Het mooie project van mijn ex

Actueel

Het mooie project van mijn ex

Door -

Deel dit artikel

Na 25 jaar geen contact te hebben gehad met zijn ex-vrouw, kwam Mick Boskamp dankzij Facebook weer in gesprek met haar. Nu zijn ze goede maatjes. En goede maatjes helpen elkaar...

Op de foto: Betty uit Oeganda

Soms heb ik het helemaal gehad met het tijdrovende en verslavende Facebook. Op momenten dat ik me met een schok realiseer dat ik als een malloot likes begin te tellen, dan weet ik dat het hoogste tijd is geworden dat ik mijn portie social media voor een tijdje aan Fikkie moet geven. Maar Facebook heeft me ook veel gebracht. Maandag j.l. was het precies drie jaar geleden dat ik een Messenger-bericht van mijn o zo schone, lieve Dymphna kreeg, waarin ze vroeg of ik een keer een hapje met haar wilde eten. Ik hoefde daar geen seconde over na te denken en nu drie jaar later ben ik verliefder dan ooit op haar.

Hoe mooi kan het leven zijn

Ook een mooi en enigszins vergelijkbaar Facebook-verhaal is dat ik vijf jaar geleden via de sociaalnetwerksite 'bevriend' raakte met mijn ex-vrouw Ingela. We hadden op dat moment 25 jaar geen contact met elkaar gehad. We trouwden in mei 1990, het tijdperk van het nieuwe uitgaan en zeven jaar later, toen het huwelijk op beider verzoek werd ontbonden, wisten we nauwelijks nog van elkaar wie we waren. En van mezelf wist ik dat eigenlijk ook niet. Misschien dat ik daarom mijn vlucht in nachtenlang uitgaan zocht, met alle toeters en bellen die daarbij hoorden. En toen, na al die jaren van geen contact, konden wel elkaar via Facebook weer volgen en ontstond er – hoe mooi kan het leven zijn – een vriendschap, die er wel toe deed. 

Een weeshuis in Oeganda

Vorige week stuurde ze me een bericht met de vraag of ik dat wilde delen. Toen ik de inhoud van het bericht las op de speciale site die ze had gemaakt en de bijbehorende boodschap van haar zag, een filmpje dat hieronder te zien is, ontroerde me dat. Ik wist dat ze Kerstfeestjes (en soms ook een zomerfeestje) voor de kinderen in een weeshuis in Oeganda organiseerde, maar deze actie van haar was nieuw voor me. Een actie om ervoor te zorgen dat de Oegandese kinderen Betty en Eliot een kans wordt gegund om hun leven te veranderen. 

Natuurlijk wilde ik dat delen. Maar ik wilde er wel iets bij vertellen, zei ik tegen haar. Dat vond ze okay, tenminste: zolang het goede doel de middelen heiligde. En dat wat ik zou schrijven niet om haar zou draaien. Naar aanleiding van het bovenstaande denk ik dat ik daar een volmondig 'Ja en nee' op kan antwoorden... 

Hieronder de boodschap van Ingela. En hier de site van haar project (check de about-pagina voor waar je je eventuele bijdrage naartoe kunt sturen).

Deel dit artikel