Op de ijzers naar Pampus

Actueel

Op de ijzers naar Pampus

Door -

Deel dit artikel

Het is prachtig weer vandaag. Maar de keerzijde is dat er van schaatsen op natuurijs weinig terecht komt. De schaatsliefhebber vraagt zich al weken af wanneer het eindelijk eens flink begint te vriezen. Voor hem (en voor haar natuurlijk) is hier een pleister op de wonde: een mooi schaatsverhaal van René Sence.

Door René Sence

Vooruit gedreven door doodsangst gleed ik hijgend richting het eiland. Kladoenkkkrrrrkk. Meterslange scheuren schoten als bliksemflitsen onder m'n schaatsen vandaan.

Het had twee weken krakend gevroren zonder een zuchtje wind. Het Markermeer aan de oever van Muiderberg was glad als een spiegel, met hier en daar een gevangen luchtbel. Kinderen schaterden op hun wankele ijzers of zaten huilend op de koude vlakte. De priem aan het touwtje om mijn nek was beschermd met een kurk, want ik zou niet graag per abuis in de scherpe punt vallen.

Verlangend staarde ik naar het eiland Pampus dat uitnodigend lag te zonnebaden. De afstand was aanzienlijk en met de noren aan de voeten zou het haalbaar moeten zijn. Hoe ver zou het zijn? 5 km? 10 misschien? De angst om moederziel alleen op de verlaten vlakte in een wak te rijden en voorgoed te verdwijnen, hield me in de buurt van de veilige kust.

Aerodynamische schaatsmuts

Plotseling haalde de knarsende ijzers van een sportief geklede schaatser me uit de mijmering. Of ik zin had om samen naar Pampus te schaatsen? Graag! Als 1 van ons 2-en in een wak zakt, kan de ander redder in nood zijn of we zouden samen in het ijskoude water verdrinken. Dat laatste is toch knusser dan alleen. In het voorjaar zou men dan een priem met een kurk aan een leren touwtje hebben gevonden ergens op het strandje van Muiderberg.

De vreemdeling met de aerodynamische schaatsmuts ging voorop en ik met kloppend hart en priem er achteraan. Hij had een veel betere conditie en duurdere schaatsen en dus reed hij al snel ver vooruit. Hoe verder weg hij zich van mij verwijderde, hoe onrustiger ik werd. Shit! Stel dat ik plotseling in een wak zou rijden en onder het ijs zou doorschuiven, dan zou hij dat niet eens in de gaten hebben! Aangezien mijn lot in de handschoenen van een volslagen vreemde lag, begon ik als een waanzinnige mijn tempo te verhogen. Ik volgde het spoor van de twee dunne witte lijntjes over het stijf bevroren water. Omdat het niet gewaaid had tijdens het vriezen, was het ijs spiegelglad en pikzwart. Omdat de dikte ervan onzichtbaar was, leek het op een flinterdun laagje glas op een enorme plas.

Twee plastic tuinstoelen

Vooruit gedreven door doodsangst gleed ik hijgend richting het eiland. Kladoenkkkrrrrkk. Meterslange scheuren schoten als bliksemflitsen onder m'n schaatsen vandaan. Sidderend als een slang ontsprong de adrenaline in m'n wild heen en weer slaande armen. GevaarLIJK is lekker maar dit was pure doodsangst. Het kostte me een extra jaar van mijn leven tot ik weer was aan gesloten bij de voorganger. Als twee ontdekkingsreizigers die de meute vooruitgingen, verkenden we de onbetreden ijsvlakte richting het piepkleine strandje van Pampus, waar twee witte stippen als bakens de richting wezen.

Happend naar adem, zag ik opeens wat die stippen waren. Twee plastic tuinstoelen stonden ons op te wachten als welkomstgeschenk! Dankbaar en lachend om dit lot, stapten we van het ijs en genoten van het helende zonlicht. Na een kwartiertje rust namen twee volslagen onbekenden afscheid met een handdruk en ieder ging zijn eigen weg. Hij reed terug naar het vertrekpunt, maar ik had nog geen genoeg van de spanning. Ik stond zo stijf van de adrenaline dat ik meer gevaar wilde trotseren op mijn stompe schaatsen. Intens genietend en vol vertrouwen schaatste ik over de vaargeul richting café Ome Ko in Muiden. De haven van Muiden is een serieus sprookjestafereel, vooral 's winters.

Dampende chocolademelk

Om van het ijs af te komen, moesten de schaatsten uit en dat was me toch een gekloot met bevroren vingers en die stijve rotveters! Op plakkende sokken klom ik het ijskoude metalen waltrapje omhoog en wankelde met kromme schaatsbenen naar het dampende café, om daar intens te genieten van de heerlijkste mok dampende chocolademelk met slagroom ooit.

De slagroom naar binnen lepelend, concludeerde ik dat het leven het avontuur in je schoot werpt wanneer je er voor open staat en je de angst voor het onbekende voorbij kluunt. Het is fantastisch om zo’n onvergetelijke ervaring te delen met een wildvreemde man, die ik daarna nooit meer heb ontmoet. Zelfs zijn naam heb ik nooit geweten. Wij zijn voor eeuwig met elkaar verbonden door die ene beslissing om het avontuur in te duiken en samen die doodsangst te overwinnen.

En toen moest ik nog terug naar huis, alleen, in het donker, op botte schaatsen, zonder verlichting, met een stuiterende priem op mijn bonkende hart. 

Deel dit artikel