Coen en Mick over van alles (deel 1)

Entertainment

Coen en Mick over van alles (deel 1)

Door -

Deel dit artikel

Tijd voor een nieuwe wekelijkse rubriek. Coen en Mick, bekomen van het afvallen, gaan het over van alles hebben. In deel 1 heeft Coen meteen waanzinnig nieuws!

Van Coen aan Mick

Hey Mick,

Wat een opluchting dat we het niet meer over afvallen hoeven te hebben. Het benauwde me enorm en ik merk, nu de druk eraf is, dat ik heerlijk op mijn eigen tempo dichtgroei. Fantastisch.

Ik begrijp dat het de bedoeling is dat we het over allerlei zaken gaan hebben? Dat is mooi, maar deze eerste editie wil ik even wijden aan de belangrijkste persoon in mijn leven: mezelf.

Ik wil het hebben over Diligentia Den Haag. Naar mijn bescheiden mening is dat het mooiste, gezelligste en stijlvolste theater van Nederland. Oké, misschien op Koninklijk Theater Carré na, maar Carré is een oude, vervallen bende. Met vieze stoelen uit de jaren 50. Dus nee, ik blijf bij mijn mening.

Het moet 1983 geweest zijn dat ik als 15-jarige jongen met mijn moeder voor het eerst naar het ‘echte’ theater ging. Naar onze lievelingscabaretier van die tijd: Fons Jansen. Ik weet het, niemand kent hem meer. De tijd is onverbiddelijk en soms keihard. Waarom is Toon Hermans bij velen nog steeds geliefd & bekend en zijn mensen als Wim Kan en Simon Carmiggelt nog slechts een stukje vervlogen nostalgie? Wie maakt die beslissingen?

We dwalen af. Diligentia heeft voor mij iets magisch. Mick, wat heb ik daar een hoop theatervoorstellingen gezien. Youp, Theo, Jules, Marc-Marie, Lebbis, Eric, Brigitte, Herman… ik heb ze zo vaak gezien dat ik ze bij hun voornaam mag noemen. Al is Lebbis een achternaam. Ach ja, Diligentia. Ooit…. Zo was mijn droom, stond ik daar op het podium.

In mijn glorietijd, enige tientallen jaren geleden, had ik op een nacht een visioen. Ik wist het zeker, ik zou Diligentia afhuren en een one-man show maken over het nachtleven. Over flirten, mislukte versierpogingen, waargebeurde drugsverhalen, die zou ik dan wel ietsjes veranderen waardoor ze wél leuk worden… kortom: ik ging mijn droom waarmaken. Diezelfde nacht begon ik te schrijven. Wat losse ideetjes. Het leek wel een rivier van goede scènes. Van enthousiasme kon ik niet slapen.

Totdat ik in slaap viel en de volgende dag wakker werd en dacht: ik leek wel gek! Ik moet er niet aan denken! Een one-man show, haha. De hoogmoed! Al mijn geschreven tekstjes waren – in plaats van redelijk briljant - echt súper flauw en mijn guitige hoofd was opeens weer de oude, vertrouwde Coen. En die gun je niemand, zeker niet anderhalf uur op een podium. Nee, het was een korte carrière, mijn carrière als solo cabaretier.

Maar nu is het 2020 en gaat het gewoon gebeuren! Niet solo, maar ik sta dus WEL IN DILIGENTIA! Op 5 en 6 juni van dit jaar! Ik wil het wel uitschreeuwen. Dat doe ik dan ook. Bij deze. Waarvan akte.

Hoezo dan? Wat? Ik hoor het je vragen. Sinds enige jaren doe ik een beetje aan amateurtoneel. Aanvankelijk omdat mijn toenmalige vrouw dringend behoefte had aan mannelijke acteurs, maar toen ik eenmaal de eerste voorstellingen gedaan had, was ik bezeten. Wát is dat leuk om te doen. Het is geen toneelstuk in de klassieke zin van het woord, maar een cabareteske ‘montage-voorstelling’, met allemaal kleine scènes en liedjes.

Het publiek van de vorige voorstelling staat nu nóg te klappen.

De nieuwe voorstelling staat nog in de steigers, maar ik durf gewoon hier te zeggen dat 'ie leuk genoeg wordt om anderhalf uur van je tijd aan te verspillen. Dus wil je mij zien als zuipschuit, aso, kakker, kabouter of bladblazer? Dan is het misschien leuk als je komt kijken op 5 of 6 juni.

Ik heb geen gastenlijst Mick, maar je mag misschien wel na afloop met mij op de foto. Volgende week doe ik gewoon met je mee over van alles en nog wat. Maar dit was even te leuk. De voorverkoop is gisteren gestart. Vandaar.

En dat de voorstelling ‘Drink met het Reservaat’ heet, is echt puur toeval.

Van Mick aan Coen

 

Coen!

Wat een geweldig, fantastisch, magistraal nieuws! Bloed nieuwsgierig als ik ben, snelde ik natuurlijk meteen naar de site in kwestie. Er was nog niet veel bekend over de specifieke inhoud van de voorstelling en over de spelers, maar ik las:

Kom met ons aan de bar hangen en hoor de laatste roddels, spot een nieuwe vlam, zing mee met een artiest, praat bij met je vrienden, lach en proost op het leven!

Het eerste rondje is van ons…

Het kan niet anders of dit wordt een knaller voor je. Afgezien van het rondje dat je nooit hebt gegeven waar ik bij was, klopt alles en wordt dit de rol van je leven!

Omdat ik plaatsvervangend trots ben en je enthousiasme absorbeer, vergeef ik het je dat je mijn Carré een oude, vervallen bende noemt.

Ik weet niet of je het weet, maar ik stam uit een artiestengeslacht. Van beide ouders. Mijn grootvaders Harry Boda en Johan Boskamp waren acteurs en hebben in de jaren dertig triomfen gevierd in Carré. Omdat die twee hun leven lang een haat-liefde verhouding met elkaar hadden en elkaar regelmatig zagen, kon het haast niet anders of een zoon van Johan Boskamp kwam in contact met de dochter van Harry Boda. Het bloed kroop waar het niet gaan kon en mijn vader en moeder, die op dat moment hoogzwanger was van haar tweede zoon (ik, zei de gek), brachten in 1956 als eersten de Nederlandstalige klassieker Aan de Amsterdamse grachten uit.

Mijn vader Hans Boskamp, die op dat moment profvoetballer was, kreeg – omdat hij er weer een blijspel van maakte op het veld – van een Duitse coach te horen: 'Du bist kein Fußballspieler, sondern ein Schauspieler!' En die opmerking nam hij ter harte en hij werd acteur. Je kent het verhaal: de Griekse gastarbeider in Ja Zuster, Nee Zuster, Lange Pier in Floris, Oom Titov in Ti-Ta Tovenaar, Jopie Geleinse in Oppassen!!! en de stem van Oscar Mopperkont in Sesamstraat.

Hij maakte ook aparte uitstapjes. Als adjunct-directeur van EMI Bovema, waar hij vriendjes met John Lennon werd en samen met de Beatle de legendarische sleep-in in het Hilton bedacht. Maar ook was hij een tijdlang producer, o.a. van de musical Anatevka die Lex Goudsmit als Tevje wereldroem bracht en waarin, jawel, mijn beide grootvaders, op dat moment al behoorlijk op leeftijd, weer op het podium van Carré stonden. Ik zat vooraan toen mijn opa Harry Boda zijn zoveelste toneeljubileum vierde en Willy Alberti hem vanuit de coulissen toezong met het lied dat mijn opa in de jaren twintig als eerste had gezongen, Oh, Mooie Westertoren. Wat was ik trots op die ouwe toen hij daar zo stond te stralen.

Na afloop van de voorstelling en de huldiging mocht ik met mijn vader langs de kleedkamers. Ik herinner me nog dat Ronny Bierman (de latere hoofdrolspeelster in de film Wat Zien Ik?) zich over me ontfermde alsof ze mijn moeder was. Ik beticht mijn vader ervan dat hij ook een affaire met haar had. Weet je dat mijn pa net als Tom Jones ook een fling met Mary Wilson van The Supremes heeft gehad? Ken je het begrip kutzwager? Nou, Tom Jones en mijn vader waren kutzwagers van elkaar.

Ik vertel je dit omdat onze levens op de één of andere manier verweven zijn. Jij staat straks op de planken, terwijl daar mijn roots liggen, en ik ga een dance-feestje geven, iets wat jij decennia lang hebt gedaan. Ik weet niet waarom ik niet in de voetsporen van mijn familie ben getreden. Waarschijnlijk omdat ik liever in de luwte opereer. Dat laatste was een grapje. Ik zeg het er maar bij voordat ik weer een hatelijke opmerking van je krijg.

Maar nog even over de voorstelling straks in juni. Ik zit vooraan. Reken maar! Ditmaal in de Haagse Carré. Oh ja, ook ik was fan van Fons Jansen. Ken je dat moment dat hij een correspondent in het Midden-Oosten speelt en hij vertelt dat het op slag van oorlog is, want in de haven is een rubberboot opgeblazen en op het vliegveld is een vliegtuig de lucht in gevlogen? Onvergetelijk.

Liefs, Mick

p.s. Jij hebt reclame gemaakt voor je voorstelling en dan mag ik reclame maken voor mijn feestje. Hieronder de flyer en de foto's van de Dj's die draaien, toevallig twee favorieten van me.

 

Gallery


  • Bob van der Linden alias Dj B.O.B
  • Harry Lemon alias Dj & producer Lemon8

Deel dit artikel