I can smell your fart

Entertainment

I can smell your fart

Door -

Deel dit artikel

De verwachtingen voor de nieuwe RTL-show I can see your voice waren torenhoog. Het gegeven om te raden of iemand wel of niet kan zingen is best een leuk uitgangspunt. Guessing games zijn tenslotte van alle tijden. 

Door: Tino Stuij

Iemand die vijftig keer per jaar met een handtekeningenkaart en T-shirt met foto van de ster voor het podium bij Edsilia Rombley staat of Gerard Joling is geen leuke gast voor televisie maar eerder een gecertificeerde patiënt.

I can see your voice is een soort vocale Wie van de Drie, maar dan met zes personen. Simpel, en dus geen vuiltje aan de lucht. Carlo Boszhard eindelijk weer op de presentatiebok in plaats van deskundig panellid in de show van een ander. Natuurlijk, dat kan hij ook, maar het liefst hoort de sympathieke Noord-Hollander natuurlijk zichzelf praten. Duh.

Het oorspronkelijke format ‘I can see your voice’ is bedacht door dezelfde mensen die in Korea ook The Masked Singer in productie brachten, dus aanvangsbelangstelling is er ook. So far, so good.

En dan.

Dan gaan we er even voor zitten.

En gaat het eigenlijk al fout vanaf het begin.

Panterlegging op links

Het duurt om te beginnen veel te lang voordat je de uiteindelijke bedoeling van de show doorhebt. Dat is dus geen goed teken. Never ruin a good story with too many facts. Ik ga het proberen uit te leggen. Er staan zes mensen op het podium, waarvan niemand weet of ze wel of niet kunnen zingen. Rechts in het decor zitten een vijftal panelleden, te weten Jeroen van Koningsbrugge, Samantha Steenwijk, Marieke Elsinga, Ronnie Flex en Fred van Leer. Die raden gedurende een aantal rondes of iemand wel of niet echt zingt of kan zingen. Hun advies wordt doorgegeven aan een alleraardigste onbekende mevrouw in een panterlegging op links in het decor. 

Zij is superfan van O’Gene. Naast haar zitten de drie zingende zusjes O’Gene die ook nog welgemeend advies mogen geven en meeraden.

Dus, 6 plus 5 plus 4 plus Carlo.

Dat lijkt me iets te veel van het goede.

En dan, als alle rondes zijn gespeeld krijgt de alleraardigste fan van O’Gene een bedrag van 5000 euro om haar keuken te verbouwen. Dat wil zeggen, als de allerlaatste overgebleven zanger(es) ook echt kan zingen en een duet met O’Gene zingt. Als deze persoon vals blijkt te zingen gaat het bedrag naar de valse vocalist. Ik probeer alles nog even rustig terug te lezen maar dat is het ongeveer. De show eindigt vervolgens uiteraard met een keurig zingende Brabantse jongen die perfect met O’Gene samen zingt. Zonder repeteren. Tuurlijk. Het is de eerste show, dus je wil wel een happy end.

En ik word morgen danser bij het Kirov ballet.

Drie is echt genoeg

Maar terug naar het begin. Vijf panelleden zijn er echt twee te veel. Fred van Leer neemt ongeveer het hele podium over met z’n irritante gebaartjes en Ronnie Flex zit er ongetwijfeld bij om de jonge kijker te boeien maar er komt geen klare taal uit. Ik zou ze beiden naar huis sturen. Drie is echt genoeg.

En dan nog even over de hoofdgast. Vanaf nu zit er dus elke week een superfan naast een bekende gastzanger of -zangeres die hopelijk geen valserik naast zich krijgt in de finale. Maar ervaring leert dat superfans meestal niet leuk zijn. Iemand die vijftig keer per jaar met een handtekeningenkaart en T-shirt met foto van de ster voor het podium bij Edsilia Rombley staat of Gerard Joling is geen leuke gast voor televisie maar eerder een gecertificeerde patiënt.

Ergo, leuk gegeven dit format, maar matig uitgevoerd omdat de makers gewoon het Amerikaanse voorbeeld hebben gekopieerd en zijn vergeten zelf na te denken. Een pleister op de wonde; al met al keken er bijna een miljoen mensen. Volhouden, zeg ik. Want het gaat er in mijn optiek niet beter op worden.

De volgende stap is I can feel your pain en  I can smell your fart.

Ik kan niet wachten.

Deel dit artikel