Het boek over Wim Loos is om te koesteren. Blogkamp (10)

Entertainment

Het boek over Wim Loos is om te koesteren. Blogkamp (10)

Door -

Deel dit artikel

Gratis bij het boek over de veel te vroeg overleden coureur en dorpsgenoot Wim Loos komen herinneringen aan mijn Zandvoortse jeugd en herinneringen aan één van de schrijvers van deze schitterende uitgave.

Ik weet nog dat ik die dag nergens zin in had. Niet in een potje voetballen met mijn broer, niet in een patatje eten bij de Belg en zeker niet in een ritje in de botsauto's aan de kop van de Zeestraat. 

Nu mijn appartement in Zandvoort eindelijk leefbaar is en zowaar op een echte woning begint te lijken, is er meer rust in mijn hoofd en kom ik aan zaken toe die ik lang heb uitgesteld, zoals het lezen van een goed boek. En Wim Loos: De Onvervulde Belofte Van Een Natuurtalent is meer dan dat. 

Het boek, dat geschreven en samengesteld is door oud-circuit speaker Rob Petersen en Telegraaf-verslaggever en auteur Olof van Joolen (over hem straks meer), is een schitterend eerbetoon aan een jonge Zandvoortse coureur, die – in het harnas - veel te vroeg overleed. Met de legendarische Rob Slotemaker vormde Wim Loos in hun identieke wit/oranje Alfa GTA's een onlosmakelijke twee-eenheid. Slotemaker bleek in de jaren zestig een neus te hebben voor tieners die – omdat ze gek op racen waren – goed konden sturen en daarom een baantje kregen bij Rob's Zandvoortse anti-slipschool. Dat was even anders dan een krantenwijk lopen. 

 Van die coureurs in spé was Loos absolute buitencategorie. Slechts 20 jaar was hij toen ik hem in 1966 als tienjarig jochie in het voorprogramma van de Grote Prijs van Nederland zag shinen. Slotemaker werd eerste en Loos tweede. De Grand Prix zou gewonnen worden door Jack Brabham (met Graham Hill als tweede en Jim Clark als derde), maar van die dag herinner ik me vooral de driftende Alfa's van de meester en de leerling. In die jaren waren The Beatles nog steeds mijn helden, maar mijn dorpsgenoot Wim Loos kwam in '66 en '67 op een goede tweede plek. 

De schok was dan ook groot toen ik op een koude zomerdag in juli 1967 hoorde dat de jonge coureur was verongelukt in België tijdens de 24 uur van Francorchamps. Ik weet nog dat ik die dag nergens zin in had. Niet in een potje voetballen met mijn broer, niet in een patatje eten bij de Belg en zeker niet in een ritje in de botsauto's aan de kop van de Zeestraat. 

Al die herinneringen kwamen terug toen ik dit buitengewoon goed gedocumenteerde, sterk geschreven en mooi uitgevoerde boek las (in hard cover en met unieke foto's), een boek dat ik iedereen die van auto's en autosport houdt van harte kan aanbevelen. Mijn exemplaar koester ik in ieder geval, mede door de opdracht en handtekening van één van de auteurs. Op de eerste (blanco) bladzijde staat geschreven: 'Een boek over de meester en de leerling, dat moet je aanspreken! Veel leesplezier, Olof van Joolen.' 

Weer komen herinneringen voorbij. Aan de jonge zoon van Playboy's vormgever Ab van Joolen, die me zijn eerste schrijfpogingen liet lezen. En aan die keer dat ik voor een artikel in het mannenblad over mijn Alfa 33 QV het stuur overgaf aan coureur Paul van Splunteren (thans senior vice president van Pons Luxury Cars). En die Ab, Olof en mij als passagiers een onvergetelijke middag bezorgde door plankgas over het circuit van Zandvoort te jakkeren. 

Zoveel jaar later behoort Olof van Joolen in mijn ogen tot de beste, objectieve verslaggevers van Nederland, die in de afgelopen jaren meer scoops had, dan de helaas ter zielen gegane Zandvoortse ijssalon Giraudi op de kaart had staan. Zo gaan die dingen. Je hebt survivors en je hebt victims. Wim Loos stierf te vroeg. Vlak voordat hij mocht gaan testen voor Ferrari. Fijn dat er nu voor de overlevenden een boek over hem is. 

Wim Loos: De Onvervulde Belofte Van Een Natuurtalent is o.a. te bestellen bij bol.com.

Deel dit artikel