Groots afscheid van de kleine man

Entertainment

Groots afscheid van de kleine man

Door -

Dit weekend is het zover. Paul Simon komt zaterdag 7 juli en zondag 8 juli in de Amsterdamse Ziggo Dome optreden. Voor het allerlaatst. Waarom? Ten eerste omdat zijn tour niet voor niets de Homeward Bound The Farewell Tour heet. En ten tweede… hij is inmiddels 77 jaar. Het afscheid van Paul Simon doet een beetje pijn. Maar ik ben toch vooral heel erg blij, want ik zal erbij zijn.

Als opgroeiende puber maakte de muziek van Paul en zijn toenmalige partner Art Garfunkel deel uit van mijn muzikale opvoeding. Het duo scoorde hit na hit met doorgaans zeer ingetogen muziek. Maar het werd pas echt erg groot toen de mannen Bridge Over Troubled Water uitbrachten. Toevallig gisterenavond in Het Uur Van De Wolf de documentaire 40 jaar Bridge Over Troubled Water op gezien? Dan weet je precies wat ik bedoel.

Homeward Bound The Farewell Tour

Wat een album was dat! Ik weet nog dat de latere radiolegende Ad Roland resident deejay was in de discotheek 7 Club, in de Utrechtse Zadelstraat. Wij spraken veel met elkaar en ik herinner me nog levendig dat Ad verbaasd was over de hoeveelheid hitsingles die er van het album uitkwamen. Behalve de titelsong werden ook El Condor Pasa, the Boxer, Cecilia en Keep the customer satisfied grote hits. En ze werden dus vaak gedraaid in die club.

Het album, een mijlpaal in de popmuziek, was ook direct het laatste gezamenlijke kunstje van de twee. Van Art hoorden we nog maar één keer iets, toen hij Bright Eyes schreef voor de film Watership Down. Maar Paul… dat is een ander verhaal. Die bleef hit na hit maken. Still Crazy after all these years en 50 ways to leave your lover… We kennen ze allemaal nog en velen onder ons zingen de liedjes probleemloos mee.

Aanvankelijk werd ‘Graceland’ verguisd en betiteld als uitbuiting

Maar het grootste Simon-succes moest toen nog komen. In 1986 verscheen een album dat in eerste instantie niet de erkenning kreeg die het verdiende. Graceland… Deels opgenomen in Zuid-Afrika met o.a. de Afrikaanse gospelgroep LADYSMITH BLACK MAMBAZO. Het album werd in het begin verguisd en zelfs betiteld als uitbuiting, omdat de Verenigde Naties in die tijd een culturele boycot over Zuid Afrika had afgeroepen en Simon met Zuid-Afrikaanse artiesten had samengewerkt.

En wat deed Paul Simon? Hij nam de groep mee tijdens zijn wereldtoer en niet alleen de gospeljongens van Ladysmith voeren daar wel bij. Ook trompettist/bugelspeler Hugh Masakela  en de uit Zuid-Afrika verbannen zangeres Miriam Makeba gingen met hem mee op tournee. Pure reclame voor Afrikaanse muziek en tegelijkertijd werd er stelling genomen tegen de toen nog steeds heersende Apartheid. En dan is het tamelijk bizar dat Paul Simon openlijk aan het kruis werd genageld door de toenmalig leider van het ANC, terwijl in Sun City - het luxe uithangbord van het Zuid Afrikaanse apartheidsregime - Elton John veertien keer en Queen zelfs nog vaker de zakken vulden.

Wat me vooral van die show bijbleef was hoe GROOT de kleine man was in het delen van zijn podium.

Ik was erbij toen Paul in februari 1987 in Ahoy stond. En ik kan me alles nog zó voor de geest halen: het heerlijk knusse decor met de tuinhekjes tot aan de kippenvel bezorgende, de prachtige harmoniezang van Ladysmith, de ontroering in de zaal toen Miriam Makeba zong EN de menigte toesprak over de wantoestanden in haar moederland. (Ze leefde toen al sinds 1959 in ballingschap! Pas twee jaar na deze show was het Nelson Mandela die haar terug uitnodigde en een einde aan de ban maakte.) Ik herinner me de loepzuivere bugelsolo van Masakela en de uitbundigheid die zich van het publiek meester maakte toen Paul Simon enkele van zijn klassiekers ten gehore bracht. Maar wat me vooral van die show bijbleef was hoe GROOT de kleine man was in het delen van zijn podium. Hij durfde klein, bescheiden en kwetsbaar te zijn tussen al die Afrikaanse muzikale reuzen. Hij gaf ze alle ruimte en liefde die een musicus kan geven. Terwijl hij toch de regie strak in handen had en hield.

Eén van de allerleukste clips uit de popgeschiedenis: You Can Call Me Al

Graceland is met recht zijn Opus magnum. Toen de Apartheid in Zuid-Afrika werd afgeschaft, was Paul Simon de eerste grote artiest die er een concert mocht geven. Dankzij Graceland! En Graceland is natuurlijk ook het album dat één van de allerleukste clips uit de popgeschiedenis heeft voortgebracht: You can call me Al. Waarbij de kleine man in de clip wordt bijgestaan door de boomlange en destijds ongelooflijk populaire komiek Chevy Chase.

Het was overigens geen toeval dat Chase (groot geworden door Saturday Night Live) meewerkte. Wat veel mensen niet van Paul Simon weten, is dat hij ongelooflijk grappig kan zijn. Hij is de artiest die - in de 43 jaar dat SATURDAY NIGHT LIVE nu bestaat - het vaakst in de show te zien was. De producer van SNL, Lorne Michaels, is dan ook niet zomaar een beetje bevriend met Simon. Hij produceerde het legendarische concert van Simon & Garfunkel in Central Park in 1982. En hij maakte Paul lid van de fivetimersclub, het selecte gezelschap dat SNL meer dan 5 keer heeft gepresenteerd. Terwijl Simon officieel het programma ‘maar’ 4 keer heeft gepresenteerd. Eén van die andere leden van die super-exclusieve club is dus Chevy Chase…

Laten we de kleine man een groots afscheid geven

Ik ben dolgelukkig dat ik die lieve en bescheiden musicus straks nog een keer kan zien en horen. Op 7 en 8 juli staat hij in het Ziggo Dome. En ik hoop dat hij – omdat het een farewell zal zijn – nu eens niet te bescheiden zal zijn. Paul Simon is een groot musicus, een lyrische schrijver en een man – dat weet ik zeker – die altijd zal proberen de wereld een beetje mooier te maken. En je kunt ook nog met hem lachen! Wat wil een 50méér mens nog meer? Nou… er zijn nog wat kaarten te koop voor het concert van 8 juli. En via TicketSwap worden kaarten voor beide avonden aangeboden. Laten we de kleine man een groots afscheid geven.

Muziek heeft altijd een hoofdrol gespeeld in het werkend leven van gastredacteur Martin Anders: drive-in show-DJ bij Vara, Veronica en Tros, journalist bij de Hitkrant, boeker van Dolly Dots, Centerfold, René Froger, Roberto Jacketti and the scooters en ga zo maar door.

Deel dit artikel