Herinneringen aan 50 jaar Paradiso

Entertainment

Herinneringen aan 50 jaar Paradiso

Door -

Deel dit artikel

Volgend jaar, en dat is al over 3 dagen, bestaat Paradiso 50 jaar. De aftrap van het feestjaar vindt plaats op maandag 1 januari met een concert van Jett Rebel. Mick Boskamp heeft daar wel het een en ander meegemaakt.

Wat vliegt de tijd. Vijftig jaar Paradiso. Wat heb ik daar in die zalige poptempel toch bijzondere momenten beleeft. Hier komen ze in vogelvlucht:

Gelukzalige glimlach

Eind jaren zeventig traden de funk-broertjes The Brothers Johnson op in Paradiso. Ik was in die tijd goed bevriend met de lieve Sandra Reemer (die ons helaas op 7 juni van dit jaar ontviel) en ze had me gevraagd of ik haar broertje en zusje mee wilde nemen naar het concert. Dat zouden ze helemaal geweldig vinden. Ik heb die avond genoten. Van The Brothers Johnson, maar stiekem nog een beetje meer van de gelukzalige glimlach op de gezichten van de kleintjes Reemer.

Hangen aan een kroonluchter

Begin jaren tachtig dacht ik in Paradiso even dat het helemaal mis ging toen zangeres Siouxsie van Siouxsie & The Banshees opeens aan een kroonluchter of een andersoortige lamp ging hangen. Ai! Gelukkig liep het goed af. Het waren sowieso de jaren dat ik in Paradiso voornamelijk punk-optredens zag. Nooit zal ik vergeten dat tijdens een concert van The Stranglers zanger/gitarist Hugh Cornwell midden in een song de bas van Jean-Jacques Burnel begon te stemmen. Burnel stond erbij en keek er stoicijns naar. 

Met open mond

Hij heette Prince en we hadden hem met een handjevol mensen helemaal voor onszelf

Op 29 mei 1981 stond ik vooraan in een nagenoeg lege Paradiso en ik keek met open mond naar een artiest die alles en iedereen die ik tot dan toe live had gezien ontsteeg. Hij heette Prince en we hadden hem met een handjevol mensen helemaal voor onszelf (laat je niet bedotten door al die figuren die er zogenaamd bij waren). Ik had hem die middag geinterviewd en ik kon tijdens dat gesprek geen hoogte van hem krijgen, maar met een gitaar om zijn nek maakte dat niet uit, want toen steeg hij tot grote hoogtes.

Verkleed als travestiet

Ik heb ook zelf een paar keer op het podium van Paradiso gestaan, natuurlijk vaak als VIP achter een draaiende Dj, maar in dit geval bedoel ik dat ik ook echt de zaal toesprak. Een keer vond ik dat satanisch leuk toen op de Gouden Kabouter Awards begin 2000 verkleed als travestiet de assistent van presentator Richard Cameron mocht zijn. Ik geloof dat Jack Undercover en Maz Weston van de Gouden Kabouter organisatie er wat minder mee in hun sas waren, omdat ik nogal de aandacht opeiste. Maar ja, dat doen travestieten. En een keer vond ik het wat minder toen ik op 19 februari 2003 mee deed aan de Amsterdamse Nachtburgemeester-verkiezing en ik op het podium een ego-trip maakte, waar niemand op zat te wachten. You win some and you lose some.  

Zijn meesterlijke band Quazar

In Paradiso heb ik ook waanzinnige dance-parties meegemaakt, vooral de dance-parties van Gert van Veen's Welcome To The Future en de optredens van zijn meesterlijke band Quazar staan in mijn geheugen gegrift. Net als de schoudertas van Gert. Die liet hij overal staan en ik-zei-de-gek pakte die kleinood dan mee en huppelde vervolgens als tassen-assistent achter vriend Gert aan, die dat als volkomen normaal beschouwde. Ik moet er nog om lachen als ik eraan denk.

En zo heb ik nog veel mee herinneringen, die ik in dit machtige jubleumjaar van Paradiso nog wel ga delen met de lezer.

Rest me je het ongetwijfeld geweldige optreden op 1 januari in Paradiso van Jett Rebel te tippen. Aan dit Nederlandse popwonder de eer om de aftrap van het feestjaar te geven. Van de Paradiso-site: 'De live shows van Rebel zitten vol verrassingen; de concerten duren niet zelden meer dan drie uur en zitten vol uitprobeersels die aantonen dat de alleskunner letterlijk en figuurlijk niet te stoppen is.'

 

 

Deel dit artikel