Cannes is net een film (deel 5)

Entertainment

Cannes is net een film (deel 5)

Door -

Omdat het filmfestival in Cannes in volle gang is, brengt Mannenzaken in 7 delen een verhaal van Mick Boskamp uit 2001 over dit bijzondere gebeuren. Vandaag aflevering 5. 

In het eerste deel zag de schrijver vanuit het vliegtuig de Zuidfranse kust voor zich opdoemen. In deel twee blikte hij terug op een eerdere editie van het Festival, waarin hij danste met een porno-ster en werd rondgereden door een transseksueel. In deel drie nam hij je mee naar de boulevard van Cannes. En in deel vier mijmerde hij over dat Cannes Cannes niet meer is.

“Who’s there?” Ik krijg geen antwoord. Het water uit de douche gutst nog steeds over me heen.Psycho, Alfred Hitchcock, 1960. Mijn hart bonst in mijn keel.

Maar ik sta onder de douche en ik zing. Ik zing ‘Singin’ In The Rain’ uit de gelijknamige film. Om me nog meer Gene Kelly te voelen, probeer ik een beetje te tapdansen met mijn blote, natte voeten en het water spat de badkuip uit. Als ik ‘Singin’ In The Rain’ zing, dan betekent het dat ik het ontzettend naar mijn zin heb. En dat heeft alles met de luxe te maken, waarin ik als gewone sterveling mag baden. Ik trek straks mijn smoking aan, drink met mijn collega’s champagne op het terras, eet in het befaamde Palme d’Or, ga naar een filmpremière toe, mag op de beroemde rode loper lopen, ik bedoel: ik mag dan misschien zo hypocriet zijn als de pest, maar ik laat me niet klein krijgen. Zeker niet door Cannes. 

Ik bedenk me ook opeens dat ik het geweldig heb getroffen met een schat van een gastvrouw en een fijne ploeg journalisten. Natuurlijk hebben ze zo hun eigenaardigheden. Daar zijn het tenslotte journalisten voor. Een van de dames in het gezelschap is bijvoorbeeld zo koopziek dat ze binnenkort moet worden geopereerd om het gat in haar hand aan te laten passen op het formaat van de euro. Maar ik voel me wel veilig met deze mensen om me heen. Ik denk ook dat er dit keer geen gekke dingen met me gebeuren.

Op dat moment hoor ik de deur van de kamer heel zachtjes open gaan. Ik heb zojuist uit volle borst ‘What A Glorious Feeling!’ gezongen en nu vraag ik voorzichtig: “Who’s there?” Ik krijg geen antwoord. Het water uit de douche gutst nog steeds over me heen.Psycho, Alfred Hitchcock, 1960. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik houd mijn hand voor mijn geslacht, maar dat hielp Janet Leigh (toen getrouwd met Tony Curtis en al jaren moeder van Jamie Lee Curtis) ook niet echt veel. Ik hoor voetstappen, zet de douche uit en pak voorzichtig een handdoek uit het rek. Even later hoor ik de indringer de kamer weer verlaten...(wordt vervolgd).

Tussen alle serieuze films die meedoen aan de strijd om de Palme 'd Or in Cannes valt deze wat luchtigere film van regisseur David Robert Mitchell in positivieve zin op: 

 

Deel dit artikel