Vrijwillig dierenwerk

Actueel

Vrijwillig dierenwerk

Door -

Deel dit artikel

Als je me dertig jaar geleden, toen ik redacteur was van het op dat moment grootste Nederlandse mannenmagazine, had verteld dat ik op mijn 61e vrijwilliger voor Dierenambulance & Hospitaal Den Haag zou zijn, had ik gezegd: 'Ben je wel helemaal lekker?'

Fotografie: Kate Miller

Maar anno nu is het toch echt zo. En ben ik er razend trots op dat ik me nauwelijks meer laat hinderen door een opgeblazen ego en door aanverwante zaken, die het leven alleen maar leger, ingewikkelder en vermoeiender maken. De laatste jaren ben ik gegroeid in het besef dat je niet alleen maar voor de buitenwereld leeft. Dat geeft een boel rust in je hoofd, geloof me.

Op pad met Hugo en Kate

Mijn vrijwilligerswerk bestaat uit wat ik al ruim veertig jaar doe. Ik schrijf. Stukjes op de Facebook-pagina en redactiewerk voor het gratis magazine, dat twee keer per jaar uitkomt en bestemd is voor de donateurs. Het zomernummer komt er weer aan en daarvoor was ik gisterenmiddag op pad met ambulancechauffeur Hugo en fotograaf Kate. Om verhalen te kunnen meemaken en te mogen opschrijven voor de komende editie.

En alsof het zo moest zijn, werden die verhalen ons op die woensdagmiddag in mei van het jaar 2018 in de schoot geworpen. Ik ga ze niet benoemen hier, want dan geef ik teveel prijs. Ze komen natuurlijk eerst in het magazine terecht. Maar in een paar uur tijd kwam letterlijk en figuurlijk een schitterende hond voorbij (zie foto), haalden we bij de Koninklijke Haagse Golf & Country Club in Wassenaar een buffelslang op, die zich op de green van de 4e hole bevond (!) en redde Hugo op haast bovenmenselijke wijze een poes van een smalle richel op drie hoog. En die beestjes hadden het niet met elkaar afgesproken.

Een glorieus gevoel 

Het is ronduit bijzonder om dieren te mogen en te kunnen helpen door in mijn geval aandacht te vestigen op de Dierenambulance. Maar het is minstens zo fijn om in contact te zijn met al die mooie mensen daar. Je kunt het hart namelijk niet niet op de juiste plek hebben en dit werk doen. Gisteren toen we van dier naar dier reden, zaten we gedrieën voorin de ambulance: Hugo aan het stuur, en Kate en ik er naast. We hadden lol en tegelijkertijd waren we unaniem begaan met alles dat als levende wezens op ons pad kwam. Wat een glorieus gevoel was dat.

Voormalig PVDA-minister Hedy d'Ancona zei het afgelopen weekend al op een bijeenkomst. Dat onze leeftijdsgroep veel meer power heeft dan menigeen denkt. 'We doen veel vrijwilligerswerk, hebben veel kennis,' sprak ze. Of ik veel kennis heb, laat ik in het midden. Maar ik doe wel vrijwilligerswerk. En niet zomaar vrijwilligerswerk. Maar voor Dierenambulance & Hospitaal Den Haag.

 

Deel dit artikel