Lieve Sylvia Millecam

Actueel

Lieve Sylvia Millecam

Door -

Deel dit artikel

Op 20 augustus is het precies twintig jaar geleden dat Sylvia Millecam overleed aan de gevolgen van borstkanker. De openingsexpositie vanuit de nieuwe galerie van topfotograaf Govert de Roos staat volledig in het teken van deze actrice, presentatrice, zangeres en comédienne. Mick Boskamp schreef een open brief aan Sylvia die – als je goed kijkt – nog steeds fonkelt aan de sterrenhemel.

Fotografie: Govert de Roos

Lieve Sylvia Millecam, 

Ik weet nog goed wanneer en waar we elkaar voor het eerst zagen en spraken. Dat moet in de late winter van 1989 zijn geweest, in het café restaurant van cultuurcentrum de Balie op het Amsterdamse Leidseplein. Jij was daar aan het repeteren (misschien voor het programma Ook Dat Nog?) en in jouw koffie-break wilde je met me praten over een eventuele naakt-shoot in de Nederlandse Playboy. 

Ik heb je dat nooit verteld, Syl, maar de ironie wilde dat de hoofdredactie van Pb mij altijd vooruit stuurde in de hoedanigheid van 'verkenner met budget'. Want als een collega beroemdheid van je de vraag stelde: 'Wat krijg ik daarvoor?', dan kon ik natuurlijk moeilijk zeggen: 'Daar komen we later op terug.' 

Waarom het ironisch was dat uitgerekend ik die verkennersrol kreeg toebedeeld, was omdat ik zakelijk gezien weinig in huis heb. Onderhandelen? Wat is dat? Daarnaast heb ik ook nog eens de handicap dat ik me weliswaar aangetrokken voel tot sterke vrouwen zoals jij, maar dat ik me vervolgens compleet laat platwalsen door ze. Tel daarbij op dat het toch al lastig is om een prijskaartje te hangen aan een naaktreportage van een beroemde Nederlandse en je hebt bij elkaar opgeteld een recipe for disaster.

Ik herinner me nog die keer dat ik in een Haags restaurant zat met Connie Witteman, je weet wel: de zakenvrouw die als zangeres Vanessa door het leven ging. Toen aan het slot van de avond het honorarium ter sprake kwam, was ik zo nerveus, Syl, dat ik de zware Havana sigaar, die net was aangestoken voor me door een ober, begon te roken als een sigaret. Met als gevolg dat ik me op een goed moment moest verontschuldigen en naar het toilet snelde, waar ik het voor- hoofd- en nagerecht, de bourgogne-wijn plus de koffie met friandises precies naast de pot mikte. Een aantal maanden daarna sierde Vanessa de cover en het binnenwerk van de Nederlandse Penthouse.

Ik kan je nu horen lachen zoals alleen jij dat kon. Smakelijk als een toetje na iets leuks. Terug naar het moment dat we in de Balie zaten en ik hakkelend over de beloning begon voor een naaktreportage in Playboy. Ik zal nooit vergeten wat er toen gebeurde. Je dacht heel even na en zei: 'Daar komen we wel uit.' Ik weet nog precies welke gevoelens door me heen gingen toen. Gevoelens van opluchting, maar ook van verwarring. Want ik was dit niet gewend. Veel van de bekende vrouwen die ik benaderde voor Playboy vonden het een eer om in het blad te staan, maar ze vonden het toch ook wel belangrijk dat ze daarvoor een substantieel bedrag kregen. En geef ze eens ongelijk. Maar het leek wel of jij daar helemaal niet naar taalde. 

Je vond poseren voor Playboy veel meer dan een eer, je vond het spannend, opwindend, maar vooral heel erg leuk. Zoals alles wat je in het leven deed aan dat criterium moest voldoen.

Je stond twee keer in Playboy. Eén keer in mei 1989, waarin je 'wilde seks-fantasieën' uit erotische speelfilms uitbeeldde en één keer in mei 1994, waarin je ook een rollenspel deed door in de naakte huid te kruipen van beroemde pin-ups door de jaren heen. 

En beide keren werd je gefotografeerd door Govert de Roos, waar je meteen vriendjes mee werd en die jouw vaste fotograaf zou worden. En dat begreep ik wel, want Govert is niet alleen een unieke vakman, maar hij is ook net zo'n warm, mooi en lief mens zoals jij dat was. 

In een interview onlangs met de Telegraaf vertelde Govert een mooi, typerend verhaal over jou: 'Sylvia ging vaak naar het bejaardenhuis, dat was vlak bij haar huis. Ze liep er in de tuin en wanneer ze iemand alleen op een bankje zag zitten, dan ging ze er naast zitten. Gewoon een uurtje gezellig babbelen met elkaar en soms haalde ze wat thee. Het was voor haar heel normaal om die persoon gezelschap te houden. Dat weten niet veel mensen, maar dat was Sylvia, ze had zo’n groot hart en was zo betrokken bij iedereen.' 

Dat was je zeker. Ik herinner me ook nog een verjaardagsfeest van mij in het Replay Café in Amsterdam. Ik had de halve grachtengordel uitgenodigd met de lokker dat er geen foto's gemaakt zouden worden. Beetje dom van mij, want daardoor vond niemand het nodig om te komen. Behalve jij en die lieve, toffe Nol, de man die tot aan je dood niet van jouw zijde zou wijken. Je bleef de hele middag bij ons en zorgde dat er toch nog sfeer was en er gelachen kon worden. Dat was jij ten voeten uit.

Gisteren, toen ik het plan vatte om deze brief aan je te schrijven, herlas ik het grote Playboy interview dat Ivan Heylen, de Belgische zanger van het fameuze lied 'De wilde boerndochtere' voor het mei-nummer van 1994 met je had gedaan. Daaruit vond ik dit stuk typerend voor wie en hoe je was.

Playboy: Wat verwacht je van je man?

Millecam: Van een ideale man, zoals ik er een heb, verwacht ik dat hij mij iedere dag het gevoel geeft dat ik lief, eerlijk, intelligent, begeerlijk en de enige ben.

Playboy: Je huidige vriend is half Surinamer, half Nederlands. Enig verschil? Heeft hij een aangeboren soul, een slow hand?

Millecam: Nol is wel gekleurd, maar is een geboren Amsterdammer en verder heb ik ook wel blanke minnaars gehad met een slow hand, hoor.

Playboy: Ben jij een leuke liefdespartner?

Millecam: Ik ben, denk ik, een leuke vrouw om een relatie mee te hebben. Ik heb een slow hand.

Playboy: Kun je de derde keer nog zoveel van iemand houden als de twee vorige keren?

Millecam: Ja.

Playboy: Rustiger, misschien?

Millecam: Neen. Zeker niet rustiger. Zeker niet. Ik ben nog net zo bevlogen en net zo hartstochtelijk en net zo ondersteboven. En nog altijd kan ik denken dat ik nog nooit zoveel van iemand heb gehouden.

Playboy: Een bewijs dat de vorige relaties je niet diep hebben gekwetst.

Millecam: Ze hebben mij zeker niet bang gemaakt voor de liefde. Nee. Zeker niet.

Playboy: Wat zou je meer doen?

Millecam: Tot nu toe wil ik alles nog eens overdoen. Zelfs twee keer. En misschien wel drie keer. Ik doe wat ik graag doe. En wat ik niet graag doe, doe ik niet. Zo eenvoudig zit mijn geluk in elkaar.

Als de ziekte, waaraan je vandaag precies 20 jaar geleden overleed, je niet te pakken had gekregen, zou je nu net als ik 64 zijn geweest. Wat een leuke vrouw was je dan. Young at heart & still going beautiful.

Als eerbetoon aan jou opent Govert de Roos van maandag 23 t/m zondag 29 augustus, tussen 11.00 en 18.00 zijn tot woonhuis en studio annex galerie ingerichte oude postkantoor in Hippolytushoef, waar hij 40 foto's van jou exposeert. Mensen die langs willen komen, moeten van tevoren even een mailtje sturen naar: info@govertderoos.nl

Was een feestje om je te hebben gekend, Sylvia.

Dikke zoen, Mick

Deel dit artikel