Halfvol

Entertainment

Halfvol

Door -

Deel dit artikel

‘Ik moet uitkijken als het waait op strand. Die zandkorrels schuren in mijn oog. Die wordt daardoor een stuk kleiner. En dan moeten ze weer passen en meten. En opvullen. Het is een heel gedoe. Kunststof, hè? Dat slijt als een gek.’ 

Terwijl twee verdwaalde toeristen tussen schappen vol wijn passeren op zoek naar een fles rum praat ik bij met slijter Ronald. Hij heeft hechtingen in z’n oog. Ik schrik een beetje.
Ik denk dat het inmiddels ruim dertig jaar geleden is geweest dat de nietsvermoedende Ronald een verdwaalde kogel in z’n oog kreeg. Hij had met het schietincident niets te maken, stond toevallig aan de overkant van de straat maar raakte wel z’n rechteroog kwijt.
Er zal zelfs zijn gevreesd voor z’n leven.
Het dorp haalde opgelucht adem dat hij met een oog de draad weer kon oppakken.
Hij ging weer voetballen, aan het werk en het leven gaat door, zoals het hoort.
Ik weet toevallig iets van kunstogen omdat de zoon van een vriend zo’n beetje om het jaar een nieuw oog krijgt. Een speciale oogmaker kijkt heel goed naar je goede oog en met een minuscuul penseeltje wordt het valse oog haarfijn nageschilderd. Maar omdat het hier een puberzoon betreft werd het magisch realisme afgeschaft. En koos hij voor een piratenvlag in plaats van een natuurgetrouw exemplaar. Je zou toch verwachten dat je juist niet op wil vallen met een nepoog maar gelukkig is er ruimte voor rebelsheid. Als de zoon van mijn vriend zin heeft om te rellen doet hij blijkbaar z’n piratenoog in naar school. Dan weet je in ieder geval dat het zo’n dag wordt.
Ronald is niet meer in de groei maar ook hij moet iedere twee jaar een vers oog.
Kunststof ogen zijn lichter, glas lijkt echter, zegt men.
‘Ze hebben nu mijn oogkas opgevuld met vet. Straks moet ik weer naar de ogenmaker. Je gelooft het niet, als je dat ziet. Het begint met een soort wit lampje op een rietje. Hij kijkt naar de holte en begint dan te blazen. En stukje bij beetje blaast hij het in vorm.’
Voor wie niet thuis is in de wondere wereld van kunstogen, er zijn exemplaren van kunsthars en van glas. En een glazen oog begint dus ouderwets met glasblazen.
Het is een uitstervend beroep, ocularist.
Blazen op maat, precies de juiste rode adertjes schilderen, het zijn kunstwerkjes op zich.
Ik kan het kunstwerk tijdelijk niet zien want Ronalds oog is na het opvullen gedicht met een paar hechtingen. Gek genoeg merk ik, dat ik terwijl ik met hem praat vaker naar het dichte oog kijk dan naar zijn goede oog. Macht der ongewoonte.
Ronald heeft volgende week een pas-en-meet sessie staan.
Want hij vond kunsthars minder, haat schuren en wil nu gaan voor glas.
Niet zo vreemd, zeg ik, als je slijter bent.
Geen statiegeld, maar het glas is halfvol.

Deel dit artikel