Open brief aan Willeke Alberti

Actueel

Open brief aan Willeke Alberti

Door -

Deel dit artikel

Lieve Willeke, allereerst natuurlijk onwijs gefeliciteerd met je verjaardag. Je bent vandaag 75 jaar geworden en dat is een magische leeftijd. Maar voor mij is het vooral een mooi excuus om je te schrijven, iets dat ik al veel langer had willen doen.

Laat ik beginnen met een excuus. Sorry dat ik nooit heb gereageerd op je super leuke PM op Facebook van een tijdje geleden. Ik mag dat bericht wel overnemen in deze open brief, want echt privé was de info niet die je met me deelde. Je schreef: 'Zong in t Afas en vertelde over '74, het wereldkampioenschap. Onze vaders zongen samen met Rinus Michels Droomland en ik was erbij! Om nooit te vergeten!'

Ik wilde reageren op je bericht met een Youtube video die ik hieronder als klein verjaardagspresentje bijsluit. In dat filmpje van het WK '74 zingen je papa, zijn neef Johnny Jordaan, Rinus Michels en mijn vader Hans Boskamp het lied Aan De Voet Van Die Mooie Wester. Met die uithaal van Rinus Michels aan het slot, hadden ze de Duitsers kunnen verslaan. Maar ik kon het filmpje niet meteen vinden en daarna had ik weer zoveel andere dingen aan mijn hoofd dat ik het vergat.

Waarom ik je al een tijdje wilde schrijven, is om te delen met je hoe bijzonder onze familiebanden zijn en hoezeer ik je al jaren bewonder. Lang voordat ik je een keer in levende lijven zou zien, zo rond 1967 in de Zandvoortse strandtent van mijn moeder Nan Boda en mijn cadeauvader Ad Keur, waren de Alberti's al een vaste waarde in mijn leven. En dat had alles te maken met de vriendschap tussen de vader van mijn moeder, acteur Harry Boda en jouw vader Willy Alberti.

Mijn opa was een verhalenverteller en elke avond voor het slapen gaan, kreeg ik geen sprookje voorgelezen, maar vertelde hij over vroeger. Over hoe hij op kermissen zong, over de stomme films Bleke Bet en Oranje Hein waarin hij speelde en ook over jouw vader. Over hoe Willy tijdens een ruzie met zijn neef Johnny Jordaan laatstgenoemde zo hard sloeg dat de volkszanger een oog moest missen en daarna met een glazen knikker door het leven ging. Klopt dat verhaal, Willeke? Want verhalen zijn er om aangedikt te worden.

Ook vertelde mijn opa Harry in geuren en kleuren het verhaal dat ik in 1960 als vierjarig jongetje uit vissen ging met hem en jouw vader en dat ik – toen niemand keek – Willy's peperdure hengels in de Biesbosch gooide. Ik heb daar in 2018 nog een stukje over geschreven.

Dat ik je zag in de strandtent van mijn ouders rond '67 vond ik heel spannend. Omdat mijn moeder actrice en zangeres was, kwamen er wel meer Nederlandse beroemdheden naar strandtent 2A, zoals Ramses Shaffy, Jeroen Krabbé, Adèle Bloemendaal, Johnny Kraaykamp en Willem Nijholt. Maar omdat ik in de loop der jaren zoveel informatie over jouw familie had gekregen door de verhalen van mijn opa, was ik nerveus toen ik je zag. En natuurlijk ook omdat je toen een Nederlands popidool was met hits als Spiegelbeeld (een bewerking van Tes tendres années van Johnny Hallyday), De winter was lang en het autobiografische Morgen ben ik de bruid, dat over je huwelijk met Joop Oonk ging.

Ik weet nog dat ik er trots op was, dat je mijn moeder goed kende en dat je haar Nanny noemde. Het voelde vertrouwd, ook voor een jongetje van 11. Daar kwam ook nog bij dat er van mijn vaders kant ook een dikke lijn was met de Alberti's. Dat had alles te maken met het feit dat mijn vader in Ajax speelde, de favoriete club van je vader. En met het feit dat je vader als kindster nog op het podium met mijn andere acterende grootvader Johan Boskamp had gestaan.

Toen je die dag op het strand was, konden we - en jij waarschijnlijk ook niet – bevroeden dat je ster nog vele malen hoger zou rijzen toen je in 1970 de rol van Marleen Spaargaren in Willy van Hemert's televisieserie De Kleine Waarheid zou spelen. Toen je een paar jaar daarna ook nog de hoofdrol in de film Rooie Sien voor je rekening nam waarvan de soundtrack jouw signatuur lied Telkens weer bevatte, kon je bij het Nederlandse volk geen fout meer doen.

Nog steeds word je op handen gedragen. Dat wordt me duidelijk als ik de reacties van het publiek lees na je recente optredens in Afas in Amsterdam. Zoals:

Het was geweldig, wat staat Willeke midden in het leven! Wat laat zij je zien wat dit mooie leven je kan geven. Doe wat je leuk vind, ga er voor dan komt het altijd goed. Echt genoten van deze topper....'

'Geweldige show, tijdperk Willeke Alberti nog lang niet voorbij.'

En dan hebben we het over een tijdperk dat bijna 60 jaar bestrijkt. Wat ik misschien wel het allermooist vind aan jou, is hoe je je inzet om ouderen die aandacht en een duwtje in de rug nodig hebben, met een optreden en een persoonlijke knuffel zo blij te maken. Daartoe richtte je in 2001 de Willeke Alberti Foundation op, een stichting die activiteiten organiseert voor mensen in verpleeg- en verzorgingshuizen.

Ja, wat moet het fijn zijn om Willeke Alberti te zijn. Een vrouw die drie kinderen heeft bij drie verschillende echtgenoten, waardoor je altijd het mooiste van je huwelijken om je heen hebt. Van die drie kinderen heb ik het genoegen mogen smaken om twee daarvan wat beter te leren kennen.

Ik ga niet beweren dat ik een vriend van Johnny ben, maar de keren dat we elkaar spraken, of voor een interview of zomaar voor de gezelligheid, klikte het altijd. Hij houdt van dezelfde dance-muziek als ik. En dat schept sowieso een band. Daarnaast is hij net zo vrijgevig als jij. Niet perse met geld, maar meer met aandacht. Danielle ken ik van Facebook. Wij delen weleens berichten met elkaar en liken elkaars posts. Ze lijkt me een lieverd, met een groot spiritueel hart. En ze is getrouwd met een Ajacied. Dat spreekt natuurlijk ook in haar voordeel.

Rest me om je een hele fijne 75-jarige verjaardagsavond te wensen. Het lijkt me leuk om je een keer te ontmoeten en wat oude verhalen op te halen. Maar er is geen haast.  Voorlopig is het tijdperk Willeke Alberti nog lang niet voorbij.

Liefs, Mick

Gallery

  • Een heel jonge Willy Alberti op schoot bij mijn andere opa Johan Boskamp
  • Willy Alberti (links) met mijn grootvader Harry Boda (rechts en heel bruin).

Deel dit artikel