Gekkigheid op Dance Valley

Entertainment

Gekkigheid op Dance Valley

Door -

Deel dit artikel

Omdat er met aan zekerheid grenzende stelligheid geen festivals plaats zullen vinden deze zomer, blikken we met weemoed en een grote glimlach terug op een Dance Valley van de vorige eeuw. Toen Mick Boskamp MC was van de Chesterfield Original Zone.

Op de foto: Mick Boskamp op de allereerste Dance Valley

Ik zie op de muur de naam Jan staan, geschreven met een wel heel apart soort bruine vingerverf. Ik kijk nog eens goed. Van schrik laat ik mijn aansteker in het toilet vallen. Dat wordt vissen.

Het is elf uur ’s avonds op de vrijdag voor Dance Valley. Ik sta in de badkamer mijn tanden te poetsen. Straks duik ik lekker mijn mandje in, want morgenochtend komt Mike van party-organisatie Club Risk me al om negen uur ophalen. ‘Morgen wordt mijn dag’, zeg ik tegen de spiegel die vervolgens onder de tandpasta zit. Elke dag is mijn dag, met uitzondering misschien van de zondag, maandag, dinsdag en woensdag. Maar morgen mag ik op Dance Valley in de Chesterfield Original Zone de finale van de dmc-dj contest presenteren, mag ik dj’s als Ronald Molendijk, Michel de Hey, Tom Harding, Andy Haze en Mike Dunn aankondigen en mag ik mezelf heel erg belangrijk voelen. Eindelijk kan ik me als een kleintje onder de groten van Spaarnwoude scharen.

Net als ik in bed wil stappen, gaat de bel. Ik kijk op de monitor. En mijn hart staat stil. Ik zie het hoofd van dj/producer Adam Freeland uit Brighton. Achter hem staan allemaal gasten, die eruit zien als zombies. Precies op het moment dat ik door de intercom ‘Look out, behind you!’ wil schreeuwen, hoor ik Adam zeggen: ‘Hi, Mick, it’s my birthday! I’ve got champagne. And these are my friends! Can we come up?’

Jamaicaans ontbijtje

Het is half vier in de ochtend voor Dance Valley en Adam Freeland, één van de grootste dj-vernieuwers van het moment, ziet de wereld op zijn kop. Dat komt omdat hij ondersteboven uit het raam van mijn woning hangt. Ik houd hem vast aan zijn benen en zeg tegen hem dat hij twee keuzes heeft: of met de lift naar beneden gaan of via de snellere weg. Hij begrijpt de boodschap en besluit op te stappen. Zijn vrienden blijven nog even zitten. Ze hebben net ontdekt dat ik ergens een kist wijn heb staan.

Het is half tien op de ochtend van Dance Valley als ik struikelend en waggelend de Chesterfield Original Zone betreed. De zaal is leeg op een aantal nerveuze technici na. Ik zie mijn collega MC, de heer Ppholl te Abcoude. Hij vraagt aan me of ik een Jamaicaans ontbijtje wil. Ik heb nog niks gegeten en als ik niks eet, kots ik Mike Dunn misschien wel in zijn nek als ik hem aankondig. ‘Dat lijkt me een goed idee,’ zeg ik tegen Ppholl en vervolgens haalt-ie een zeppelin van een joint tevoorschijn. Misselijk ren ik naar buiten.

Een straaltje bloed

Het is halfeen ’s middags en ik sta buiten in de regen tegen mijn voeten aan te plassen. De Chesterfield Original Zone is de mooiste tent dit jaar, maar één klein dingetje zijn ze vergeten. Toiletten neerzetten. Ik sta in de regen naast een waterige, maar zeer herkenbare plas braaksel. Het is mijn eigen braaksel, dat ik hier vanmorgen heb achtergelaten. De open, te krappe schoenen die ik vanochtend heb aangetrokken, bleken een zure vergissing. Doordat ik steeds door de modder moet om te plassen en water niet voorhanden is, plas ik van ellende maar op mijn pikzwarte voeten om ze schoon te krijgen. Wat moet DJ Mike Dunn straks niet denken als hij zich omdraait en mij op een verhoging ziet staan, met een microfoon in mijn handen en met tenen die donkerder zijn die van zijn Afro-Amerikaanse moeder?

Het is einde middag op de dag van Dance Valley als ik naar buiten strompel en tegen een tent aan Gert van Veen zie zitten, terwijl een straaltje bloed langs zijn voorhoofd loopt en vervolgens op zijn T-shirt druppelt, waar vanaf zijn schouder een steeds grotere rode vlek ontstaat. Ik hink naar hem toe en plof naast hem neer. Dan vraag ik aan Gert: 'Wat is er gebeurd?' Vervolgens vertelt hij me het verhaal dat hij tijdens het optreden van Quazar zichzelf verwond heeft. Gert heeft de gewoonte om tijdens het spelen op de vele keyboards, pads en laptops om de paar seconden zijn hand door zijn haar te halen, maar omdat er aan zijn backstage polsbandje een hard plastic uitsteeksel zat, had hij er geen erg in gehad dat hij met elke handbeweging door het haar zìjn voorhoofd open haalde. En zo zitten we een tijdje zwijgzaam naast elkaar, als twee gewonde soldaten die het slagveld zijn ontvlucht.

Gitzwarte voeten

Het is half twaalf op de avond van Dance Valley als ik met Mike van Club Risk weer richting auto ga. Ik moet opnieuw plassen. Dit keer heb ik geen zin om een briesje tegen mijn blaas te voelen, dus besluit ik het via de beschaafde weg te doen: via één van toiletten van Dance Valley. Ik zie geen hand voor ogen. Ruiken doe ik des te meer. Alsof de duivel zelf aan de slingerschijt is geweest. Met mijn geniale Zippo-aansteker (gekregen van Chesterfield, met daarop de tekst ‘MC Mick Boskamp’) maak ik licht. Ik zie op de muur de naam Jan staan, geschreven met een wel heel apart soort bruine vingerverf. Ik kijk nog eens goed. Van schrik laat ik mijn aansteker in het toilet vallen. Dat wordt vissen.

Het is drie uur in de ochtend na Dance Valley als ik voor de portier van Paradiso sta. Hij kijkt naar mijn voeten om te controleren of ik geen sneakers draag. Portiers zijn meestal voor geen kleintje vervaard, maar deze maakt een sprongetje van schrik als hij mijn gitzwarte voeten ziet. Hij duwt me snel naar binnen. Mike Dunn draait ook hier, op Welcome To The Future. Mooie feestjes zijn dat. Ik hoop dat de organisator, te weten Gert van Veen, niet meer bloedt. Ik ga achter de dj zitten als een jongen links en een jongen rechts van me plaatsnemen. Alsof ik niet besta, beginnen ze langs me heen een gesprek met elkaar. Jongen links: ‘Overmorgen vertrek ik naar de zon.’ Jongen rechts: ‘Hoe lang doe je daar wel niet over? Dat is niet bepaald dichtbij, de zon!’ Ik wil vragen of ze hun interessante conversatie elders voort willen zetten, maar er komt geen geluid meer uit mijn mond. Dat krijg je als je toch al vermoeid bent en ook nog eens de hele dag met je stem hebt moeten opboksen tegen loeiharde monitors.

Het is zes uur in de ochtend na Dance Valley en ik sta mijn tanden te poetsen. Ik wil praten tegen mijn spiegelbeeld, maar hij ziet me nauwelijks. Het uitzicht wordt belemmerd door een tekst, geschreven in tandpasta. Happy DV. Adam.

Deel dit artikel