De Pinguïn

Entertainment

De Pinguïn

Door -

Deel dit artikel

'Hij liep letterlijk half naast z’n leren herenschoenen en waggelde de straat uit met een plastic tas in de hand. Dus ik noemde hem gemakshalve de pinguïn.' Tino Stuij memoreert een opvallende dorpsgenoot. 

De Noorderstraat in Zandvoort is een rustig, doorsnee straatje. Ik heb er jarenlang met veel plezier gewoond. Vanuit mijn woning keek ik uit op de achterkant van mijn geboortehuis op Engelbertstraat nummer 42. Het huis waar mijn ouders en de meeste ooms en tantes hebben gewoond. Met en zonder kroost, onder en zonder de vleugels van mijn grootouders. 
Vanuit de achtertuin van het familiehuis kun je via een zogenaamde ‘klucht’ naar de Noorderstraat lopen. Naast dit schuin aflopende stenen talud bevindt zich een trap.
Een bijzondere plek, waar ik uren heb doorgebracht. 
Voornamelijk om de pinguïn te zien in z’n natuurlijke habitat. 
De pinguïn was onze buurman verderop en vanaf de stenen trap had je het beste uitzicht op z’n woonkamer en doorlopende voorstelling.
Ik heb tot op de dag van vandaag nog geen idee in welk spectrum van aandoeningen deze enigszins gezette heer zich bevond. Hij was altijd netjes gekleed als hij de deur uit ging om boodschappen te doen. Een heertje met een overjas. Wat opviel waren z’n voeten. 
Hij liep letterlijk half naast z’n leren herenschoenen en waggelde de straat uit met een plastic tas in de hand. Dus ik noemde hem gemakshalve de pinguïn. 
Dat hij vreemd was, was duidelijk. Zo stonden z’n bovenramen, waar zich een slaapkamer moest bevinden, altijd open. Dag en nacht, ook als het regende of vroor. Mijn nichtje, die hem ook jaren als achterbuurman had, gooide sneeuwballen bij hem naar binnen. 
Het scheen hem niet te deren, de ramen bleven open. 
Naar mij knikte hij altijd vriendelijk maar als hij dames aansprak was het: ‘Schone vrouwe, wil je met me trouwen ?’, vertelde mijn nicht. 
Of hij in behandeling was of onder toezicht stond is me nooit duidelijk geworden. 
Mijn oom kende de zus van de pinguïn. Die werkte ergens in de prostitutie, was het verhaal.
En mijn neef wist, god weet waarom, dat hij honderden pornoblaadjes in de kast had staan. 
Er was dus blijkbaar een familieconnectie. 
Kortom, de pinguïn was een gezonde Hollandse kerel. 
Met moeilijke voeten, enig overgewicht, een vorm van autisme en een bijzondere verzamelwoede. Had ik al gezegd dat de Noorderstraat een rustig doorsnee straatje was ?
De pinguïn intrigeerde me. 
Ik vond het vooral interessant te zien hoe iemand volledig in z’n eigen universum kon bivakkeren. Daarom zat ik op de trap. 
De pinguïn hield namelijk van kaarten. Of het hartenjagen of klaverjassen was, weet ik nog steeds niet. Maar bijna iedere avond speelde hij kaart aan z’n woontafel. En ik keek regelmatig toe. Z’n tegenstanders waren een tuinkabouter, barbiepop en een teddybeer. Meestal stond de tuinkabouter links van hem. Dat snapte ik wel. Mijn opa en vader hadden thuis ook een eigen stoel. Als de pinguïn zelf een kaart had gespeeld keek hij de kaarten na van de beer, barbie of kabouter en legde namens hen een kaart op tafel. Wanneer hij deze kaart had opgegooid keek hij verbaasd als Mr.Bean op z’n eigen verjaardag om zich heen. Als een kind in z’n eigen fantasie speelde hij iedere rol aan tafel. Het was aandoenlijk om te zien. De voorstelling kon me niet lang genoeg duren vanaf de stenen trap. 
Het koddige vunzige heertje had meerdere stemmen en gezichten, afhankelijk van de kaartstapel die hij oppakte. Minder grappig werd het als meneer beer of de tuinkabouter had gewonnen. Dan werd de pinguïn boos en liep kwaad van tafel. 
Om even later als de woede was gedaald terug te keren en de kaarten opnieuw te schudden. Heel volwassen je verlies nemen heet dat, ook al is het van een stuk speelgoed. 
Ik heb nooit geweten hoe de pinguïn heette. Alleen een beetje hoe hij was. 
Eenzaam maar omringd door kaartmaten. En zeker geen koukleum.
Waar hij is gebleven, ik heb geen idee.
Ik hoop omringd door boekenkasten vol schunnig leesvoer want daar werd hij blijkbaar gelukkig van. Voor mij was en is de les van de pinguïn simpel.
Verdwaal op tijd, omarm je gebreken en blijf kind. Hoe fijn is dat.

Deel dit artikel