Coen en Mick over van alles (deel 3)

Entertainment

Coen en Mick over van alles (deel 3)

Door -

Deel dit artikel

Coen en Mick hebben het weer eens over van alles, maar NIET over het corona-virus. Wel over Formule 1 en hoe het is om wees te zijn.

Van Mick aan Coen

Hi lieve jongen,

Terwijl ik dit schrijf hoor ik een paar honderd meter verderop Max Verstappen op het circuit gas geven. Hij rijdt in een Formule 1 wagen, maar aan het hoge, snerpende geluid te horen, rijdt hij niet in een actuele Red Bull bolide, maar – nog even goed luisteren – ja, is het op zeker het model waar Sebastien Vettel in 2012 zijn derde wereldtitel in veroverde.

Ik ben je natuurlijk aan het dollen. Ik heb geen ene malle moer verstand van autoracen. Ik was dan ook hoogst verbaasd toen ik onlangs gevraagd werd om gast te zijn in de razend populaire formule 1 podcast, 'F1 Aan Tafel'. Tafelheer René Hoogterp ontving coureur Nicky Catsburg, Formule 1 gek en MotoGP cameraman Rob Steltman en yours truly, aangekondigd als Mr. Playboy.

Zou ik ooit nog van die geuzennaam afkomen? Het wordt inmiddels toch wel een beetje zielig. Mr. Playboy is met het klimmen der jaren verworden tot een heuse Pleeboy, want ik moet vaker naar het toilet dan Diego Maradona, maar dan om écht te plassen. De jaren komen met gebreken, zeg maar. 'Keep the plumbing running', zei journalist Willem Oltmans ooit, 'anders verkroepoekt de boel'. Daarmee doelde hij op het feit dat het goed is om op latere leeftijd te blijven seksen. Maar inmiddels lijkt het wel of mijn plumbing blijft runnen zonder dat mijn lief of ik eraan zit. Maar afijn, je moet die podcast nog maar eens terug luisteren. Ik was even bang om een flater-figuur te slaan, maar ik heb me er aardig doorheen gezwijnd.

Een paar dagen daarna werd ik 's avonds gebeld door mijn vriend en Doe Maar-drummer René van Collem, die in de auto zat, naar zijn favoriete Podcast aan het luisteren was en mij opeens voorbij hoorde komen. 'Hoe kan dat?'vroeg hij aan me. 'Je hebt de ballen verstand van autoracen. En dan zit je een beetje dik te doen in mijn favoriete Podcast. De wereld is gek aan het worden.' Natuurlijk belde ik daarna meteen met de producer of er niet binnenkort een plekje was voor de man die drumles heeft gegeven aan Jan Lammers. Zo ben ik dan ook wel weer.

Het is inmiddels bijna donker in Zandvoort. Straks ga ik even vanaf mijn balkon naar de vossen kijken, die hier uit de duinen komen op zoek naar voedsel en onder mijn appartement naar boven gaan zitten staren, net zolang tot ik ze wat te eten geef. Maar dat doe ik dus niet. Dan teken je het doodvonnis voor die dieren, want dan zijn ze niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen. Gemakkelijk is niet altijd goed. Dat weten de inwoners van Zandvoort inmiddels ook.

Het hele dorp rekende zich rijk. Racetoeristen zouden per nacht 800 euro gaan betalen voor een nachtje op een slaapbank (ik overdrijf een beetje, maar je begrijpt wat ik bedoel). Elk huis werd voor drie dagen een soort Waldorf Astoria. Qua prijs per nacht dan. En nu puntje bij paaltje komt, is er bijna niemand van buiten het dorp die daar intrapt. Geen wonder ook, want de meeste kaarten voor de Grand Prix zijn verloot onder Nederlanders en en niet onder buitenlanders. Snap je? Er is dus nauwelijks run op de vakantiehuisjes en snel in elkaar gemetselde verblijven.

Kortom: Zandvoort blijft gewoon Zandvoort en wordt geen mondaine badplaats. Net zoals Scheveningen waarschijnlijk Scheveningen blijft. Gaat Madurodam trouwens een Petit Prix houden? Let me know, want daar wil ik met die korte pootjes van me wel bijzijn.

Liefs, Mick

Van Coen aan Mick

O Mick,

Dat je over Formule 1 begint. Tegen mij! Dan zie je toch dat we elkaar wat jaartjes niet gesproken hebben. Ik heb ZO ontzettend niets met Formule 1. Of iedere andere vorm van auto- of motorsport. Het zou nog wel leuk kunnen zijn als er IETS van eerlijkheid in zat. Maar de topteams winnen altijd. Want die wagens zijn seconden sneller op het lange stuk. Dus als zij geen autopech hebben, gaat het tussen twee of - bij een nat en bochtig circuit – hooguit drie coureurs. En in de praktijk gaat het per seizoen meestal tussen één.

Eerlijker zou zijn: geef iedereen dezelfde auto of in ieder geval dezelfde mogelijkheden. De fans roepen nu: 'Dat is juist de charme. Dat al die teams miljoenen pompen in hun auto’s”. Oké, die charme snap ik dan niet. Maar neemt niet weg dat ik vrienden heb, die op zich bij hun volle verstand zijn en die om 05.00 uur de wekker zetten om de KWALIFICATIE te gaan kijken. Niet de race-zelf. Nee. De kwalificatie. Ik snap wel dat die belangrijk is, want eenmaal vooraan in bijvoorbeeld Monaco betekent dat je hoe dan ook gaat winnen, want op het circuit in Monaco kun je – ik ben serieus – niet inhalen! I rest my case.

Ik weet heus wel dat ik nu klink als iemand die over darten roept dat het maar een kroegspelletje is. Pijltjes gooien. Of over voetbal: ‘11 spelers tegen 11 spelers en als ze eindelijk de bal hebben schoppen ze hem weer weg.’ En zo wil ik niet praten over sport. Maar de grootste voorstanders van Formule 1 moeten iedere keer toegeven dat, laten we zeggen, de nummer 12 van het deelnemersveld nooit zal kunnen winnen, laat staan wereldkampioen zou kunnen worden. Dat vind ik dus het probleem. En nu houd ik erover op.

Ik moet het sowieso een beetje kort houden, lieve Mick, want morgen heb ik een begrafenis en die schopt het hele schema behoorlijk door de war. Natuurlijk nooit zo erg als voor de overledene zelf, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de overledene zelf niet ken. Ik ga als supporter voor een goede vriend, wiens moeder nogal plotseling is heengegaan. Vooral het idee dat hij nu ‘wees’ is, kwam nogal binnen en dat snap ik.

Ik weet namelijk hoe dat is, wees zijn. Dat is gewoon gek. En ik heb ook geen broers en zussen, dus onze familie-uitjes zijn eh…ja… eenzaam. Daarom noem ik ze ook nooit zo. Het is een raar idee, maar mijn vader is in juli van dit jaar exact 20 jaar dood. Twintig jaar! Dat is een mensenleven inderdaad. Moeders is in mei ook alweer 4 jaar dood, maar bij haar was de dood een verlossing van een negen jaar durende Alzheimer kwelling

Ik kijk alleen maar met zeer veel plezier en liefde terug op mijn ouders. Ze waren beiden schatten van mensen en ze hadden toevallig ook nog een schát van een zoon. Dat was ik dan. Ze vonden mij een Godsgeschenk en zo werd ik ook behandeld. Verwend. Maar niet met spullen, mijn ouders hadden beiden niet veel meer dan minimumloon, maar met liefde. En dat is niet vanzelfsprekend. In de jaren 70 kwamen de eerste gastarbeiders in Nederland en bij ons in de straat kwam een Portugees gezin wonen. De zoon, Manuel, was zo’n beetje onze leeftijd, al leek dat onder de douche na het voetbal helemaal niet zo! Waar bij ons de ventieltjes nog knalroze onaangeroerd waren, was bij Manuel al een klein oerwoudje zichtbaar, met een Brandaris in het midden. We wisten niet wat we zagen. Maar goed, we dwalen af.

De mores in dat gezin was totaal anders. Ik ben in mijn gehele jeugd nooit of misschien één keer geslagen door mijn ouders. Op de billen dan nog. Hooguit. Dat weet ik niet eens zeker. Bij Manuel was het simpel: had hij kattenkwaad uitgehaald? Dan kwam vader met de riem en was het gegil niet van de lucht. Van Manuel dus. Heeft die strenge opvoeding geholpen? Ik zou willen zeggen van niet. Manuel kreeg op jonge leeftijd al een aardige carrière in de onderwereld en heeft daar niet lang van mogen genieten. Op zijn 22e werd hij doodgeschoten bij een rip-deal.

Ja Mick, dat is even andere kost dan de Formule 1.

Hoe ik hier nou op kom weet ik ook niet precies. Wat ik maar wil zeggen is dat je zelf niet voor het zeggen hebt waar je geboren wordt - en bij wie. Daarom is ‘trots’ zijn op een land ook vaak zo relatief. Je kunt dankbaar zijn en extreem blij. Want dat bén ik. Ik ben gelukkig in Nederland geboren, waar iedereen zeurt en klaagt, maar van alle landen ter wereld is Nederland gewoon minimaal top 5. En Namibië nou niet bepaald. Of Kongo. Die worden ook nooit top 5. Dat is ook oneerlijk. Bijna net zo oneerlijk als de Formule 1.

Al zou het geld van één Formule 1 wagen wel een hoop schelen in die landen...

Deel dit artikel