Coen en Mick over van alles (deel 5)

Entertainment

Coen en Mick over van alles (deel 5)

Door -

Deel dit artikel

Zelfs in barre tijden gaan Coen en Mick stug door met het schrijven over van alles. Hoewel het dit keer natuurlijk over maar één ding kan gaan.

Van Coen aan Mick

Mick,

Wat leven we toch in een rare tijd. En wat neem je veel dingen toch eigenlijk for granted. Wat dat betreft is deze crisis misschien wel goed. We moeten weer waarderen wat we allemaal hebben en hoe blij we moeten zijn dat we in dit land leven.

Ik las jouw berichtje op Facebook, waarin je aangaf dat Mark Rutte afgelopen maandag een fantastische speech had gegeven. Jij zei er nog bij: ongeacht je politieke voorkeur. Ik denk dat dat gewoon objectief zo is. Het was duidelijk, informatief, eerlijk en zeer kundig verteld, met informatie die hij van DESKUNDIGEN kreeg aangeleverd.

De reacties op jouw post!!! Niet te geloven. Dat is toch helaas wel iets van de laatste 10 jaar. Al die meningen. Mensen weten van toeten noch blazen, maar verkondigen het met een stelligheid alsof de rest van Nederland dom is. Of van die complot-types. Ook dodelijk vermoeiend. Als iedereen zich gewoon vasthoudt aan de RIVM-site en niet al die paniek zaaiende websites citeert, dan zouden we al een stuk verder zijn. Bottom line is namelijk: we weten niet waar dit eindigt en – laat ik voor mezelf spreken – ik weet gewoon veel te weinig van de materie om er een gedegen mening over te hebben.

Wat ik wél weet is dat ik de hele crisis extreem heb onderschat. Ik denk dat ik weet waarom: niet door het RIVM. Nee, door het KNMI!

Hoe vaak hebben we het KNMI Code Rood horen uitroepen voor naderend noodweer? Onlangs nog voor al die stormen/orkanen/tyfoons met een jongens- of meisjesnaam. En wat gebeurde er? Ik keek naar de blaadjes in mijn tuin. Ze wiegden gemoedelijk heen en weer. Meer was het niet. En dan woon ik nota bene 150 meter van de kust! Oké, ik begreep later dat er andere plekken waren waar het ietsjes erger was, maar de Code Rood-paniek was toch – over de linie bezien – ruiterlijk overdreven. En zo gaat het al jaren.

Dus toen ze kwamen met een SARS-achtig griepje uit – natuurlijk weer – China, dacht ik er eigenlijk totaal niet over na. Want we zijn goed in het paniek zaaien in dit land, thanks to you KNMI!

Ik weet er – ik herhaal het nog maar eens – te weinig van. Mijn lekenhoofd denkt: 200.000 besmettingen wereldwijd nu. Is dat zo veel op 7 miljard? Gelukkig stikt het op Facebook van de deskundigen, de één nog deskundiger dan de ander. Ik schat dat zo’n 5 miljoen gebruikers van social media preciés weten hoe het moet en die domme Van Dissel van het RIVM luistert maar niet... De deskundigheid omtrent Corona is besmettelijker dan het virus-zelf.

Mick, jij bent ook op veel plekken in de wereld geweest en je zult met me eens zijn dat wij in een fantastisch land leven. We hebben zodanig veel welvaart dat we de grootste klap voor velen financieel kunnen opvangen. Vast niet voor iedereen, maar kijk eens om je heen? In andere landen ben je aan de Goden overgeleverd en die zijn ons nou niet bepaald gunstig gezind in deze tijden.

Nederland is een prachtland. Dat meen ik echt. Qua moraal, qua infrastructuur, qua sociaal stelsel, qua vrijheid. En tegelijkertijd wordt vrijwel nergens zoveel geklaagd als in dit land. Niks is goed. En natuurlijk ben ik, net als vele anderen, van mening dat we voorzichtig met onze normen en kernwaarden moeten omgaan, ze staan serieus onder druk door invloeden van andere culturen en religies, maar ik weiger me te laten aanpraten dat we in een ‘kutland’ leven, wat ik vaak lees.

Gelukkig was er dinsdagavond om 20.00 uur even een mooi moment waarin religie, politieke voorkeur en afkomst geen enkele rol speelde. Er werd geapplaudisseerd voor de mensen die onze maatschappij draaiende houden. Mensen in de zorg en de dienstverlening. Het deed me goed. Dit soort initiatieven zijn er gelukkig ook. Of mensen die spontaan aanbieden om te helpen met allerlei dagelijkse dingen. Boodschappen doen, koken, noem maar op. Het is een silver lining in deze toch wel barre tijden. Want ik zeg je eerlijk, ook voor mij is het erg ingrijpend, alle boekingen zijn gecanceld, ik zit derhalve vrijwel zonder inkomen en ik maak me behoorlijk zorgen als dit nog maanden gaat duren, of zelfs, wat sommige sites zeggen, 47 weken totale lockdown gaat worden. Dat laatste lijkt me gewoon economisch totaal onmogelijk, maar ik lees het op Facebook, dus dan is het waar.

Tot slot nog een woord van relativering. Het is natuurlijk niet zo dat ALS je besmet wordt, dat het einde van de wereld betekent. Het is niet een extreem dodelijk virus, normaal gesproken. Gelukkig niet. Ik zeg t even want bij sommige vrienden proef ik die sfeer wel. Of ik op de hond wil passen als hen wat overkomt-achtige teksten. Nee natuurlijk niet. Ik ben altijd bereid om te helpen, maar het moet geen moeite kosten.

Nou Mick, het zijn rare tijden. We kunnen niet anders zeggen. Ik wens jou een besmettingsvrije, Grand Prix-loze voortzetting. Heb jij een hond? Die mag wel bij mij als jou wat overkomt hoor. Je valt qua leeftijd in de risico-categorie per slot van rekening. Zo. Even iets bemoedigends tot slot. Zo ben ik dan ook.

Hoogstwaarschijnlijk tot volgende week!

Van Mick aan Coen

Lieve Coen,

Ik krijg net een appje van een vriend van me. Hij schrijft: 'Gelukkig verveel ik me niet, maar ik zou graag willen weten waarom in 500 gram rijst van de Albert Heijn 2927 korrels zitten en in die van de Jumbo 3144? En wat denk je van hagelslag. In het ene pak zitten 1321 stukjes chocola en in het andere pak maar 1296. Ben nu bezig met een kilo zout.'

Gelukkig weet ik niet wat dat is, me vervelen. Voor mij zal de komende periode – en hoe lang die gaat duren, weet dus niemand, zelfs onze Facebook-vrienden niet – business as usual zijn. Mijn hele leven speelt zich voornamelijk thuis af, achter mijn opgevoerde MacBook Pro van midden 2012, dus qua setting zie ik het verschil niet zo.

Alleen de plek waar ik nu werk en leef is anders. Ik verblijf bij mijn lief in Dordrecht. Terwijl ik dit schrijf zit ik aan haar keukenbar. Het is kwart over 1 en straks ga ik één van de 200 ovenbroodjes in de oven doen. Dymphna heeft proviand voor een jaar in huis gehaald. En ze weet ook precies wanneer wat op moet. Eén keer per dag desinfecteert ze – terwijl ik aan de keukenbar werk – de deurknoppen in het huis met bleekmiddel. Ook zij werkt thuis. Ze is licht verkouden en volgens de nieuwe regels van het spel moet ze dan thuisblijven. Ze heeft mij nog niet aangestoken, dus misschien is dat wel positief nieuws met betrekking tot mijn weerstand.

Want je hebt inderdaad gelijk. Met mijn 63e val ik tussen de niet risico-groepen en de risico-groepen, dus rond ik het voor het gemak maar af naar boven en ben ik wellicht de Sjaak als ik Corona krijg. Dat is de story of my life. Dat ik overal tussenin val. Toen ik vijftien was, was ik net te jong om deelgenoot te zijn van de flower power scene en toen ik veertig was, was ik eigenlijk weer te oud om in de RoXY te staan. Dat laatste deed ik toch, met alle gevolgen van dien, leuke en minder leuke.

Maar we dwalen af. Ik voel me helemaal senang hier in casa Dymphna. Ik mis mijn dochter, mijn zus, mijn broer en ik mis mijn beste vrienden. Maar die kan ik allemaal in ieder geval video-bellen. Dat wordt de nieuwste trend, mark my words. Ook seks zal meer en meer via het beeldscherm gaan. Gisteren hebben mijn lief en ik gevreeën met elkaar, terwijl zij op de bank zat en ik in bed lag. En zo groot ben ik ook weer niet geschapen.

Ik weet dat een mens af en toe een luchtje moet scheppen en dat is ook geen straf nu, want de lucht is o zo schoon opeens, zelfs in de binnenstad van Dordt. Maar een wandeling naar de Albert Heijn is ook precies dat: een wandeling naar de Albert Heijn. Want mij zien ze daar voorlopig niet meer binnen komen. Vanmorgen ging ik een brood halen. Want we hebben alles in huis, maar vers brood is wel zo fijn, nu het nog kan. Het brood moest helaas nog gebakken worden en dat duurde me allemaal te lang, dus beende ik zo snel mogelijk de zaak uit, ondertussen mensen ontwijkend die totaal geen afstand bewaarden.

Toen ik bij de uitgang kwam, vroeg ik aan een vrouwelijke medewerker of ze het poortje voor me open wilde maken. Ze antwoordde dat ik maar langs de mensen moest, die in de rij voor de kassa stonden. 'Voel eens even aan je voorhoofd,' zei ik. Serieus. Dat mens wilde dat ik me langs twaalf klanten ging wurmen die bijna op elkaars lip stonden. En ze bleef erbij dat ik het op die manier moest doen. Uiteindelijk dreigde ik dat ik Albert Heijn uit zijn graf zou schreeuwen als ze dat kut poortje niet open wilde maken voor me. Zuchtend en steunend gaf ze gehoor aan mijn noodkreet. Toen ik weer buiten stond, had ik het idee dat ik in een film was beland. Een rampenfilm.

Ik ben het helemaal met je eens. Nederland is een prachtland, maar zo nu en dan denk ik dat het daarom zijn inwoners niet verdient. Carnaval anyone?

By the way: ik heb geen hond, maar als ik er wel één zou hebben en het loopt slecht met me af, dan ben jij de laatste die 'm krijgt. Ik weet wat je lievelingseten is en het idee dat je na een lockdown van een jaar doggy pangang met rijst aan het eten bent, vind ik zelfs in het hiernamaals geen fijn vooruitzicht. 

Stay safe!

Deel dit artikel