Abstracte bewegingscomposities

Entertainment

Abstracte bewegingscomposities

Door -

Deel dit artikel

Stuij deed al eens eerder verslag van een bezoek aan de Zeedijk, maar die plek blijft gewoon trekken. Zeker na twee jaar onthouding. 

Een rode vilten hoed met gleuf beweegt zich sierlijk en licht zigzaggend langs de bar. 
De zilvergrijze vos eronder met ondeugende ogen zoekt z’n plekje op. 
In de hoek wordt een drankspelletje gespeeld. 
Stamgasten kijken half op als de deur wordt geopend en turen glazig verder. 
Donderdag, de Zeedijk in bedrijf. 
De laatste keer dat ik met mijn vriend Rob in de buurt een Chinese maaltijd at werden we omringd door niet Nederlandse Chinezen met mondkapjes op. 
We maakten grappen en selfies want Wuhan was heel ver weg. 
Maar we kunnen eindelijk weer naar de Chinees en vanavond maken we symbolisch de cirkel rond. Het is een knisperende heldere lentedag die voortekenen vertoont tot een troebele avond. Een theatercafe, Corrie probeert voor de deur passanten het restaurant in te praten. 
Stoepier, heette dat vroeger. ‘Real fucky fucky. Nice girls.’
Niets van dit alles, dit is een nette zaak.
Er draait blijkbaar een theatervoorstelling die de moeite waard is. 
De ronkende tekst luidt: Filosofische overpeinzingen, scheldpartijen, clowneske dansjes en abstracte bewegingscomposities. Dat zet je toch even aan het denken. 
Omdat we nog minimaal drie kroegen en een Chinees voor de boeg hebben hopen we op tijd te zijn voor de abstracte bewegingscomposities later op de avond. 
De karavaan trekt voort.
‘Ben je afgevallen ?' 
'Nee, ik heb geen last meer van mijn ego, dat scheelt vijf kilo.’
'Wat zie jij d'r goed uit.' 
'Je liegt. Inderdaad.' 
'Jezus, jij hier ? Close enough, but no cigar.' 
Schuimen op de Dijk is een bonte parade aan kunstenaars, oplichters, kroegbazen, rockers, miljonairs en dromenvangers. 
Tegelspreuken, kansloze gedichten, botte oneliners en onnavolgbare overpeinzingen volgen elkaar in rap tempo op. 
De culinaire wegwijzer vanavond is de Chinese ex-schoonvader van Rob.
Die liep altijd linea recta naar Restaurant Hoi Tin toe. 
Bij de Zeedijkchinees moet je jezelf vervolgens benedendeks laten placeren. 
De voorkamer aan de straatkant is namelijk voor toeristen. 
We zijn twee jaar verder en opnieuw omringd door niet Nederlands sprekende Chinezen.
Twee jaar wachten op een etentje. We ronden af, maar misschien nog een of twee voorlaatste biertjes voor onderweg. De abstracte bewegingscomposities hebben we vanavond helaas gemist. Die komen vanzelf wanneer ik licht beneveld in bed probeer te kruipen. 
Gevolgd door een korte filosofische overpeinzing, misschien een clownesk dansje, maar zeker een scheldpartij. Een kwestie van goed plannen. Na het jaar van de draak en het konijn is dit het jaar van de abstracte bewegingscompositie. 
En ik heb twee jaar kunnen oefenen.

Deel dit artikel