Jakkes 2.0

Entertainment

Jakkes 2.0

Door -

Deel dit artikel

Er was een tijd van aankomen op Curaçao. En een tijd van gaan voor de Stuijs. In het vliegtuig naar Nederland gebeurde er natuurlijk wat.

Ik ben geen fanatieke taalpurist.  
Wanneer mensen hen en hun door elkaar halen, laat lekker. 
Hunnie en hullie liever niet natuurlijk. 
Kennen en kunnen verhaspelen kan gebeuren. 
Maar de ergste zinsnedes of opmerkingen bezorgen me uiteindelijk kippenvel en gaan door merg en been. Zo moet iemand die ‘Goed goed, met slechte mensen gaat het altijd goed’ zegt wat mij betreft een functie elders krijgen. En ‘tot sinas’ mag ook niet op mijn dolle enthousiasme rekenen. Nog erger nog is het woordje ‘doeg’ of de dubbele doeg. Da’s lelijk want we hebben hier gewoon ‘dag’ voor.
Een absolute top drie notering is wat mij betreft het tenenkrommende ‘doei doei’.
Een gruwel. De doei doei is een lelijk vogeltje uit Noord Mozambique, maar geen afscheidgroet. Dus stop er mee aub. Waar ik wel mee kan leven zijn oubollige woorden die opnieuw worden opgehipt. Verhip, potverdikkie, deksels en zelfs jakkes zet ik graag op de kaart. Het heeft iets nostalgisch en lieflijk zelfs. Onlangs echter werd ik getrakteerd op de absolute nieuwe nummer 1 in mijn verbale gruwel lijst. Of aanwinst. Ik denk dat ze Frederique heette of Cecile. Vriendelijk en voorkomend. Het wandelende cliche van de KLM stewardess uit de iets betere buurt. Stevige hockeykont, benen tot in de hemel, niet te veel make-up, saaie staart en keurig rijtje rechte witte tandjes. En cartiertje om. Ze had ons al een flesje water gebracht vlak na het opstijgen. Omdat ik mijn twee meter lengte nou eenmaal lastig kan wegstoppen in economy class steken mijn stelten nog wel eens richting het looppad. En zo kon het dus gebeuren dat de alleraardigste Cecile op ramkoers met een foodtrolley mijn knieschijf zo’n beetje in stukken brak. 
Kermend van de pijn schoot ik uit 25C. 
‘Oh sorry. Wat spijt me dit verschikkelijk. Jeetje.’
Jeetje. Dat jeetje ging nog. 
Ze zag me ineen krimpen en de tranen in mijn ogen schieten. 
Toen volgde een opmerking die deed vermoeden dat Cecile in een eerder leven kleuterjuf is geweest die door haar altijd opgewekte collega’s Sees werd genoemd. ‘Kijk me eens aan.’
Ik geloofde mijn oren niet. Kijk me eens aan. 
Alsof ik goddomme een peuter was die z’n teen had gestoten. 
Wat ontbrak was de tekst ‘kusje erop.’ 
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen inmiddels. 
Maar hierna stortte Sees ook mijn vrouw en zoon op 25A & B in tranen. 
Van het lachen. Ze konden elkaar een kwartier niet aankijken zonder het uit te proesten. Want Sees zei het. En nog steeds klinken de legendarische woordjes na. 
Ik had ze nog nooit gehoord en ze staan voor altijd in mijn gehoorbuis gekerfd. 
‘Vervelend meneer. He, Jakkie-takkie-bakkie.’
En toen wist ik het zeker. Het allerstomste en tegelijkertijd grappigste nieuwe familiewoord dat nog jaren mee zal gaan.
De Jakkes 2.0 versie van vliegende kleutertrut Sees: Jakkie-Takkie-Bakkie, meneertje. 
Hoe best. Volgens mijn knie komt dit woord volgend jaar in het geel paars groene boekje. 
Deksels. En verhip bovendien.

Deel dit artikel