaande uit drie CD's waarvan de tracks niet alleen op de beat waren gemixt, maar ook op toonsoorten en waarbij de nummers soms minutenlang in elkaar overvloeiden, wat voor '94 niet minder dan spectaculair was. Een jaar later kwam The Mix Collection 2, opnieuw drie CD's, maar dit keer alleen met John als afzender. Misschien wel nog beter dan de eerste editie. Wat opviel was dat ik deze muziekproducties op dezelfde manier consumeerde als alle grote klassieke popalbums daarvoor. Het begon met aftasten en daarna groeide het gebodene bij elke draaibeurt en kwam de muziek onder je huid te zitten.

Back to the future. Aangekomen bij de voordeur van mijn vriendin ebt de laatste track van Tempo, op de inlay van de fraai gestileerde verpakking (zie filmpje) beschreven als o.a. Future Disco, Percussive House en Deep Techno, weg. Alsof ik er onbewust op gelopen heb. Voordat ik begon te rennen had ik het eerste deel van Quattro tot me genomen, genaamd Soundscape (Ambient, Dub Drifting). John had me ooit verteld dat de eerste ongekend sfeervolle CD van Northern Exposure een eenmalige aangelegenheid zou zijn omdat Sasha en hij de beste downtempo tracks ever ervoor hadden gebruikt. Maar dat was wel 24 jaar geleden. Quattro's Soundscape doet me soms snakken naar adem, zo fraai en cinematografisch is het gebodene. Wat te denken van Sugercoat van Knives Out in de Sasha Ambient Remix en Bedrocks klassieker Heaven Scent in de Marc Romboy & Miki Kekenj Rework, verstilde juweeltjes waarbij je kunt wegdromen, maar die je tegelijkertijd ook wakker houden.

De dag ervoor had ik gelopen met deel 3, genaamd Redux over mijn oordopjes, bestaande uit louter remixen van Bedrock titels. Toen viel me al meteen op dat de geluidskwaliteit, de mastering van het album extreem goed is. Elk geluidje hoor je, elke hi-hat, elke laag van een track. Qua energie is Renux misschien wel de meest straight forward mix van het album, maar wel een mix die ook hier gezegend is met tracks die je doen rillen van genot, zoals Danny Howells remix van zijn eigen Science Department klassieker Persuasion, een van de eerste releases op Bedrock. Of wat te denken van de John Digweed en Nick Muir remix van Booka Shade's Rosebud (OMG, die break!) of de track waar Redux mee eindigt, het verstilde 2000000 Suns van King Unique in de Monkey Safari remix. Het is allemaal van een verfijning en tegelijkertijd van een ongekende energie die je nergens anders zo hoort.

En of dat allemaal nog niet genoeg is, worden we ook nog getrakteerd op een vierde deel, met louter unieke muziek van John Digweed en zijn vaste muzikale makker sinds begin 1990 (!) Nick Muir. Oftewel: from the minds of Nick Muir & John Digweed taking you on a journey to their more tripped out sounds. Als ik na beluistering van Juxtaposition aan Nick Muir app: 'I love Juxtaposition! Tripped out to the max. I like my downtempo music with a little bite. And this is just what the doctor ordered!', stuurt hij me terug: 'Great stuff Mick, you totally get it. In a parallel universe you're a musician.'

Maar ik ben geen muzikant. Ik ben een journalist. Een journalist die schrijft dat Quattro bovenaan het rijtje kan worden geplaatst van albums die in deze bespreking worden genoemd, titels die mijns inziens voor lange tijd niet beter konden. Als je iemand of jezelf blij wilt maken in deze moeilijke tijden met iets moois en unieks, dan kan ik je dit meesterwerk van een Dj/producer/muzikant op de toppen van zijn kunnen van harte aanbevelen.

www.johndigweed.com/quattro

Hieronder laat de meester zelf de schitterende verpakking van Quattro zien: 

Deel dit artikel