Bakkie Troost

Entertainment

Bakkie Troost

Door -

Deel dit artikel

Bakkie Troost was de titel van het programma dat tegenwoordig Ik mis je heet. Dat vind Tino Stuij nu weer jammer, want: 'De gedachte dat je met een bakkie troost veertien jaar verdriet kan wegpoetsen, geeft mij toch een klein glimpje hoop'.

door: Tino Stuij

Het is al langer een van mijn guilty pleasures op de zondagmorgen.

De baas van de EO zelf, Arjan Lock, gaat met een groene fluorescerende thermoskan inclusief matching campingbekers begraafplaatsen af om mensen te troosten met een kop koffie.

Heel toevallig staat de hoofdpersoon dan net stil bij het graf van zijn of haar dierbare.

Soms opent hij met ‘bakkie troost ?’, indachtig de titel van het programma. 

Dat wisselt hij routineus af met het misschien meer passende ‘voor wie bent u hier ?’

Dan volgt een zijdezacht gesprek over een favoriete oma, aan prostaatkanker gestorven echtgenoot of bij brommer-ongeluk gestorven puberzoon.

Bakkie Troost is een stilstaande Wandeling over dode mensen.

Maar omdat ik op zondag meestal zelf een stuk ga wandelen, heb ik het programma enige tijd gemist. Vanmorgen viel ik er tot mijn grote vreugde en verdriet middenin.

De naam is inmiddels veranderd. Het heet nu ‘Ik mis je’.

Dat vind ik dan weer jammer, want de gedachte dat je met een bakkie troost veertien jaar verdriet kan wegpoetsen geeft mij toch een klein glimpje hoop.

Arjan Lock heeft er ook een vrouwelijke collega bij gekregen.

Waarschijnlijk was hij te druk met buitenschoolse activiteiten en moest het troosten even aan anderen laten. Wat is gebleven is de titelmuziek van Claudia de Breij, ‘Mag ik dan bij jou’.

Ik ga ervan uit dat cabaretier de Breij hier wel de humor van inziet of er niets tegen kan doen, zoals artiesten niet bij Donald Trump’s rally’s gedraaid wilden worden.

Maar misschien is Claudia er wel trots op, de wegen van onze lieve Heer zijn tenslotte ondoorgrondelijk.

Het lijkt erop dat de samenstelling van het programma ook iets scherper is geworden, want een eindredacteur wil buiten de reguliere dode opa’s en moeders ook af en toe een schrijnende kinderdood tussendoor.

De eredivisie van leed.

Vanmorgen openden ze opgewekt met een vrouw met drie doodgeboren kinderen om opgevolgd te worden door een blij christelijk koppel wiens 22-jarige zoon tegen een boom was gecrasht met z’n auto. ‘Hij wilde alles uitproberen in het leven. Hij bleef bidden om te zorgen dat God hem zou helpen de juiste keuzes te maken.’

Ik vind het kwalijk om mijn eigen waarheid te maken. Maar betrapte mezelf op de gedachte dat het ventje onder het juk van de zwaar gelovige deken wilde uitkomen en met een krat pils en wat ghb uit de bocht vloog.

Ik krijg jeuk van programma’s, waarbij geloof de ultieme reddingsboei voor verdriet blijkt te zijn.

Het bovenaardse zal ongetwijfeld mensen verlichting geven die nog in een rouwproces zitten. Kudos voor hen.

Maar ik ken iemand die al drie jaar het huis nauwelijks uitkomt na het verlies van een kind.

Die zal aan bidden niet veel hebben, vrees ik. En al helemaal niet aan een bakkie troost. Met of zonder zoetje.

Deel dit artikel