Losing your marbles

Actueel

Losing your marbles

Door -

Deel dit artikel

Is Tino Stuij een fan van Marble Mania? Of is hij geen fan van Marble Mania? Maak een weloverwogen gok...

door: Tino Stuij

Ik kreeg na de eerste beelden een enorm jaren tachtig Tros gevoel. Niet in het minst omdat Jack van Gelder de spreekstalmeester van het circus is.

Ik dacht dat het absolute dieptepunt van idiotie op televisie was bereikt toen Beau van Erven Dorens en Gerard Joling zich in een te strak glimmend sportpakje in onmogelijke houdingen door een piepschuim vormenwandje moesten wurmen.

Of toen Patty Brard op haar giecheltje ging in Zwembad Spetterpret voor de zoveelste krachtmeting van bn’rs in een veld waarin ze allesbehalve excelleren.

Dat skiën met bn’rs was ook gênant en het schaatsen van Fidan Ekiz is nog steeds horreur om naar te kijken. Misschien als ze erbij had gezongen.

De hoeveelheid hobby’s die je in competitieverband met bn’rs kunt uitvoeren is natuurlijk beperkt. Zelfspot is leuk, maar heeft ook een keerzijde.

En ja, het is makkelijk om Marble Mania af te kammen.

Het is een cheap shot, om maar even in knikkertermen te blijven.

En toch, het moet even, want als je van mij op prime time verwacht naar SBS te schakelen, moet je wel iets bijzonders voorschotelen.

En dat gebeurde.

Wie Marble Mania heeft gezien, zal niet vallen over gebrek aan show. Het zag er gelikt uit.

Daar waar Talpashows vaak dezelfde blauwe glittersaus hebben, dit is een fraai ogend programma in beeld.

Er was natuurlijk geen publiek, dus sfeer ontbrak en het voelde een beetje als een vrouwvriendelijke pornofilm zonder close-ups.

Maar waar keek ik eigenlijk naar?

Naar drie absolute helden die zich voor het goede doel onwaarschijnlijk voor joker lieten zetten. Het was een jaar of wat geleden hartstikke leuk om de broertjes Koeman als Hepie en Hepie in de Soundmixshow te zien voor het goede doel. Een dansende John Williams als Beyonce voor de minder bedeelden? Ook briljant.

Maar een sterke veldbezetting met de Boer, van Bronckhorst en Sneijder die naar knikkers kijken in te strakke T-shirts met een fel kleurtje? Oh meine güte. Is er dan niemand die tegen Wes zegt dat hij misschien een iets groter shirtje aan moet?

Die alleraardigste Winston die heel populair afkortingen van hun namen gebruikt om even te laten zien dat ze elkaar best goed kennen. Gio, Wes, ouwe pik, ouwe pijp.

Lekker familiair, lekker onder elkaar.

Ik kreeg na de eerste beelden een enorm jaren tachtig Tros gevoel. Niet in het minst omdat Jack van Gelder de spreekstalmeester van het circus is.

Die probeert op geheel eigen wijze van een drol een gebakje te maken.

Is het amusant? Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit het meest ontspannen programma van de afgelopen tijd vinden. Die hebben naar alle waarschijnlijkheid ook nog een vhs band met daarop een drie uur durende registratie van een aquarium of haardvuur. Als het maar beweegt. Maar de kern van een competitie is natuurlijk strijd.

Er is een gouden regel in televisieland, neem je spel serieus. Zelfs bij een game of wits als Dit Was Het Nieuws wordt een puntentelling bijgehouden. En wassen neus, maar hij is er wel. Want er moet een duidelijke winnaar zijn.

Bij Marble Mania moeten topsporters, die de wil tot winnen op hun voorhoofd hebben staan, met een onbestemd gevoel achterblijven. Want wanneer je in de grote finale zo’n beetje alleen maar achterover kunt leunen, om te zien wat je knikkertjes doen, is er van competitie weinig sprake. Ja, je mag een blokje in de weg leggen en misschien heel hard blazen, maar ook dat is geneuzel. En als de verliezer dan ook nog eens hetzelfde bedrag krijgt uitgereikt voor z’n goede doel als de runner up, is het hele principe van je spel serieus nemen op vakkundige wijze naar God geholpen.

Meedoen is belangrijker dan winnen. Gaat het om het spel of om de knikkers?

Dat moet je aan Gio, Wes en Ro uitleggen. Die begrijpen dat vast.

En ze waren al zo blij met het T-shirt, hun vip parkeerplek en de consumptiebonnen.

Een knikkerhand is gauw gevuld.

Deel dit artikel