Ursul is fantasties

Actueel

Ursul is fantasties

Door -

Deel dit artikel

Bij het overlijden van Ursul de Geer, herinnert Tino Stuij zich een aardige heer met een goed gevoel voor humor en een goed hart.

Door: Tino Stuij

De enigszins bekakte jonker die met licht dedain langs het klootjesvolk op vakantie trok was een instant hit

Ursul de Geer. Bejubeld toneelregisseur, acteur, presentator, alleskunner.
Maar vooral ook aardig mens. Hij is niet meer.

In de tijd van het programma ’t Is hier fantasties was hij voor de buitenwereld op het hoogtepunt van z’n roem. Dat wil zeggen, als je bekendheid aan roem koppelt.
Wellicht niet Ursuls artistieke hoogtepunt, dat waren toch echt de toneel- en regieprijzen, maar iedereen keek hem na door z’n televisiewerk en sloeg hem op de schouders.

Z’n talkshow werd al eerder goed ontvangen. Maar de enigszins bekakte jonker die met licht dedain langs het klootjesvolk op vakantie trok was een instant hit.
Net zo makkelijk deed Ursul mee met een meute jongeren als er shotjes gedronken moesten worden in de disco. Het leverde fantastische televisieprogramma’s op.
Het schuurde, was fish out of water tv en enigszins voyeuristischWij maken thuis nog regelmatig de ‘hartchirurg’ grap als het om casting bij tv-programma’s gaat. Een beetje standing in de show, zeg maar.

Ursul vond het niveau van de gasten namelijk af en toe op de rand. Heel gek natuurlijk, want in plaats van dronken jongeren worden plaatsen als Salou en Benidorm normaal altijd bevolkt met raketgeleerden in de zomer. Maar Ursul bleef zagen en vragen. ‘Wanneer komt er nou een keer een hartchirurg in beeld ?’ was zijn mantra. Tot er ergens in de branding een bodybuilder in een heel klein geel zwembroekje werd geïnterviewd. Barkeeper uit Diemen, leek het. De geluidsman luisterde aandachtig twee minuten mee, draaide zich om naar de crew, en fluisterde met een knipoog: ‘Ja hoor, dit is er een. Hartchirurg..’
De ploeg lach eraf van de lach.
Ursul kon het matig waarderen want hij nam z’n werk altijd serieus. 

Hij kon ook niet lachen toen Bart de Graaff hem wakker maakte voor een viool-serenade. En toch had hij een goed gevoel voor humor. Ik sprak Ursul een paar jaar geleden nog toen hij een documentaire wilde maken over de filosofie van een bijzonder bedrijf, het zogenaamde Bremanisme. Enthousiast en bevlogen vertelde hij z’n verhaal, zoals altijd.

Mijn eerste ontmoetingen met Ursul waren echter minder sympathiek. Ursul had als kadootje van z’n beschermheer Joop van den Ende destijds een eigen programma gekregen. De Erfenis van de 20e eeuw. Het was voor mij een van de eerste programma’s die ik mocht begeleiden vanuit de zender als programmabaas. Het was een draak van een show. Een stuk decor van Wie Ben Ik? aan een ander decor geknutseld en inhoudelijk was het een bende. Na afloop van de show werd in Wimmy’s Pub in Aalsmeer nog even een afzakkertje gedronken met Jan des Bouvrie en Pim Fortuyn. die ook geen idee hadden waar ze in terecht waren gekomen, dus de wijnbar aanvielen.
Het werd allengs gezelliger maar de show bleef natuurlijk slecht.

Een dag later echter moest er worden geëvalueerd. En daar moest ik als verantwoordelijke vanuit RTL ook bij zijn helaas. Ursul leidde de vergadering. De eerste redacteur vertelde dat de gasten niet goed waren, de tweede vond het decor en regie slecht en de regisseur vond het inhoudelijk diep ondermaats. Het leek de verkeerde kant op te gaan, deze meeting. Waarop Ursul in lichte paniek mij aankeek. ‘Ja, jongens, wat er verkeerd was aan het programma weten we inmiddels wel. Maar laten we het over positieve dingen hebben. Tino, wat vond jij er goed aan?’

Ik werd volledig overrompeld door de vraag. En kon zo snel niets anders verzinnen dan ‘Nou, Ursul, ik vond dat je wel een goed pak aan had.’

Later bood ik uiteraard excuses aan en deze dodelijke opmerking heeft niet lang tussen ons in gestaan.

Een echte heer vergeet en vergeeft namelijk.

Ursul was een aardige heer.

Met een goed hart. Als er een hemel is, maakt hij het er fantasties.

 

Deel dit artikel