Waylon won ons hart, telt dat ook?

Actueel

Waylon won ons hart, telt dat ook?

Door -

De winnaars van de toekomst kun je herkennen aan de grootse manier waarop ze NU verliezen. Waylon is zo’n winnaar, want hij was gisterenavond een groots verliezer.

Waylon stond na afloop frank en vrij de pers te woord. Niet verzuurd, niet verongelijkt. Hij sprak mooie woorden over waar hij hoopt – en denkt - dat het Nederland waarvan hij droomt voor staat. Een land waar we lief zijn voor elkaar, een land dat tolerant is, een land waarin we elkaar in onze waarde laten. (Zie het interview van NU.nl hieronder.)

Zingen omdat je er gelukkig van wordt

Het waren natuurlijk geen teksten die aansloten bij de hysterische acts die we in de uren ervoor hadden gezien. En helaas ook gehoord. Want er werd vaak behoorlijk beroerd gezongen, daar in Lissabon tijdens het Eurovisie Songfestival gisterenavond.

Grote Liefde vatte het kernachtig samen: ‘Het lijkt wel of het elk jaar gekker wordt.’ Ze sprak die woorden uit pal nadat de zangerette Netta haar bizarre act had afgerond. En toen gingen we ons klaarmaken voor de nacht. Dat is een kleine traditie van ons. We kijken naar de pak ‘m beet laatste 10 optredens en gaan dan naar bed. Om de volgende ochtend meteen te kijken wat de uitslag is. Voor we écht gaan slapen, doen we nog een voorspelling… Ik hield het op een zesde à zevende plek, Grote Liefde dacht meer aan een zeventiende plaats. Zij wint elk jaar ons eigen kleine Songfestivalletje, want ze is wat minder naïef dan ik. En zij had gezien wat columnist Nico Dijkshoorn in de Volkskrant ook had gezien. Dijkshoorn omschreef het prachtig en helemaal raak op de dag vóór de halve finales:

‘In al die jaren daar in de studio heb ik dat alleen tijdens een liedje van Tim Knol gevoeld. Mannetje op podium, mannetje begint te zingen en ik wil mannetje adopteren en kleine stukjes brood voeren in ruil voor een liedje.’

“Matthijs van Nieuwkerk doet de aankondiging en daarna zingt Waylon dat ongelofelijk ingewikkelde liedje. (Somebody to love, van Queen – WS.) Ik kijk. Alsof hij gedachteloos een eitje pelt. Hier staat niet iemand te zingen, nee hier staat iemand de afwas te doen en ondertussen zingt hij wat. Iedere noot pakt hij, af en toe gaat zijn linkeroog even open en dan pang, weer zo’n uithaal. Ik zie een zanger. Daar komt het op neer. Iemand die graag zingt. Tijdens het optreden tikt hij met zijn voet op het podium. Als hij klaar is, kijken Matthijs en ik elkaar aan. We waren er bij. In al die jaren daar in de studio heb ik dat alleen tijdens een liedje van Tim Knol gevoeld. Mannetje op podium, mannetje begint te zingen en ik wil mannetje adopteren en kleine stukjes brood voeren in ruil voor een liedje.

Ik hoop zo dat er vandaag nog iemand naast Waylon gaat lopen, opeens die rare hoed van zijn kop slaat en zegt: ‘Gaan we nou normaal doen? Gaan we zingen? Oprotten met je zombiedansers.’ Alleen dan gaat hij donderdagavond miljoenen mensen omverblazen. Dan gaan ze horen wat ik hoorde: een jongen die zingt zoals het in hem opkomt.

Als hij braaf luistert naar commissies en netjes zijn ontbijt opeet, dan staat hij donderdagavond een geflipte country-god te acteren. Waylon, lieverd, ben je daar? Luister: dansers weg, gitaar om, ogen dicht en zingen omdat je er gelukkig van wordt.”

Waylon gaat ongetwijfeld nog een keer aan het Eurovisiesongfestival meedoen. Hij kondigde het eigenlijk gisterenavond al aan. Als ‘ie dan gewoon als Waylon de zanger gaat, wint hij met zijn ogen dicht. Volgend jaar is nog wat te vroeg. Dan sturen we gewoon een kip met een baard.

 

 

Deel dit artikel