See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me

Actueel

See Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me

Door -

Deel dit artikel

Tussen 19 september 1968 en 7 maart 1969 werd er in de Londense IBC Studio's gewerkt aan een meesterwerk dat vandaag op de kop af 50 jaar geleden als dubbel LP verscheen: de rockopera Tommy van The Who.

See Me

Mijn eerste kennismaking met Tommy was in de jongenskamer van mijn jeugdvriend Paul van Delft. De rolverdeling was in die tijd als volgt: hij kocht LP's, die ik dan op een witte Loewe Opta spoelenrecorder opnam. En ik zal het maar eerlijk zeggen, ik was niet kapot van Tommy. Hetzelfde had ik met de vroegere studioalbums van Bruce Springsteen... ze raakten me niet. Ik denk omdat het geluid te 'netjes' was, een vleugje te steriel. Totdat ik Springsteen een keer live in Ahoy zag, waar hij bijna drie uur liet zien hoe de future of Rock 'n Roll eruitzag.

The Who trad op in Woodstock en daar werden hallucinerende beelden van geschoten. Ik weet niet meer wanneer, maar op een mooie avond werd de live Woodstock-versie van We're not gonna take it in TopPop vertoond. En de machtig scheurende gitaar van Townsend opende me toen de ogen. Waarna, net als later bij Springsteen, de studioversie mij plotseling veel beter smaakte.

Feel Me

Jarenlang was Live at Leeds, het eerste live-album van The Who dat in 1970 verscheen, mijn favoriete rockalbum. Op de een of andere manier troostte het me in een periode dat ik me niet geweldig voelde en ook niet bij mijn eigen gevoel kon komen. Ik was op zoek was naar iets wat ik niet kende: de veelbezongen liefde. Op Live at Leeds staat een ruim 15 minuten durende, dampende My Generation-medley, waarin onder andere een kort stukje van 'See Me, Feel Me' is verwerkt. Dat stukje muziek gaf me het gevoel dat er ergens wel iemand was die mij begreep.

Touch Me

Het duurde tot 1997 totdat ik The Who live zag optreden. In Ahoy, met een integrale versie van Quadrophenia, de tweede rockopera van de hand van Pete Townsend. Het was het eerste concert ooit dat ik samen met Grote Liefde bezocht en alleen al om die reden onvergetelijk. Maar het raakte me ook om een andere reden. Ik zag muzikanten, die toentertijd in de rockbusiness als oude mannen werden beschouwd, als jonge goden hun muziek over het publiek uitstrooien. Met een intensiteit die me toen voor het eerst liet beseffen dat het zéker niet minder wordt boven de 50. Misschien werd toen wel de basis gelegd voor Mannenzaken.

Heal Me

Om de reikwijdte van Tommy tot diep in je poriën te voelen, kan ik je onderstaande versie op You Tube aanbevelen. De opnames zijn in 1989 gemaakt tijdens de US Tour en de nummers klinken alsof ze een shotje adrenaline hebben gekregen. Daarbij is niet alleen de band - met aangevuld met blazers, keyboard en percussie - in topvorm, de line up van special guests is geweldig: Steve Winwood, Patti Labelle, Phil Collins (als een hele vieze Uncle Ernie), Billy Idol en Elton John.

Mocht je nog Deaf, Dumb & Blind zijn... dan ben je na het zien van dit concert gegarandeerd genezen.

 

 

 

Deel dit artikel