Coen en Mick over van alles (deel 2)

Entertainment

Coen en Mick over van alles (deel 2)

Door -

Deel dit artikel

In de tweede aflevering van Coen en Mick over van alles schakelt Boskamp de hulp in van professioneel party-organisator Bom. Want eerstgenoemde geeft a.s. zondag een feestje in de Amsterdamse Club NL, genaamd Nectar, en kan er slecht van slapen.

Van Mick aan Coen

Lieve Coen,

Ik heb dringend je hulp nodig. Maar daar kom ik zo op. Heb je dit artikel op Vice gelezen? Ik citeer:

'Het coronavirus zorgt ervoor dat mensen in China permanent aan huis gekluisterd zijn. Gelukkig valt er nog genoeg te beleven op internet op het internet. Chinese ravers kunnen niet meer naar clubs toe om te raven, maar daar hebben ze iets op bedacht: party in de cloud. Sommige mensen zeggen zelfs dat feesten in de cloud sicker is dan in real life.'

Het schijnt dat er miljoenen mensen naar die livestreams kijken. Miljoenen, Coen! Wat denk jij? Zit daar muziek in? Ik bedoel: als je voor MC Ppholl een spoedcursus Chinees betaalt en je pakt het goed aan, dan loop je volgens mij binnen!

Nee, dan ik. Aanstaande zondag geef ik een irl-feestje (hippe afkorting van in real life-feestje) in ClubNL in Amsterdam. Dat is over vier dagen en nu al loopt het zweet tappelings langs mijn rug. Lang, lang geleden heb ik ooit een feest in de RoXY gegeven. Dat was ter ere van het album dat ik samen met Danny Howells had gemaakt, getiteld Nightlife Report 1: Mick Boskamp presents Danny Howells. Een paar maanden voor de release had Danny me gebeld. Hij zat in zak en as. Hij kreeg nauwelijks nog Dj-boekingen en wilde ermee kappen. Ik beurde hem op met een ter plekke bedacht idee. We gingen samen een knaller van een CD maken, hij als Dj en ik als uithangbord (want ik was in die tijd wereldberoemd in de RoXY). Dat zou het beste visite-kaartje worden dat Danny zich als Dj kon wensen. Want die gast kon en kan echt wel wat.

Ik kreeg het voor elkaar om dat album uit te laten brengen door ID&T. En ook kreeg ik de RoXY zo gek om daar op de minder goed lopende vrijdag een release-party voor het album te geven. Nu ik dat feestje in ClubNL geef, spoken de herinneringen aan die RoXY avond al dagen door mijn hoofd. Ik zie mezelf ijsberen voor de garderobe om een uur of half twaalf, terwijl boven bij de bars en de dansvloer geen kip te bekennen was. De portier, misschien was dat wel Albert Papot, die nu eigenaar van Club NL is, zei tegen me: 'Maak je niet dik, het wordt echt wel druk.' En hij kreeg nog gelijk ook. Het was overigens de eerste keer dat de gebroeders Stutterheim in de RoXY waren. Voorheen kwamen ze er niet in. Maar op dat moment besloot ik voor mezelf dat ik nooit meer een feestje ging geven om de simpele reden dat ik daar niet voor in de wieg was gelegd.

Maar het is net als met koffie drinken niet lang voordat je gaat slapen. Er zijn legio mensen die daar niet tegen kunnen en vervolgens de hele nacht met hartkloppingen naar het plafond liggen te staren. Die mensen besluiten om nooit meer zo laat koffie te drinken en dan, jaren later, stinken ze er toch weer in. Dat is mensen eigen, vrees ik. We hebben een slecht geheugen voor zaken die niet goed voor ons blijken te zijn. Maar goed, ik kan het feestje niet meer afzeggen. En het kan zomaar ook heel erg tof worden. We hebben met Dj B.O.B. En Lemon 8 twee Dj's in huis die het dak van het Paleis op de nabijgelegen Dam eraf kunnen swingen. En nu komt de vraag aan jou: wat kun je me adviseren om te genieten van het feest en me niet te sappel te maken? En kom niet aan met Oxazepam, want dan mag ik als verslaafde in herstel onder geen beding nemen. Bovendien wil ik die rotzooi ook helemaal niet nemen. Hoe deed jij dat als party-organisator? Ik bewonderde je al, maar nu heb ik je extra hoog zitten dat je feesten op hoog niveau hebt gegeven, waar die van mij vergeleken kinderspel bij is.

Ik hoor graag van de meester. Thanx alvast.

Lieve en nerveuze groeten, Mick

p.s. Die release-party in de RoXY kende nog een leuk moment. Bij de bovenste bar hadden we een soort van VIP-ruimte gecreëerd. Op een goed moment zag ik uit mijn ooghoeken dat er een zwarte man vergezeld van twee kleerkasten de toegang tot de VIP werd geweigerd. Ik vond dat die man er interessant genoeg uitzag en liep naar de ingang toe om de doorbitch te manen om hem binnen te laten. De man pakte mijn hand en bedankte me hartelijk. Pas toen zag ik dat het Wesley Snipes was.

Van Coen aan Mick

Tja Mick,

Moet ik nu geruststellende woorden spreken? Oef.

Kijk. Feesten geven is vaak geen feestje voor jezelf. Ik heb een recent voorbeeld. Vorig jaar heb ik het met Pasen nog eens aan den lijve ondervonden toen we met een line-up bestaande uit – houd je vast – Dimitri, Isis, Jurgen, Jaydee, Mark van Dale, Lucien Foort EN Remy nog geen 60 (!) kaartjes verkochten voor een Paasfeestje in Amsterdam. Ondanks een intense radiocampagne. Toen er op de avond zelf van die 60 mensen ook nog eens 15 niet op kwamen dagen…. zul je snappen dat het niet éen van mijn leukste avonden ooit was. Brrrr.

Maar laten we terugkijken op grotere successen. In 1991 deden we de eerste écht grote Rave van Nederland in de Houtrusthallen in Den Haag. Rave the City heette het feest en dat was eigenlijk alleen maar te danken aan het feit dat wij in die tijd alles wilden linken aan Stad Den Haag, onze radiozender en tevens de naam van twee importplatenzaken. Het fenomeen Rave was in Engeland al bekend ,maar in Nederland was er zeker nog geen cultuur.

Ik trok de stoute schoenen aan en ging op een druilerige woensdagmiddag naar de directeur van de legendarische Houtrust Hallen om te vragen of we er een dansfeest mochten geven. De term houseparty gebruikte ik voor de zekerheid niet, want sinds 1988 was de link tussen housemuziek en drugs gelegd en dat moesten we natuurlijk niet hebben in de nette Vogelwijk, waar het Houtrust complex aan grensde. Gelukkig waren het zware tijden voor evenementenhallen. De laatste keer dat de Hallen vol waren gestroomd was toen de toenmalig premier Ruud Lubbers tegen tienduizenden demonstranten moest speechen tijdens een Kernwapendemonstratie. De aanwezigen gingen demonstratief omgekeerd naar Lubbers toe staan. Alsof miljonair Lubbers nog nooit 10.000 ruggen bij elkaar gezien had.

Afijn, de grauwe jaren 80 waren net achter de rug en iedere gulden was er één. Ook voor de Houtrust Hallen. Dus we kregen zowaar toestemming en we waren zelfs van harte welkom. Bij de rondleiding door de hal kregen we het wel benauwd. Daar konden wel 6000 man in of zo. Wij hadden in de Marathon wel al eens het Mega Dance Festival georganiseerd met mensen als Tony Scott en de Candyman, maar daar was hooguit 2200 man op afgekomen. Dit was andere koek.

Hoe dit aan te pakken? Door mijn ervaring als drive-in show eigenaar wist ik de weg. Qua licht en geluid. We huurden werkelijk alles wat los en vast zat bij het piepkleine bedrijfje System Light op de Lange Beestenmarkt. Voor drive-in show begrippen was System Light een grote speler. Voor de evenementenwereld – begreep ik later – was het een soort buurtsuper.

Afijn, we maakten een grote zwart-wit poster (full-color was in die tijd echt hartstikke duur) en zwart-witte A5 flyertjes, die eigenlijk meer het woord ‘stenciltje’ verdienden.

Wie schetste onze verbazing dat we EXACT op het juiste moment instapten. House was opeens booming en we verkochten 5600 kaarten! En dat terwijl we allerlei plannen hadden gemaakt om de zaal optisch te kunnen verkleinen bij teleurstellende kaartverkoop. Terugkijkend op die eerste Rave moet ik toegeven dat we eigenlijk het equivalent hadden van een goed verlichte sportkantine, qua lichtplan. Alles was zeer minimaal te noemen. Toch is die eerste Rave bij zeer velen nog steeds legendarisch. Door de jaren heen zeggen zóveel mensen tegen mij dat ze erbij waren, dat we waarschijnlijk 34.000 mensen binnen moeten hebben gehad, maar feit is wel dat die eerste Rave bij velen nog steeds in het geheugen staat gegrift. Niet vanwege de wervelende lichtshow. Dat weet ik wel.

Voel je je al wat beter Mick? Succesverhalen heb je even nodig, hè? Dan tot slot nog even mijn allereerste feestje aanhalen? Leuk? Het was 1989. Het grote LOKATEL Haags Scholenfeest in het schitterende Amicitia gebouw in Den Haag. Wij draaiden met onze drive-in show op alle grote scholen en ik was net aangenomen bij Lokatel, de lokale omroep van Den Haag. Daar zagen wij een kans. De volledige opbrengst zou namelijk naar de zaalhuur (1500 gulden), de promotie (posters printen bij The Printer, in totaal 200 gulden) en de drive-in show gaan. Maar dat waren we zelf! Op de radio konden we gratis reclame maken en in sommige scholen zouden we postertjes ophangen op de prikborden.

Ok. Dat laatste mocht dan niet, bleek al snel. Geen probleem. Maar toen we na twee weken voorverkoop nog geen enkel kaartje hadden verkocht. kregen we het gevoel dat we wat méér moesten bieden om mensen binnen te trekken en dus boekten we de destijds enorm populaire Tatjana. Ja, die van Flodder. Ik dacht altijd: 'met die enorme borsten', maar de rest van haar lichaam blijkt gewoon extreem klein. Haar fee niet. Ik meen 2500 gulden. Maar goed, daar moesten slechts 250 mensen ‘extra’ op afkomen om quitte te spelen, zo hadden we becijferd. Dat lukt sowieso wel. Dat wisten we zeker.

Ja.

Er waren die avond uiteindelijk 80 (=tachtig) mensen in een troosteloos Amicitia, dat we vanwege de teleurstellende kaartverkoop ook nauwelijks hadden gedecoreerd. De stille hoop op deurverkoop leek zowaar nog even te worden ingewilligd. Het was half 12 en opeens liepen er drommen mensen op de deur af, om vervolgens 15 meter náást de ingang van Amicitia in de rij te gaan staan voor de Ao-zora club, waarvan ik tot die tijd het bestaan niet wist.

Er kocht bij ons feest die avond niemand aan de deur een kaartje. Niemand. De 80 aanwezigen bleven wel wachten tot Tatjana geweest was, maar vertrokken toen en masse.

Dus heel veel plezier aanstaande zondag, Mick!

Nee, even serieus. Het is – zeker tegenwoordig – raadzaam om niet te veel te verwachten, dan kan het alleen maar meevallen. Behalve dus vorig jaar met Pasen. En met Tatjana. Maar bedenk: waarom geef je dit feestje? Is dat om oude bekenden weer eens te zien? Dan gaat dat vast lukken, behalve die mensen die diezelfde middag nog beloven te komen maar toch liever op de bank blijven liggen op het moment suprême. Dat is de leeftijd. Die mensen zijn oud.

Of doe je het omdat je gewoon weer eens een leuke avond wilt hebben? In dat geval moet je die er hoe dan ook van maken. Zolang het geen klauwen met geld kost, moet je gewoon proberen te genieten en niet te veel kijken naar de deur, waar wellicht verveelde portiers een beetje op hun iPhone loeren of een sigaretje roken. Negeren. Ga met leuke mensen praten, genieten van de muziek van Harry en B.O.B. en denken: dit doe ik nooit meer. Of juist: dit doen we volgende maand weer!

Ik hoop vurig op dat laatste, lieve Mick. Ik hoop dat je mijn plagerig stukje kunt waarderen en ter harte neemt. En denk maar zo: de leukste feestjes zijn de feestjes die je niet zelf organiseert.

Troostende gedachte, lijkt me zo.

 

Deel dit artikel