Iedereen een Bram

Entertainment

Iedereen een Bram

Door -

Deel dit artikel

Waarin Tino Stuij na 25 jaar weer een bezoek brengt aan Bram om te zien of deze haptonoom hem wat minder opvliegend kan maken. 

Na het oversteken van een Baileybrug uit de tweede wereldoorlog, draai ik de hoofdweg naar St. Maartensbrug op. Kleine stolpboerderijtjes, aardappelen en uien te koop. 
Een camping, een kerk. Dat is het. Ik stop voor een pittoresk pandje, neem plaats in een wachtkamer en even later komt Bram de trap af naar beneden. Ik heb hem meer dan 25 jaar niet gezien. Hij is iets kaler en ouder uiteraard, maar ik herken hem meteen. Hij bekijkt me van top tot teen. ‘Ja, nou zie ik het ook.’ zegt hij.

We geven elkaar een elleboogje. ‘Ik had gehoopt dat je inmiddels een lekker wijf was geworden. Maar je bent nog steeds een lelijke kerel, Bram.’

In die tijd was ik een beetje moe.
Het woord burn-out bestond nog niet.
Het zal in de begintijd van het opstarten van omroep BNN zijn geweest.
We draaiden weken van pakweg 80 uur, want daar moest natuurlijk alles voor wijken.
Iemand zei dat ik misschien naar Bram toe moest.

Een haptonoom.

Ik kende de verhalen van Ted Troost die Ruud Gullit letterlijk bij z’n ballen pakte waardoor hij beter ging voetballen. Tuurlijk.
Inmiddels is haptonomie volledig ingevoerd, net als mindfullness, ayurvedische chakra therapie en holistische swamibami counselling.

Ik stond klaar om Bram een okkie te geven op het moment dat hij maar in de buurt van mijn ballen zou komen. Maar eenmaal binnen verdween mijn argwaan binnen een paar minuten. 
Hij heeft geen zweverige blik of zeikcilinderige stem, praat met een onvervalst Amsterdams accent en is voornamelijk heel praktisch en to the point. 
Zachte heelmeesters, dat werkt niet voor mij.

En dan het haptonomische gedeelte.
Ik wist toen en nu nog steeds niet hoe het werkt.
Hoe iemand connectie maakt via z’n handen en lichaam.
Hoe ik me lichter voelde na iedere behandeling.
Hoe mijn kracht terugkwam en hoe ik ook anderen naar Bram toe stuurde.
Die ook allemaal met hetzelfde verhaal kwamen.

Een tijdje geleden bedacht ik dat het laatste jaar me geen goed heeft gedaan.
Iets te veel drank, te weinig bewegen en iets te veel eten.
Lange tijd in een cocon met je dierbaren legt natuurlijk een behoorlijke druk op ieder huishouden. Ik word te boos van broodkruimels op het aanrecht, niet doortrekken van toiletten en rondslingerende schoenen. 

Dus belde ik na een kwart eeuw weer met Bram.
Om te zien of hij me een beetje minder opvliegend kan maken.
‘Tuurlijk jongen, we gaan weer aan de bak.’
Hij kwam fluitend de trap af, op z’n birkenstocks.
Dus moest ik z’n sandalen afzeiken.
Zonder irritatie, ergernis of boosheid.
Ja hoor.
Het werkt nu al.

Ik weet zeker, iedereen kan wel een Bram gebruiken.

Je moet gewoon zelf je ballen vasthouden.

Deel dit artikel