Hey Jude ziet Abraham

Entertainment

Hey Jude ziet Abraham

Door -

Deel dit artikel

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat de Beatles één van hun meest iconische nummers ever in Nederland uitbrachten: Hey Jude. Gastredacteur Martin Anders heeft iets met die plaat.

Wereldwijd werd het nummer een nummer 1 hit. En als er leven op andere planeten had bestaan, dan had 'ie daar ook bovenaan gestaan. In de USA was het de bestverkochte single van dat jaar in de Billboard 100, de toonaangevende hitlijst. En wat een heerlijke lijst was dat in 1968. Gevuld met overmatig veel werk van zwarte artiesten als Aretha Franklin, Sly Stone, Otis Redding, Temptations, DelfonicsSweet Inspirations (geformeerd door Emily 'Cissy' Houston oftewel de moeder van Whitney Houston), The Supremes en… vier nummers van The Beatles.

In één klap terug in de gymzaal

Er is iets bijzonders aan de hand met Hey Jude. Ik hoef de eerste tonen maar te horen en ik ben in één klap terug in de gymzaal van de Utrechtse IVO-MAVO school De Rotonde. Ik weet namelijk nog precies waar ik was toen ik voor het eerst over Hey Jude hoorde praten. Wachtend op de bank, tot ik aan de beurt was om aan zo’n rottouw naar boven te klimmen, terwijl ik afgeleid werd door mijn vrouwelijke klasgenootjes, die in een jaar tijd flink waren gegroeid.

Een nummer dat veel korter kon zijn

Ik werd uit mijn broeierige overpeinzingen gewekt door een por in mijn zij. Mijn maatje siste me toe: ‘Nieuwe Beatles al gehoord? Duurt meer dan 6 minuten!’ Omdat 50 jaar geleden praten met elkaar tijdens een les – zelfs als het een gymles betrof – flinke consequenties zou hebben, zei ik niets terug. Maar ik moest natuurlijk direct alles weten en onder de douche al kreeg ik de noodzakelijke informatie. Het was eigenlijk een nummer dat veel korter kon zijn, maar heel lang werd uitgesponnen. 'Zoals de Edwin Hawkins Singers dat soms doen met hun nummers’, werd me uitgelegd door een jonge muzIekfreak. Ik weet niet meer hoe ik de rest van de schooldag door ben gekomen, maar ben direct na de bel op de fiets naar de Drieharingsteeg gevlogen om daar bij Staffhorst Muziek de plaat te beluisteren.

Tot dan was popmuziek een verhaaltje dat hooguit 3 minuten duurde.

Niet dat ik geld had om het plaatje te kopen, maar de verkoper vond dat geen probleem. Ik had bij Staffhorst na lang, lang sparen mijn eerste twee platen gekocht, de verzamel-LP What is Soul part 3 en de single I say a little prayer van Aretha Franklin. Hij had toen kennelijk gezien hoe ik op kon gaan in muziek en sindsdien mocht ik af en toe naar nieuwe releases komen luisteren.

Als ik terugdenk aan die eerste keer dat ik Hey Jude hoorde, krijg ik weer kippenvel. Tot dan toe bestond popmuziek over het algemeen uit een verhaaltje dat hooguit 3 minuten duurde. En opeens waren hier mijn vier helden, die de spelregels compleet veranderden. Na vier minuten veranderde de song in een trance-plaat avant la lettre. Ik begreep ook meteen die verwijzing naar Edwin Hawkins.

De eerste echte blanke soulsong

Het was gospel, het was een voodoo song, het was een mantra, maar het was vooral nog nooit eerder vertoond. Na-na-na-na-na-na-na-na-hey jude. Bovendien was het een nummer dat je eerder verwachtte van een zwarte zanger of groep. Hey Jude was niet alleen baanbrekend omdat je een single kreeg die twee keer zo lang duurde als gebruikelijk, maar het was voor mij ook de eerste echte blanke soulsong.

Als de grote liefhebber van soulmuziek die ik toen al was, was ik dan ook niet verrast dat vrij snel na de originele release een andere held van mij zich het nummer eigen maakte. Soulzanger Wilson Pickett gaf er een eigen draai aan en scoorde er een behoorlijke hit mee.

Lennon had zich er niet mee bemoeid

Pas later hoorde ik dat het nummer eigenlijk Hey Jules had moeten heten en een liedje was over de scheiding van John Lennon en zijn eerste vrouw Cynthia met wie hij in 1963 zoon Julian (Jules) kreeg. En dat er op de single ‘geschreven door Lennon & McCartney’ stond, maar dat Lennon er zich niet mee had bemoeid. Hoe het ook zij, zodra ik het nummer hoor, ben ik weer dat 14-jarige jochie en zit ik me in de gymzaal te verlekkeren aan mijn sexy klasgenootjes. Dan heb je wel een verdomd sterk liedje geschreven, meneer McCartney.

Muziek heeft altijd een hoofdrol gespeeld in het werkend leven van gastredacteur Martin Anders: drive-in show-DJ bij Vara, Veronica en Tros, journalist bij de Hitkrant, boeker van Dolly Dots, Centerfold, René Froger, Roberto Jacketti and the scooters en ga zo maar door.

Deel dit artikel