Brief aan Eva Jinek

Entertainment

Brief aan Eva Jinek

Door -

Deel dit artikel

Beste Eva Jinek, we kennen elkaar niet, maar als ik jou zie, moet ik altijd aan mijn moeder denken. Dat heeft niets te maken met het feit dat je ook maar enigszins op mijn moeder lijkt, hoewel ze in haar jongere jaren minstens zo'n lekker blond ding was als jij, maar met het gegeven dat ze een enorme fan van je was.

Foto: William Rutten/RTL4

Volgende week is het een jaar geleden dat mijn moeder op 85-jarige leeftijd overleed. Een paar weken daarvoor hadden we het nog serieus over een wekelijkse column in Mannenzaken met televisie-recensies. Bij haar vergeleken was Angela de Jong van het AD een breekpaar poppetje. Ik ga hier niet herhalen wat ze van Humberto Twan vond, zoals ze Humberto Tan en Twan Huys in één adem placht te noemen, want ik wil het in deze open brief netjes houden.

Een tussenweg bestond er niet bij haar. Daarom had ik ook een goede titel voor haar column bedacht, met een knipoog naar de televisie van weleer. Zwart/wit. En als er iemand in haar ogen wit was, dan was jij het wel. Ze was gek op je. Maar ze was ook kritisch, al kan ik niet een, twee, drie iets bedenken wat haar minder zinde aan jouw late night talkshow op NPO 1. Soms waren het de gasten die het moesten ontgelden bij haar. Dat wel. Dries Roelvink bijvoorbeeld, die ze 'walgelijk' vond (een standaard uitdrukking voor mensen die haar tegenstonden).

Ik mis haar nog steeds. En dat gemis & het daarbij behorende verdriet komen in vlagen. De laatste weken denk ik weer vaak aan haar. Vooral als ik over de late night oorlog tussen RTL4 en NPO 1 lees en de kijkcijfers zie, komen mijn herinneringen aan haar weer naar boven. Ik ben dan zo benieuwd wat ze daarvan had gevonden. Ik weet zeker dat ze jouw praatprogramma op RTL4 een hoog cijfer had gegeven, beduidend hoger dan de wisselingen van de wacht bij de publieke omroep. Ik zou het in dat geval roerend met haar eens zijn geweest. Een week lang heb ik je nu gevolgd op de buis en je bent echt zoveel beter dan wat er elke avond op NPO 1 te zien is. Niet dat het heel slecht is wat daar gebeurt, maar jij hebt het gewoon.

Mijn moeder kon ook feilloos analyseren waarom een programma de wind mee dan wel tegen had. En ik denk dat ze het met me eens zou zijn geweest, als ik zeg dat je aan het begin van je show op RTL 4 een foutje hebt gemaakt. Hier kun je daar de herhaling van zien. Je zei toen: 'Competitie tussen shows, altijd goed, als ik maar win.' De al eerder genoemde Angela de Jong zat erbij en keek er naar. In een land als Amerika, waar winnaars winnaars en verliezers verliezers zijn, kun je dat soort grappen maken, maar in Nederland niet. Met één zo'n zinnetje kun je hier in dat doe-maar-gewoon-dan-doe- je-al-gek-genoeg-kneuter-flauwekul-land je lot bepalen, hoe goed je ook bent. En kiest men voor de underdog, ook al is die underdog niet voor niets underdog.

Ik hoop zo voor je, Eva, dat het tij gaat keren. Je verdient het. Want je bent hiervoor in de wieg gelegd. Maar gisterenavond merkte ik – hoe fijn je ook weer was als gesprekleider, vragensteller en gastvrouw – toch dat het hele oorlogsgeneuzel onder je huid begon te zitten. Dat was toen Marc de Hond vertelde dat hij de filmpjes die hij voor zijn kinderen achterliet als het mis ging met zijn ziekte, niet perse bekeken hoefde te worden door zijn kroost. En jij even later aan hem vroeg of hij graag zag of die nagelaten opnames bekeken werden door zijn kinderen. Dat betekende dat je niet scherp was, en dat is jouw handelsmerk, scherp zijn.

Mama. Heb ik gelijk? In gedachten zie ik haar knikken. Schoorvoetend. Want Eva, geloof me, ze zou hebben gebaald als een stekker.

Lieve groet, Mick

 

Deel dit artikel