De Huiskamer

Entertainment

De Huiskamer

Door -

Deel dit artikel

Lang was hij niet in zijn 'huiskamer' geweest, maar eenmaal binnen geniet hij weer met volle teugen, onze Stuij.  

Anderhalf jaar. 
De olifantsdracht.
Zo lang was ik niet in mijn huiskamer geweest. 
Mollie & Co, het drinkrestaurant van Zandvoort. 
De plek waar striptekenaars inspiratie opdoen, acteurs zichzelf kunnen zijn, schroothandelaren hun zwarte geld kwijt kunnen en wethouders deals sluiten. 
Zoals een huiskamer betaamt.  
Eenmaal binnen kijk ik om me heen als een goudvis in een ronde kom. Op zoek naar een verrassing en vers voer.
Maar ik zie wat nieuwe posters, oude gezichten en de ultieme waard Han.
Gisteren. 
Zo voelt het. 
‘Hoe is het ?’
De vraag waarop het antwoord er nauwelijks toe doet. 
‘En hier dan ?’
‘Gewone bezetting. Ik zit vol.’
En door. 
Han is de constante. Hoort alles, ziet alles. 
Groot hart maar doet zichzelf soms tekort door het te verbergen.
We plagen. Als hij lacht kost het geld. 
Mollie's buurman Erik schuift aan. 
Hij blijkt een lelijke enkelblessure te hebben gehad en trekt wat met z’n been. Maar heeft een nieuwe vriendin, zie ik. 
Pats. We zijn weer bij. Eén minuut dertig binnen.
Setje ? 
Zonder te wachten op antwoord wordt een kopstoot geserveerd. 
Tommie in de hoek geeft wat weg en als dank beledig ik hem op traditionele wijze. Niets veranderd. 
De Huiskamer blijkt binnen tien minuten als een goede vriend. 
Waar iedereen je naam kent. 
Je kunt elkaar vijf jaar niet zien en pakt de draad op bij het laatste gesprek, neemt elkaar de maat, deelt drankjes en zeikt in liefde af. Vanuit de hoek kijken twee priemende pretogen me aan. 
Hij zwaait. Het is ome Wim. 
Vader van jeugdvriend Wim.
Judoleraar van zus Monica.
Internationaal scheidsrechter.
8e Dan Judo. 
Een bon vivant.
Hij is 90 maar ziet eruit als 60 in restaurantlicht. 
Ik vraag aan de nieuwe vriendin van Erik of ze gelooft dat hij 60 is. Ze knikt. 
Ome Wim straalt als ik het zeg. 
‘We gaan trouwen’, zegt Wim als hij z’n nieuwe lief aan tafel voorstelt. Er komt geen echo maar ik krijg de trouwfoto’s wel binnenkort te zien. 
Niet veel later zie ik pas z’n werkelijke leeftijd als hij van tafel 3 naar het sanitair moet.
Z’n toekomstige bruid helpt hem met wandelstok en arm naar het toilet. Bij terugkomst maak ik een slechte grap over de Mile High Club.
‘Heeft u zich wel gedragen, oom Wim ?’
‘Ach jongen. Begin er maar niet over. 
Op de terugreis van een WK Judo in het vliegtuigtoilet. 
We waren twee dagen weg.’ 
Hij knipoogt, schatert en duikt in het dessert.
De Huiskamer lacht mee.
Soms lijkt het geheim van een lang en gelukkig leven simpel.
Veel judo en regelmatig buiten de pot plassen. 
Om in judotermen te blijven, dan niet.
Misschien toch mijn levensverzekering verhogen.

Deel dit artikel