Mijn laatste interview met Theo van Gogh

Actueel

Mijn laatste interview met Theo van Gogh

Door -

Deel dit artikel

Hi Theo, als jongetje van tien was de Linnaeusstraat mijn favoriete straat in Amsterdam. Hoe die winkel daar heette, weet ik niet meer, maar mijn moeder kocht er altijd deeltjes voor me van de Avonturen van Nero & Co.

Ik wil je nog laten weten dat ik het echt had gedaan, je huis opruimen. Je vond het een geweldig idee, maar het is er helaas nooit meer van gekomen.

Die strip was getekend door de Belgische tekenaar Mar Sleen. Met een hoofdrol voor de pijp rokende kenau Madam Pheip. Mijn moeder en cadeauvader hadden 's winters hun Zandvoortse strandpaviljoen verhuisd naar een plek naast de ijshockeybaan van de Jaap Edenhal en die zaak liep als een trein. Ik vond het geweldige om de Canadese ijshockeyers te zien in onze tent, die waren ingehuurd door de A'damse ijshockeyclub Amstel Tijgers. Ze spraken ook zo mooi, een mengelmoes van Frans en Amerikaans. In de weekenden was ik daar vaak te vinden en de Linnaeusstraat maakte als winkelstraat toen heel veel indruk op me.

Als ik nu per toeval in die straat kom, gaan mijn gedachten niet naar die mooie periode in mijn jonge leven, maar naar een verschrikkelijke gebeurtenis, vandaag 15 jaar geleden. Als ik onder het spoorwegviaduct loop, langs het rijwielpad, worden die herinneringen aan vroeger abrupt afgesneden door de gedachte aan jou. Op de ochtend van 2 november 2004 reed je op dit rijwielpad, vlak voordat je door een haatbaard ritueel werd geslacht.

De laatste keer dat ik je sprak en zag, was in februari van datzelfde jaar toen ik je interviewde voor mijn laatste artikel voor Playboy. In mei 2004 zou ik na 21 jaar voor het mannenmagazine te hebben gewerkt overstappen naar het blad van ID&T en ik wilde dat afscheid vieren met een stuk waarin jij een hoofdrol zou spelen, een artikel over het paternalistische gedrag van de overheid. In dat jaar vond ik dat Vadertje Staat z'n geuzennaam extreem veel eer aan deed. En jij - hoe kon het ook anders - vond dat ook.

Toen ik de avond van het interview bij je aan de deur belde, was je niet thuis. Na een kwartier te hebben gewacht kwam je aangefietst, met wel vier, riant gevulde Albert Heijn-tassen aan je stuurwiel. Je bood je excuses aan en liet me voorgaan op de trap naar je woning, die eruit zag of er een bom was ontploft. Je gaf me een biertje (een king size blik) en we staken van wal.

Toen ik weer op straat stond, had je het weer voor elkaar gekregen. Om me weg te laten gaan met een goed gevoel. 
Ik wil je nog laten weten dat ik het echt had gedaan, je huis opruimen. Je vond het een geweldig idee, maar het is er helaas nooit meer van gekomen.

Heel veel liefs en doe iedereen die ik heb gekend de groeten van me, mijn moeder in het bijzonder.

 

Hieronder - integraal - de audio van mijn interview met Theo.

Deel dit artikel