Mijn favoriete Mensch van 2018

Actueel

Mijn favoriete Mensch van 2018

Door -

Deel dit artikel

Op de laatste dag van het straks oude jaar doet Mick Boskamp wat hij nooit doet: zijn favoriete Mensch van 2018 delen. Hij doet dat aan de hand van een open brief aan de winnaar.

'Zou de burgemeester van Amsterdam zich niet afvragen waarom de door haar zo verfoeide drugshandel floreert? Zou dat niets met de vraag naar wiet, pillen en coke te maken hebben?'

Beste John van den Heuvel,

In de laatste dagen voor 31 december is het voor mij een traditie geworden om terug te kijken op de afgelopen twaalf maanden en vervolgens een lijstje te maken van mensen die me op een positieve manier hebben geraakt in het afgelopen jaar. Mensen die me aan het denken hebben gezet of die ik heb bewonderd voor hun moed, doorzettingsvermogen en/of wat ze voor de samenleving (en eerlijk gezegd ook voor mij) hebben betekend. Ik heb dat lijstje altijd voor mezelf gemaakt en nooit gedeeld.

Maar dit jaar maak ik daar een uitzondering op. Omdat de nummer 1 in mijn lijstje ook in veel opzichten een uitzondering is.

ex-FBI directeur Bob Mueller

Als ik terugkijk op 2018, dan is het voor mij het jaar van de crimefighters geweest. Omdat ik gefascineerd was door wat er in de VS gebeurde en ik alles las wat los en vast zat over Donald Trump, raakte ik ook gefascineerd door de man die het onderzoek leidde naar verbindingen tijdens de Amerikaanse presidentscampagne van 2016 tussen de Russische regering en het campagneteam van Trump. Wat ik vooral zo bijzonder aan ex-FBI directeur Bob Mueller vond, was dat hij volledig ondergronds opereerde. Je hoorde hem niet, zag hem niet, maar hij had wel met zijn onderzoeksteam een pand gehuurd in Washington met uitzicht op het Witte Huis. Volgens mij zat daar maar één boodschap in: I'm watching you, Mr. President. Maar was hij mijn favoriet van 2018? Daar is het nog te vroeg voor. Maar ik hoop van harte dat hij mijn favoriet van 2019 wordt.

Mooi mens Peter R. de Vries

Vaak heb ik even gedacht: 'Daar heb je hem weer op de buis met zijn nasale stemgeluid.' Maar dan hoefde ik maar te denken aan die RTL Boulevard uitzending, waarin hij brak toen hij vertelde dat het Ajax-shirt van de in 1998 dood gevonden Nicky Verstappen voor altijd aan de muur van zijn kantoor zal hangen en kon ik het leven met Peter R. de Vries weer aan. Ja, John, jouw collega is een mooi mens. Al zolang het onderzoek loopt, staat hij de ouders van het vermoorde jongetje bij. En het is niet de eerste keer dat hij onbezoldigd door is gegaan tot het gaatje. Mooi was ook toen hij een paar weken geleden het slappe gelul in RTL Boulevard zat was en opperde dat het tijd werd om ons met z'n allen drukker te maken over jouw penibele situatie.

Want het is alweer jaar geleden dat de bedreigingen uit de onderwereld aan jouw adres zo ernstig werden dat je continu bewaking moest krijgen.

En toch is ook Peter R. de Vries niet mijn nummer 1.

Want mijn favoriete Mensch van 2018 ben jij geworden.

Aaneenschakeling van gebeurtenissen

Ken je het programma Seconds from Disaster dat op National Geographic Channel wordt uitgezonden? Daarin wordt per aflevering een grote ramp gereconstrueerd en altijd blijkt dat die zich voltrekt door een een aaneenschakeling van kleinere rampen, die op zich los van elkaar staan, maar tezamen tot een kookpunt komen. Als we op een positieve manier kijken naar waarom ik jou tot mijn favoriete Mensch van 2018 heb gebombardeerd, dan zien we een aaneenschakeling van 'kleinere' gebeurtenissen die tot mijn keuze hebben geleid.

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik 5 jaar en 9 maanden clean & sober. Ik rook niet, drink geen alcohol en gebruik geen drugs. Maar net als alle andere verslaafden in herstel zal ik altijd verslaafd blijven en altijd aan mijn herstel moeten werken. Omdat ik daar zo mee bezig ben, vergeet ik vaak the bigger picture. En toen kwam jij op 20 september van het jaar dat vannacht om klokslag twaalf om is met een column, waarin je de burgemeester van Amsterdam flink de oren waste en waardoor je mijn ogen liet opengaan. Femke Halsema had gezegd: 'We zijn een handelsstad. Helaas ook een handelsstad voor verdovende middelen. Natuurlijk is het zo dat je je als gebruiker moet beseffen dat je bijdraagt aan een illegaal circuit van handel. Maar ik denk dat we in de eerste plaats de handel moeten aanpakken. Minder gebruik leidt niet tot minder criminaliteit.' Jij schreef toen in je column: 'Zou de burgemeester van Amsterdam zich niet afvragen waarom de door haar zo verfoeide drugshandel floreert? Zou dat niets met de vraag naar wiet, pillen en coke te maken hebben?'

De dinsdag xtc-dip

Die kwam binnen bij me. En toen ik een paar maanden daarna de sterke, maar gruwelijke serie Narcos Mexico op Netflix bekeek, moest ik weer aan je woorden denken en concluderen dat alle monsterlijkheid en verschrikkingen in de nationale en internationale drugswereld te herleiden is naar mensen zoals ik, gebruikers van drugs. Negativiteit trekt negativiteit aan. Moordenaars en verslaafden staan in dit geval aan dezelfde kant. Dank je wel voor dit inzicht.

Ik bleef je lezen. Zo las ik naar aanleiding van het plan van GroenLinks om xtc te legaliseren een stuk waarin je aangaf dat je deze drugs gevaarlijker vond dan menigeen dacht, dat op de lange termijn nog helemaal niet bewezen was wat dit middel met je doet en dat het een opstap naar andere soorten drugs kon zijn. Ook hier dacht ik meteen: 'Bullseye, John!' In de jaren negentig ontdekte ik xtc en ik zal de laatste zijn die zegt dat ik er geen leuke tijd mee heb beleefd. Maar het weekend na weekend gebruiken van het middel, waarin ik niet zelden nachten oversloeg, hebben mij en mijn carrière geen goed gedaan. Weleens van de dinsdag-dip gehoord? Dat was de dinsdag na het weekend als je met een harde smak terug op aarde kwam en de grote hoogtes tijdens het xtc gebruik wel moesten leiden tot een diepte in soberheid en somberheid. Om daaraan te ontkomen begon ik doordeweeks cocaïne te gebruiken met alle verschrikkelijke gevolgen van dien. Ook nu was ik je dankbaar, in dit geval dat je mijn these in deze onderstreepte.

Net zo aardig als hun vader

Ik heb je één keer ontmoet. Dat was in het prille begin van het nieuwe Millennium. Ik was een drankje gaan drinken in de grote stad van A met Ewart van der Horst  (je weet wel, de man die DWDD heeft bedacht) en in Club NL stelde hij me aan je voor. Maar van een handje geven, leer je iemand niet beter kennen. Dit in tegenstelling tot die andere Telegraaf grootheden die ik ook met groot plezier lees en waar ik wel een soort van band mee heb of heb gehad. Zoals Nausicaa Marbe, die fantastische columniste van jullie, die ik nog ken van de periode dat we in hetzelfde gebouw werkten, zij bij Libelle en ik bij Playboy, of jullie sterreporter Olof van Joolen, die de zoon is van Playboy vormgever Ab van Joolen en die als jong broekie aan mijn bureau stond en zei dat hij ook journalist wilde worden. En natuurlijk mijn vriend, culinair redacteur Felix Wilbrink, die ik liever niet lees of zie op video, want dan vliegen de pondjes er bij me aan.

Onder extreme omstandigheden

Maar toeval bestaat niet. De afgelopen dagen, terwijl ik rondliep met deze brief in mijn hoofd, hoorde ik van de dochter van mijn zus, mijn lieve nichtje dus, dat zij in de klas heeft gezeten met jouw zonen en dat ze nog regelmatig contact met die jongens heeft. 'Net zo aardig, bescheiden en attent als hun vader'. En aankomende week ga ik op visite bij de vrouwelijke Dj Rocky G, die samen is met Paul Quentin, een vader van een jongen, die jij via het programma Ontvoerd terug hebt gehaald naar Nederland. Toen ik Paul vroeg of hij op mail kon zetten wat hij van jou vond, kreeg ik een uur later meteen een reactie. Hij schreef o.a.:

Ik heb in Nederland, maar ook toen ik een week met John in Polen zat, veel interviews voor het programma gedaan, maar zeker ook veel persoonlijke gesprekken gehad met John alleen. Ik zie hem als een professioneel journalist en programmamaker, maar zeker ook als een daadwerkelijk betrokken mens. De vele gesprekken hebben mij als persoon veel energie gegeven, omdat ik voelde dat John zeer betrokken was bij ons. Ik herinner me dat ik in die situatie behoefte had aan iemand die luisterde naar mijn verhaal, en nooit was iets teveel voor John. Hij luisterde naar mijn verhaal, en gaf advies en ondersteuning, daar waar nodig.

Ik vertelde weleens aan Rita mijn vrouw dat ik zag aan John dat hij niet alleen maar een programma aan het maken was, maar ook echt gevoelens en interesse toonde naar ons gezin, en dat hij dus echt staat voor wat hij zegt. Ik weet zeker dat niemand dat zou verwachten, maar tot op de dag van vandaag heb ik nog contact met John en zijn team. Niet wekelijks, maar soms stuur ik een berichtje hoe mijn zoon Jean Paul en mijn gezin het maken, en krijg nog steeds berichtjes terug.

Al met al, John van den Heuvel, ook omdat je onder extreme omstandigheden je niet laat intimideren en gewoon door gaat met je mooie werk, ben je mijn favoriete Mensch van 2018 geworden.

Ik hoop dat je vanavond met een glimlach het glas kunt heffen met je vrouw, kinderen en bodyguards. En dat 2019 in positieve zin toch een ander jaar voor je wordt.

Met vriendelijke groet, Mick Boskamp

 

Deel dit artikel