Open brief aan Pieter Omtzigt

Actueel

Open brief aan Pieter Omtzigt

Door -

Deel dit artikel

Beste Pieter Omzigt, 'Dat het geen reguliere verkiezingen zijn, maar verkiezingen doordat het kabinet viel over een grof schandaal waarbij burgerrechten ook al op schandelijke wijze werden geschonden, komt nauwelijks ter sprake.' 

'Zelfs in de terecht de hemel in geprezen serie lijsttrekkersinterviews van Nieuwsuur was het met Rutte niet eens onderwerp van gesprek. Hij werd wel geconfronteerd met een ondernemer die helemaal naar de klote ging in de coronacrisis. Rutte moest erom schaterlachen. De ondernemer werd kwaad. Tevergeefs. De VVD-leider weet niet hoe het is om alles waar je tientallen jaren hard voor werkte kapot te zien gaan. Hij voelt de wanhoop niet. Hij voelt het verdriet niet. Hij kreeg er niet eens een kritische vraag over. En zo kabbelen we naar de stembus, in de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog.'

Bovenstaand citaat is niet van mij, maar is afkomstig uit de meest recente BNR-column van Marianne Zwagerman. Een citaat uit een rake column dat goed mijn sentiment weergeeft met betrekking tot deze verkiezingen. Want waar doen we het allemaal voor? Het is een bekeken zaak. Rutte gaat schaterlachend richting Torentje en steekt vanachter het raam van zijn kantoor beide middelvingers op naar Nederland. Want Mark heeft schijt aan dronken naadje. 

Maar met jou in debat gaan, dat wil Mark niet. Zou hij beledigd zijn omdat je de afzender bent van het scheldwoord 'de Rutte doctrine'? Of zou het hem wellicht te heet onder de voeten worden als jij tegenover hem staat? Met Wilders wilde hij wel de strijd aangaan. Want die kon Rutte nog uit de tent lokken. Bij jou is dat onmogelijk. 

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Het heldendom en vereren zijn mij niet vreemd. Dat begon al in 1963 met de Beatles en bracht me via muziek naar filmacteurs (Marlon Brando, Robert De Niro) naar komieken (Mel Brooks, Steve Martin) naar journalisten/schrijvers (Guus Luijters, Tom Wolfe), naar Dj's (John Digweed, Dj B.O.B) en naar wat losse helden (Willem Ruis, Maurice de Hond). Maar ik heb in mijn 64-jarige leven nog nooit een politieke held gehad. 

En toen verscheen jij ten tonele. En was ik om. 

Ik begon mezelf erop te betrappen dat ik op Youtube meerdere malen naar jouw momenten in de Tweede Kamer begon te kijken, puur uit bewondering. Ooit heb ik een film gezien met Mickey Rourke in de hoofdrol. Het was nog in de periode voordat de acteur eruit zag alsof hij een ontmoeting met een stoomlocomotief had gehad. Hij speelde een emotionele politie-inspecteur die van een superieur het verwijt kreeg: 'You care too much.' Waarop de inspecteur zei: 'How can anyone care too much?' De afgelopen maanden moest ik steeds aan deze scène denken als ik las dat je weer eens uit je dak was gegaan omdat je vast liep in de toeslagenaffaire. Als jij zucht, en zuchten kun je, dan houd ik mijn adem in. Want dan weet ik dat je daarna nog meer het gas erop gaat zetten.

Ik ga hier niet jouw collega politici afbranden. Dat zou de glans van mijn boodschap aan jou teniet doen. Maar wat ik wel wil zeggen, is dat het gros van de politici veel lult, maar poetsen, ho maar. Terwijl jij de daad bij het woord voegt en soms zelfs het woord overslaat om direct in de actie te gaan. Zoals met jouw boek. Weinigen wisten dat je met een Nieuw Sociaal Contract zou komen. Toen ik de titel op bol.com zag staan, moest ik het zo snel mogelijk hebben. Dat betekende de e-book versie (de papieren variant bestel ik nog wel. Kun je het boek tzt signeren voor me). Ik was vooral nieuwsgierig naar het hoofdstuk over modellen. Elke ochtend lees ik als eindredacteur van Maurice de Hond zijn columns en onderzoeken en ik denk niet dat ik je hoef te vertellen hoe hij over het model van het RIVM denkt. Even voor jouw informatie: in oktober vorig jaar heb ik me als vrijwliiger aangemeld bij De Hond omdat ik zijn gedachtegoed geloof. 

Ik vond jouw boek uitstekend, een eye-opener, maar ik moet je eerlijk bekennen dat ik het summiere voorbeeld over hoe het RIVM aan het begin van de crisis t.a.v. de beddenbezetting op de ic's een foutieve inschatting maakte dankzij het model, nogal magertjes vond. Marianne schreef het al in haar column: we bevinden ons in de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. En maatregelen zijn beslist noodzakelijk, maar die zijn al enige tijd wel buitenproportioneel. Met een nevenschade die zijn weerga niet kent. Omdat ik jouw newsletter krijg, zag ik dat je een zoom-gesprek ging doen met je lezers en volgers, waarin vragen over het boek konden worden gesteld.

Ik besloot aan te schuiven. Mijn vraag ('waarom de corona-crisis zo weinig ruimte in je boek kreeg') kwam niet aan bod. Maar ik was wel tevreden met wat je op een goed moment zei over de seizoensinvloeden van Corona en dat het virus in de zomer lijkt te verdwijnen. 'Dat is heel moeilijk te modelleren,' zei je. 'Maar je moet wel begrijpen dat die zaken niet in het model zitten. Daarom pleit ik ervoor om eerst naar de werkelijkheid te kijken en de modellen alleen te gebruiken als een check op de werkelijkheid. En een open discussie over modellen toe te staan in Nederland. Want to nu toe mag je in de politiek feitelijk de modellen niet ter discussie stellen.' Toen ik dat hoorde, dacht ik: that's my boy!

Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb op je gestemd vandaag. Vanmiddag las ik een column van Tinkebell in het Parool: Pieter Omtzigt? Een superheld. Maar een stem op hem is een stem op het CDA is een stem op Wopke.

I don't care. Want over een jaar of tien – als God het wil dat ik er dan nog ben – kan ik vol trots tegen mijn dochter zeggen dat ik al in 2021 op Pieter Omtzigt heb gestemd. 

Met vriendelijke groet, Mick Boskamp

Deel dit artikel