Het eerste (en laatste?) hoofdstuk van mijn boek

Entertainment

Het eerste (en laatste?) hoofdstuk van mijn boek

Door -

Deel dit artikel

Jaren geleden ben ik begonnen aan mijn biografie. Om er een zekere urgentie aan te geven (want wie ben ik om een biografie te schrijven?) zou het tevens het 'levensverhaal' van de laatste dertig jaar van de vorige eeuw worden.

Ondanks alle goede intenties en het engelengeduld van de liefste en beste literaire agent van het Westelijk halfrond, Marianne Schönbach en haar powervrouwen Ageeth en Diana, ben ik tot mijn schande nooit verder gekomen dan het eerste hoofdstuk of proloog zoals je wilt. Misschien heb je zin om dat hoofdstuk te lezen en kun je me me misschien aanmoedigen dan wel afraden om er verder mee te gaan.

Elke ochtend word ik rond vier uur wakker in de gevaarlijkste plek op aarde. Die plek bevindt zich in mijn hoofd. Een doolhof met meerdere uitgangen, waar achter elke exit een nachtmerrie schuilt. Ik blijf dan verstijfd liggen en ik denk en ik denk, aan gisteren, aan morgen, nooit aan het moment zelf en dat is toch echt het enige dat telt. Maar mijn verslaving en depressie hebben het op een akkoordje gegooid. Die zeggen in mijn hoofd dat het leven gisteren verschrikkelijk was en dat het morgen nog erger wordt. Rond een uur of 8 sleep ik mezelf naar de douche. Ik voel mijn handen niet op mijn lichaam, ik ruik de zeep niet die ik gebruik. Iets voor negenen ben ik beneden, waar iedereen slaperig druk doet en om negen uur begint de dagopening in het Safe House. Om beurten vertellen we wat we vandaag gaan doen. Ik zeg maar wat. Iets wat ik heb bedacht. Want ik weet dat ik straks weer naar boven ga en op bed ga liggen. Denken. Malen. Mezelf gek maken.
Vandaag lig ik op bed en pak ik mijn mobieltje erbij. Eerst lees ik hoe goed het iedereen vergaat op Facebook. Dat neemt ongeveer een uur in beslag. En dan zoek ik informatie op. Zoals over pijnloos zelfmoord plegen.

Ik ben niet de enige die wil weten wat de beste methode is.

Op een messageboard lees ik:

Hallo mensen,

Kan iemand mij vertellen, wat de snelste en meest pijnloze manier kan zijn om er een eind aan te maken? Van een dak of voor de trein zie ik niet zitten.

Graag wat serieuze tips ...

De schrijver wordt op zijn wenken bedient:


Het snelste zou werken als je binnen een afstand van 1 meter bent van een waterstofbom van 100 Megaton op het moment van detonatie.

Veel succes!

Of serieuzer:


Leg je arm eerst in een bak ijs... uurtje ofzo... en rag er dan met een stanleymes door. Je voelt amper wat... 't ziet er alleen niet zo smakelijk uit.
Maar wil je eigenlijk wel dood.... of is het meer een kwestie dat je uit je situatie waarin je nu verzeild bent geraakt weg wilt?
Er zijn immers ook nog andere methoden hoor, zonder je eerst van kant te maken... scheelt ook een hoop rommel.

De schrijver:


Bedankt voor de tip, ik ben al lopen zoeken gisteren naar een stanleymes, ik moet er ergens 2 hebben liggen, maar niet gevonden. Ik ga maandag wel even naar de Gamma.

Neem van mij aan, dat er echt geen andere mogelijkheden meer zijn, ik heb echt alle mogelijkheden doorlopen, het is nu definitief over.

Ik wil mijn polsen inderdaad doorsnijden met een stanleymes, zittend op een stoel onder de douche, dan gaat het ten eerste niet stinken en ten tweede maakt het niet al teveel rommel, het water spoelt het meeste weg, denk ik.

De reactie:

Ruim anders eerst je hok eens op, dat werkt ook heel verhelderend. En als je toch geen troep wil achterlaten, stof dan alles netjes af, zorg dat alles een plaats krijgt, zodat je het makkelijk kunt vinden, zodat je niet na je dood hoort wat een slons je was... Zorg er mede voor dat je koelkast is gevuld met goed en gezond eten, dus niet alleen maar bier. Anders gaan ze misschien denken dat het door de alcohol komt of doordat je je gezondheid naar de bliksem hielp. Vlak voordat je zelfmoord gaat plegen, moet je eerst goed eten. Een bord soep. Een lappie vlees, aardappeltje en groente. En als toetje slagroomvla. Dat is ook beter voor je eigen gemoed, maar als de dokter later sectie op je verricht, dat ze nadien gaan zeggen dat je nooit at... krijg je dat verwijt weer.

Hoe lang geleden zou het geweest zijn dat ik hier hartelijk om zou hebben gelachen? Een half jaar? Een jaar? Nu breekt het zweet me uit en kan ik me alleen maar verplaatsen in de gedachten van de persoon die zelfmoord wil plegen.

Ik wil niet meer. Ik kan niet meer.
Gisteren heb ik mijn kleine meid gezien. Toen ik haar met mijn kersverse ex op het parkeerterrein van het Drievliet zag staan, wilde ik op haar afrennen, haar in mijn armen nemen en zeggen hoeveel ik van haar hield. Maar omdat ik niet meer in beweging lijk te komen, gebeurde het omgekeerde en rende ze op mij af.
We gingen gedrieën naar het Haagse Pretpark toe. Voor een leuke dag. Halverwege de middag begon ik al aan het moment te denken dat we afscheid gingen nemen, en zakte ik weg. Hoe meer ik me daar tegen ging verzetten, des te meer energie het me kostte, met als gevolg dat ik mezelf nog meer naar beneden trok. Het was alsof ik in drijfzand stond en elke beweging die ik maakte me dieper weg deed zakken. Toen Drievliet bijna ging sluiten en mijn kleine meid verderop aan het spelen was, zei ik tegen mijn ex: ‘Ik wil niet dat jullie weggaan..’
‘Doe het niet,’ zei ze, wetende wat hieruit voort zou kunnen vloeien. ‘Doe het alsjeblieft niet. Niet voor mij, maar zeker niet voor haar.’

Op het parkeerterrein nam ik vechtend tegen de tranen afscheid van ze. En toen ze wegreden, begon ik onbedaarlijk te huilen. Het voelde weer alsof ik tien jaar was. En afscheid van mijn vader nam.

ps. De foto van mij op deze pagina is gemaakt door held en fotograsfisch genie Glenn Cornelisse aka Nyusha Glenn.

Deel dit artikel