Brief aan Martijn Krabbé

Entertainment

Brief aan Martijn Krabbé

Door -

Deel dit artikel

Lieve Martijn Krabbé,

Ik wil het met je over jouw zoon Bickel hebben. Maar eerst even over jou en mij. Als de dag van gisteren herinner ik me een moment aan het strand van Bloemendaal aan het einde van de vorige eeuw.

In die tijd genoten we van het staartje van de hedonistische jaren 90. Jij was al op eigen kracht een BN'er geworden, die in zijn vrije nachten van feestvieren hield en ik was als veelgelezen nachtreporter 'wereldberoemd' in de RoXY.

'Ze zeggen vaak dat het lastig is om in de schaduw van een bekende vader of moeder te staan, maar dat in de schaduw staan, is wel een keuze die je als kind zelf maakt.'

We zaten naast elkaar op een handdoekje bij strandtent Solaris naar de ondergaande zon te kijken en hadden ondertussen een gesprek. Op een goed moment zei je iets tegen me dat ik nooit meer zou vergeten. Je draaide je naar me toe en sprak: 'In de nachtwereld heb je jezelf op een voetstuk geschreven. En dat is razend knap. Maar op een voetstuk staan, betekent dat niemand bij je kan komen. Lijkt me aan de ene kant geweldig, maar aan de andere kant ook heel erg eenzaam.'

Niemand had zoiets ooit tegen me gezegd. Op dat moment werd het me duidelijk dat je het met jou over iets kon hebben. Sinds die jaren 90 zijn we elkaar uit het oog verloren, maar van de keren dat ik je zag en sprak toen, was de kiem gelegd voor een gevoel, dat nooit meer weg zou gaan, en alleen maar sterker werd in de loop der tijd, een gevoel dat me vertelde dat je een eerlijk, warm, empathisch, lief, goed mens bent.

Daarnaast heb ik sowieso een zwak voor kinderen van bekende ouders. Daar heb ik een band mee. Komt omdat ik zelf uit een artiestengezin kom. Ze zeggen vaak dat het lastig is om in de schaduw van een bekende vader of moeder te staan, maar dat in de schaduw staan, is wel een keuze die je als kind zelf maakt. Jij hebt de keuze gemaakt om uit die schaduw van vader Jeroen te stappen en je eigen plan te trekken (dat geldt trouwens ook voor je broers Jasper en Jakob). En ik heb het sterke vermoeden dat thuis in Amsterdam je zoon Bickel het goede voorbeeld heeft gezien door een weg te gaan bewandelen die niet de gemakkelijkste is, maar uiteindelijk wel het gelukkigst maakt.

Met zijn band Tobacco Flavoured Kisses timmert Bickel flink aan de weg. En het is bepaald geen verloren energie, dat aan de weg timmeren. Onlangs is er een EP uitgebracht met vijf songs die The Yellow Nail heet en die op Spotify te beluisteren is, al heb ik inmiddels wel een eigen exemplaar gedownload, want dan is de geluidskwaliteit toch iets beter en dat verdient deze geweldige productie. Wat ik er zo goed aan vind, is dat de songs helemaal van nu zijn, maar me tegelijkertijd qua sfeer mee terugnemen naar mooie zomers aan het begin van de jaren zeventig.

Terwijl ik dit schrijf, is het 11 uur 's ochtends op woensdagochtend. De lucht is strak blauw en ik zit in de tuin bij mijn moeder in Zandvoort. Een beter excuus om weer The Yellow Nail EP op te zetten, kan ik niet bedenken.

Laatst zag ik je met Bickel bij RTL Late Night. Ook dat riep herinneringen bij me op. Jaren geleden was ik met mijn vader te gast in het programma Tineke, van die andere schat Tineke de Nooij. Het verschil tussen die beide gesprekken was dat je als kijker tussen mijn vader en mij echt een spanning voelde toen en dat het bij jullie gespeeld was.

Want volgens mij ben je ook een bikkel van een vader.

Hieronder de Spotify-link naar The Yellow Nail EP:

Deel dit artikel