Goed gepikt

Entertainment

Goed gepikt

Door -

Deel dit artikel

Practical jokes? Wie houdt er niet van? Een wereldverhaal van onze Kiekendief, Tino Stuij.

Een zeer gemêleerde vriendengroep uit Zandvoort. 
In een jeugdherberg op Terschelling.
We waren allesbehalve jeugdig want er zaten raadsleden, ondernemers en horecaffers bij. De eigenaresse van de herberg had hier geen enkele boodschap aan en behandelde ons als hitsige pubers met meegesmokkelde kratten bier op schoolreis.
Dat het maar duidelijk was wie de baas was en dat we geen gekkigheid op haar terrein konden uitspoken. Met constante stemverheffing legde ze in Duits ritme de huisregels van het kampement uit, zoals ze dat gewend was.
 
Teveel was teveel en binnen vijf minuten werd de struise herbergierster omgedoopt in Helga, de leeuwin van de SS. Ze leek er niet mee te zitten want ze had de afgelopen decennia al honderden jongeren uit hun eigen kots gevist en aan de haren naar de buitendouche gesleept.
En waarom zou dit anders lopen ?
Het feit de twee heren in ons gezelschap de illustere bijnamen Baco Benny en Appie Alcohol hadden gaf ook iets van de intenties weg.
De kamers waren spartaans, maar netjes.
Iedere slaapkamer had z’n eigen vogelnaam.
De kiekendief, de wulp en de rotgans.
Slim. Nummers vergeet je als je enigszins beschonken thuiskomt, vogels niet.
 
En terwijl iedereen zich beneden klaarmaakte om naar het café van Hessel van der Kooij te vertrekken voor valse muziek en zuiver bier, pakte ik mijn handy-knife.
En heb alle vogelbordjes op de deuren losgeschroefd en verwisseld.
Behalve die van mezelf natuurlijk, de kiekendief.
Geheel volgens plan zocht ik na een bonte avond rustig mijn bed op en hoorde iedereen tierend pogingen ondernemen om de Rotgans binnen te komen met de sleutel van de Wulp en andersom.
Maar natuurlijk kon niemand z’n eigen vogelnestje in.
Kamp oudste Helga kwam na alle tumult gillend naar boven om de boel tot bedaren te brengen en het bleef nog lang onrustig op de gang tot mijn grote schik.
 
Bij de ochtendkoffie werd mijn actie gewaardeerd maar moest ik toegeven ooit door anderen geïnspireerd te zijn met een oer variant. De wisseltruc op Terschelling vond z’n oorsprong in de jaren zeventig van de vorige eeuw. De oorspronkelijke grappenmakers waren de legendarische artiestenmanager Jaap Buijs en z’n rechterhand, bassist George The (op bijgaande foto uitgelicht in kleur – MZ). Met de George Baker Selection waren ze te gast op een internationaal prestigieus festival vanwege de wereldhit Una Paloma Blanca.
Ze verbleven als rockster in een passend sjiek hotel.

 

Staan er tegenwoordig handige schoenpoets apparaten op iedere hotelgang, in die tijd liet je je nette schoenen ’s avonds buiten je hoteldeur staan. Om ze ’s morgens glimmend gepoetst weer aan te treffen. Vijf sterren service.

Toen beide heren na een avond in de stad terugkeerden kwamen ze op het lumineuze idee om de schoenen op de gang te gaan husselen.
En dan niet alleen kamer 2 en 4 op de begane grond, maar alle verdiepingen door elkaar. Diepe buiging, want dan ben je een grote in de wereld van de practical jokes.
Het dynamische duo is tenslotte uren bezig geweest alle schoenen te husselen.
Om ’s morgens vroeg met een stalen gezicht en met elkaars schoenen in de hand bij de receptie te arriveren.
 
Daar stonden inmiddels al tientallen gasten in haast en paniek met andermans schoenen te zwaaien en schreeuwen alsof het een ruilbeurs was.
De heren uit Volendam zetten uiteraard hun onschuldigste blik op en zagen het spektakel vol trots aan. De manager van het hotel keek het ook van enige afstand aan en had snel door dat Jaap en George de boosdoeners waren.
Het heeft de heren uiteindelijk een paar extra drankjes gekost om de boel te lijmen maar de grap stond als een huis en werd zeer terecht op waarde geschat. Kudos en shoot out voor Jaap en George. Een klassieker, door mij jaren later opgepoetst met vogelbordjes. Of, zoals een Kiekendief zou zeggen: goed gepikt, vogel.

Deel dit artikel